Fotografia

Agnieszka Pajączkowska w książce pt. Nieprzezroczyste. Historie chłopskiej fotografii opisuje wybrane chłopskie zdjęcia, odwzorowuje mikroreportaże, dokumenty, cytaty z esejów o fotografii. Autorka przedstawia również rozmowy oraz współczesne refleksje dotyczące historii ludowej. Analiza dawnej fotografii

To podróż po Polsce widzianej oczami człowieka rozdartego między kosmopolitycznym stylem życia a głęboko zakorzenionym doświadczeniem lokalności. 

Maciej Kosycarz – fotoreporter, założyciel agencji KFP, wydawca serii „Fot. Kosycarz. Niezwykłe zwykłe zdjęcia”, człowiek instytucja – osoba w Gdańsku (i Trójmieście) doskonale rozpoznawalna.
Te suche informacje niewiele jednak mówią o nim jako człowieku. By ukazać Kosycarza poprzez bogactwo jego osobowości, Katarzyna Gawęcka przeprowadziła około stu rozmów z jego rodziną, przyjaciółmi, współpracownikami, bliższymi i dalszymi znajomymi. Efektem jest książka, z której wyłania się nie tylko bardzo osobisty portret Kosycarza, ale także dynamiczny portret jego ukochanego Gdańska.

Niedenthal. Na freelansie. Polska lat 70. Wydanie kolekcjonerskie z odbitką, 2022, Polska

Trzy lata po otwarciu wystawy głównej Co robi zdjęcie? Muzeum Fotografii w Krakowie oddaje w ręce czytelników książkę pod tym samym tytułem. Nie jest to jednak klasyczny katalog, lecz zbiór esejów, artykułów i opowiadań o fotografii, skierowany do wszystkich, którzy lubią robić i oglądać zdjęcia.

Fotografia tatrzańska liczy już blisko 150 lat. Najstarsze fotografie, wykonane w archaicznych już dzisiaj technikach, przedstawiają góry i Zakopane. Bardzo szybko Tatry stały się przedmiotem fascynacji licznych fotografów artystów i amatorów, a efektem tego są wspaniałe przykłady zdjęć gór, mieszkających w nich ludzi i zakopiańskiej architektury. Zdjęcia te, dotąd niepublikowane, złożyły się na album „Tatry Fotografie Tatr i Zakopanego 1859-1914”, ukazujący zapisany na kliszy obraz gór sprzed wielu lat.

Pod koniec życia, w 1977 roku, Roland Barthes (1915–1980), klasyk współczesnej francuskiej humanistyki (m.in. Mitologie, Fragmenty dyskursu miłosnego, Imperium znaków, Stopień zero pisania), zaczął po śmierci matki pisać książkę o fotografii. Osobistym motywem była próba odnalezienia „istoty” zmarłej Henriette Barthes w fotografiach, które po niej pozostały. Paradoksalnie autor odnajduje to, czego szuka, w zdjęciu matki z jej dzieciństwa, z okresu, w którym jej nie znał, przewrotnie zaś – zdjęcia tego czytelnikowi nie pokazuje, uważając, że byłoby dla niego banalne. Dowodzi to, jak subtelne rozważania i doświadczenia podjął w tej bardzo prywatnej książce o nowym zjawisku w sztuce, którego naturę stara się wyjaśnić (tytułowy chambre claire, dosł. „jasny pokój”, nawiązuje w formie gry słów do chambre noire, „ciemnia”, dosł. „ciemny pokój”, a zarazem chodzi odpowiednio o camera lucida i camera obscura). Inaczej niż malarstwo, fotografia ma u podłoża pewien niewymyślony fakt, mgnienie owego „to było”, „zdjęcie” obrazu z rzeczywistości. Jako odmiana pamięci wprowadza w czas i cały dramat egzystencji. Barthes rozważa „zdjęcie” od strony studium, dociekliwości, analizy, i punctum, owego „ukłucia”, o jakie fotografia przyprawia widza. Czytelnik znajdzie w książce wiele takich puncta w zamieszczonych przez autora reprodukcjach klasycznych dzieł, które dodatkowo czynią z tych rozważań mały album, przyczynek do subiektywnej historii fotografii.

Z ogromną radością dzielę się z Państwem efektami pracy uczestniczek i uczestników kilkumiesięcznych mistrzowskich warsztatów fotograficznych Reinterpretacje, które miałem przyjemność poprowadzić na zaproszenie Instytutu Teatralnego im. Z. Raszewskiego w Warszawie. Od samego początku przyświecał nam cel, by spojrzeć na teatr w nowy sposób, dotrzeć do osób, przestrzeni i przedmiotów, które na co dzień są niedostępne albo w ogóle nie kojarzą się z teatrem, a są z nim związane.

Książka fotograficzna Velvet flowers & melting views prezentuje wybór zdjęć Moniki Proniewskiej i Marty Szewczyk, twórczyń kolektywu artystycznego Magic Wands.

Czekaliśmy na tę książkę kilka lat! I jest. Kolekcja kanonicznych zdjęć i opowieści Chrisa Niedenthala. Podkreślamy: także opowieści...

Porywającą wizualna narracja budowy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, budynku zaprojektowanego przez Thomasa Phifera. Autorka towarzyszyła procesowi budowy przez cały okres jego trwania. Album wypełniony jej artystycznymi fotografiami jest kontemplacją nad formą i strukturą rodzącej się architektury. Ukazuje istotę procesu twórczego i wspólną nadzieję na powstanie długo oczekiwanego budynku.

Album towarzyszy wystawie, która od 18 października będzie prezentowana w Domu Spotkań z Historią. Jej kuratorzy – Katarzyna Broniarek-Niemczycka oraz dziennikarz i wydawca Filip Niedenthal – stanęli przed dużym wyzwaniem. Wybierali spośród tysięcy zdjęć, tworząc spójną opowieść, bez propagandowego kontekstu, z fotografii wykonanych często przy okazji oficjalnych wydarzeń i uchwyconych w sytuacjach rodzinnych, intymnych. Pokazują, że Romuald Broniarek był i nie tylko sprawnym fotoreporterem, lecz także spostrzegawczym i wrażliwym obserwatorem codzienności.

Głównym celem publikacji „Nieoswojone pojęcia. Słownik pojęć postfotograficznych” było stworzenie opracowania, w formie zbliżonej do słownika, zawierającego zbiór pojęć stosowanych w dyskursie postfotograficznym

Architekt z wykształcenia, płetwonurek, myśliwy, narciarz i fotograf – człowiek o wielu pasjach. Na pytanie o zawód, odpowiada: fotograf. Twierdzi, że został nim przez przypadek. A jednak zawsze podróżował z aparatem, zawsze gotowy do naciśnięcia spustu migawki. Zrobił zdjęcia do ponad 500 okładek „Przekroju”, sfotografował ponad 800 spektakli teatralnych, zgromadził tysiące zdjęć w swoim archiwum. Jednak to, co wydaje się nam najważniejsze w postawie Plewińskiego, wymyka się liczbom. Jego dorobek fotograficzny splata się z biografią i barwną osobowością; to nieustająca ciekawość świata i ludzi, stała chęć przeżycia czegoś nowego i poczucie humoru.