Życie w społeczeństwie

Pisz do mnie na Łódź! to barwna gawęda o życiu artystycznym i towarzyskim w mieście kominów fabrycznych, które na krótko stało się nieformalną stolicą Polski. To historia odbudowy świata ze zgliszcz – pełna nadziei, energii i sprzeczności, rozgrywająca się w cieniu rodzącej się propagandy. Opowieść o czasie, który szybko minął, pozostawiając po sobie legendę.

Nasza humanistyczna i progresywna kultura dostarcza wielu wzniosłych i uniwersalnych idei, takich jak miłość bliźniego, gościnność, tolerancja, prawa człowieka. Ale czy rzeczywiście są one uniwersalne? Trzeba spojrzeć na nie okiem obcych i innych, by dostrzec, że jasna strona humanizmu ma swój mroczny rewers. Różnie go można nazwać: barbarzyństwem, kolonializmem, imperializmem, faszyzmem, rasizmem, nihilizmem. Równość bowiem jest projektem, dyskryminacja – faktem. Czy posthumanizm zmieni tę sytuację?

W książce Za późno na przebudzenie 

W książce „Za późno na przebudzenie” Slavoj Žižek rysuje nową drogę dla radykalnej polityki emancypacyjnej, która mogłaby zawrócić ludzkość z drogi ku samozagładzie. Pokazuje dlaczego liberalna lewica nie jest w stanie zaproponować rozwiązania oraz obnaża podstępną propagandę faszystowskiej prawicy, która zawłaszcza niegdyś postępowe idee. Žižek w swoim bezkompromisowym stylu diagnozuje obecną geopolitykę. I pokazuje, jak dla zmiany przyszłości musimy skupić się najpierw na zmianie przeszłości.

rysuje nową drogę dla radykalnej polityki emancypacyjnej, która mogłaby zawrócić ludzkość z drogi ku samozagładzie. Pokazuje dlaczego liberalna lewica nie jest w stanie zaproponować rozwiązania oraz obnaża podstępną propagandę faszystowskiej prawicy, która zawłaszcza niegdyś postępowe idee. Žižek w swoim bezkompromisowym stylu diagnozuje obecną geopolitykę. I pokazuje, jak dla zmiany przyszłości musimy skupić się najpierw na zmianie przeszłości.

Wyjęte z grobów szczątki szat i ułomki ciał, dzieła rzemiosła i rzeczy osobiste, fragmenty budowli i elementy uzbrojenia, grudki ziemi i kępki trawy – w większości z takich obiektów, a nie wybitnych dzieł sztuki, składała się kolekcja utworzona przez księżną Izabelę Czartoryską w jej rezydencji w Puławach na przełomie XVIII i XIX wieku. W swej fizycznej postaci były to przedmioty skromne, niepozorne, wręcz banalne. A przecież zostały zamknięte w ozdobnych oprawach, naczyniach i sarkofagach oraz zaaranżowane w efektowne kompozycje w specjalnie dla nich wzniesionych budynkach. Wśród oglądających je gości wywoływały jednak zachwyt i wzruszenie – miały bowiem status historycznych pamiątek. W jaki sposób go zyskały?

Ta książka broni literatury, która przeciwstawia się kulturze rozrywki i postmodernistycznej jałowości, która odrzuca to, co nieszkodliwe i ugodowe. José Ovejero ilustruje swoją teorię oryginalną analizą powieści autorów i autorek takich jak Georges Bataille, Elias Canetti, Luis Martín-Santos, Cormac McCarthy, Juan Carlos Onetti, Elfriede Jelinek i Agota Kristof – z których wszyscy są na swój sposób okrutni. Po lekturze ich książek nie da się żyć tak jak wcześniej. To samo spotka każdego, kto przeczyta ten esej.

Książka dr Magdaleny Worłowskiej jest nowatorskim przedstawieniem tytułowego zagadnienia, wypełniającym dotkliwy brak w polskiej dyskusji publicznej i na polskim rynku książki.  

Filozofowie z grupy Praxis funkcjonowali w kontekście niezależności od dyrektyw kremlowskich, w stałym dialogu z reżimem Tito. W świecie, gdzie bliski towarzysz Tito z czasów partyzanckich, Milovan Đilas powędrował na lata do więzienia. Ta książka to niełatwy w lekturze, ale pasjonujący przyczynek do dziejów myśli spętanej i szukającej wyjścia z sytuacji bez wyjścia. Ta książka to ważne dokonanie polskiej humanistyki.

Czy lewica powinna bronić narodu? Kryzys projektu europejskiego, kwestionowanie granic, powrót nacjonalizmów i ksenofobii są codziennością. Czy przekraczanie granic państwowych, które kiedyś wydawało się oczywiste, nie było błędną diagnozą? Jak w pluralistycznych społeczeństwach mogą współistnieć grupy ludności, które nie mają wspólnej historii? Wszystkie te pytania były przedmiotem debat lewicy europejskiej na przestrzeni jej historii. W nowatorskim eseju Jean-Numa Ducange odtwarza na przykładzie świata niemieckojęzycznego tę wielką debatę, która zaprzątała umysły myślicieli socjalizmu, a także codzienność działaczy.