Sztuka

The Absolute Factory jest poszerzoną refleksją na temat antropocenu, zmian klimatycznych oraz utopijnych i dystopijnych narracji. Zawiera teksty autorstwa: Łukasz Musielaka, Stanisława Rukszy, Gu Zhenqinga, Martina Schibli, Przemysława Witkowskiego, Lin Yuna, Irki Hajdas, Adama Ostojskiego, KENBO (Lianga Guojiana oraz Moniki Weychert). Wspólnie tworzą one niezwykły wielogatunkowy zbiór przemyśleń dotyczących współczesnej globalnej cywilizacji.

Album przedstawia portret Zamku Królewskiego w Warszawie wykonany przez fotografa Nicolasa Grospierre'a. Artysta wskazuje na kontrast między monumentalnymi, uporządkowanymi przestrzeniami ekspozycyjnymi a ciasnymi, skromnie wyposażonymi biurami i pomieszczeniami technicznymi.

Oprawa książki obita jest tkaniną, która wykorzystywana była do rekonstrukcji wnętrz zamku.

The Woman Question 1550–2025 surveys five centuries of art, exploring how gender, power, and agency have intersected throughout history. Contributors include feminist art historian Griselda Pollock, Nobel prize-winning novelist Olga Tokarczuk, philosopher Chiara Bottici, anthropologist Ewa Klekot, and the exhibition curator Alison M. Gingeras, along with notes by distinguished art scholars and curators discussing the works of ninety-four artists.

Kwestia kobieca 1550–2025 to przegląd pięciu wieków sztuki i opowieść o tym, jak na przestrzeni dziejów splatały się zagadnienia płci, władzy i sprawczości. Autorkami zebranych tu tekstów są feministyczna historyczka sztuki Griselda Pollock, noblistka Olga Tokarczuk, filozofka Chiara Bottici, antropolożka Ewa Klekot, twórczyni wystawy Alison M. Gingeras oraz grono znakomitych badaczek sztuki i kuratorek. Esejom towarzyszą zbliżenia na prace 94 artystek.

Marc Chagall, malarz wspomnień i snów, poeta koloru, był uwikłany w najtragiczniejsze wydarzenia XX wieku: dwie wojny światowe, rewolucję, czystki i wysiedlenia. W epoce, kiedy wielu wybitnych artystów uciekało od rzeczywistości w abstrakcję, on przetwarzał swoje bolesne doświadczenia w bezpośrednie, a zarazem symboliczne obrazy przemawiające do każdego człowieka. W oparciu o nieznane materiały archiwalne Jackie Wullschläger przybliża postać wielkiego artysty, ale przede wszystkim człowieka – ambitnego, czarującego, podejrzliwego, zabawnego, pełnego sprzeczności, obsesyjnie zdeterminowanego, by tworzyć sztukę o wyjątkowym pięknie i emocjonalnej głębi.

Czym jest Street Art? Kto ją tworzy? Dlaczego artyści porzucają zaciszne pracownie i wychodzą ze swoją twórczością na ulicę? Kiedy grafitti jest dziełem sztuki, a kiedy aktem zwykłego wandalizmu? Kto za tym stoi? – na te i wiele innych pytań odpowiada Alessandra Mattanza w albumie prezentującym dwudziestu największych streetartowców świata. W niepowtarzalnych wywiadach ujawnia sekrety stojące za ich wielką przygodą oraz prezentuje najsłynniejsze na świecie dzieła.

Street Art. Polska to nie jest opracowanie teoretyczne ani nie rości sobie pretensji do stawiania diagnoz. To raczej niepowtarzalne spotkanie z artystami i artystkami, którzy zgodzili się podzielić z autorem swoimi osobistymi przemyśleniami, odczuciami i marzeniami. Powstała z kilkudziesięciu rozmów z polskimi twórcami książka prezentuje ich sylwetki, a także ich najsłynniejsze i ulubione dzieła. To zatem zaproszenie na jedyne w swoim rodzaju osobiste spotkanie z Cekasem, Chazmem 718, Czarnobylem, Egonem Fietke, Etnograffem, Graffunkiem, Jay Popem, Krik Kongiem, Lumpem, M-city, NeSpoon, Oteckim, Natalią Rak, Sainerem, SC Szymanem, Seikonem, Sepem, Someartem, Moną Tusz, Zbiokiem, a także nieodżałowanym, zmarłym w 2019 roku, Tonem.

„Książka uświetniająca okrągłą 80. rocznicę powstania Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi z powodzeniem unika najważniejszego chyba zagrożenia, jakie zazwyczaj ciąży nad tego rodzaju publikacjami. Nazbyt często bowiem przybierają one formę opasłych ksiąg pamiątkowych: kronik, które wyrażają ambicję objęcia swym zasięgiem wszystkiego, co ważne. […] Książka, którą Czytelnik trzyma w dłoniach, oparta jest tymczasem na tyleż radykalnym, ileż odświeżającym założeniu. Jej twórcy nie boją się dużych cięć i opowiadają historię Szkoły punktowo: z jednej strony zarysowuje się perspektywa, która pokazuje współczesność i potencjalną przyszłość uczelni, z drugiej zaś teksty o charakterze historycznym wyraźnie ciążą ku heroicznemu okresowi założycielskiemu i samym początkom formowania instytucji (1945–1950).” 

Tom, który oddajemy w ręce czytelniczek i czytelników, gromadzi różnorodne głosy – dramatopisarek, performerów, aktorek i autorów – którzy nie tylko opowiadają własne historie, ale także podważają utrwalone wyobrażenia o ciele, sprawności i normie. To książka, która wyrasta z potrzeby widzialności i sprawczości, a zarazem z krytycznej refleksji nad mechanizmami wykluczenia obecnymi w teatrze, sztuce i społeczeństwie.