Sztuka

Tom, który oddajemy w ręce czytelniczek i czytelników, gromadzi różnorodne głosy – dramatopisarek, performerów, aktorek i autorów – którzy nie tylko opowiadają własne historie, ale także podważają utrwalone wyobrażenia o ciele, sprawności i normie. To książka, która wyrasta z potrzeby widzialności i sprawczości, a zarazem z krytycznej refleksji nad mechanizmami wykluczenia obecnymi w teatrze, sztuce i społeczeństwie.

Wystawa najnowszych obrazów Tymka Borowskiego pochodzących z lat 2024-2025, w których artysta rozwija wątki od jakiegoś czasu obecne w jego malarstwie. Ich głównym motywem są pojedyncze napisy, słowa, zdania jak również dłuższe fragmenty niezrozumiałego z pozoru tekstu powstałe w wyniku szybkiego, bezmyślnego wpisywania ciągu dowolnych znaków na klawiaturze. Mogą kojarzyć się z automatycznie wygenerowanymi hasłami, wymyślonymi na szybko nazwami plików lub bezładem myśli, gdy nie potrafimy się jasno wyrazić.

Historia XVI i XVII-wiecznych tapiserii, związana z antwerpskim środowiskiem malarzy, kartonistów, tapisjerów i kolekcjonerów, to cel napisania tej książki.

Publikacja „Hedera helix” stanowi artystyczny zapis wielowątkowych poszukiwań wokół motywu bluszczu pospolitego, będącego punktem wyjścia do rozważań nad relacją natury, architektury i ludzkiej obecności. Książka jest efektem interdyscyplinarnego projektu badawczego, łączącego perspektywę botaniczną z refleksją z zakresu teorii sztuki i projektowania.

„Fitoglosje. Słownik roślinno-ludzkich spoufaleń” to publikacja wieńcząca interdyscyplinarny projekt badawczy „Postindustrialny słownik roślinno-ludzki”. Książka stanowi próbę uchwycenia i nazwania zawiłych relacji łączących mieszkańców Górnego Śląska z florą porastającą tereny poprzemysłowe.

Jerzy Jaworowski (1919–1975) zaprojektował kilkaset okładek oraz wiele serii wydawniczych dla PIW-u, Wydawnictw Artystycznych i Filmowych, Iskier oraz – Czytelnika. Należał do zespołu redakcji graficznej tej oficyny obok wybitnych twórców: Jana Samuela Miklaszewskiego, Jana Młodożeńca, Mariana Stachurskiego, Andrzeja Heidricha i Jana Bokiewicza. 

Sprawy zdrowia, higieny, zwalczania chorób i epidemii były dla pozytywistów kluczowe. Według ich przekonania postęp cywilizacyjny zakłada nie tylko wykształcenie, ale i zdrowie całego społeczeństwa. I to niezależnie od jego rozwarstwienia. Dlatego problemy chorób i ich leczenia mieszczą się w założeniach pracy u podstaw. Obecność tematów maladycznych nie dziwi więc w publicystyce pozytywistów. Zastanawiać może natomiast zasadnicza przemiana w wyborze bohaterów i głównych postaci w ówczesnej prozie. Lekarz, obok inżyniera, to nowa i z reguły pozytywna kreacja literacka.

To nie jest antologia dramatów. To jest książka, która w formie dramatycznej, dialogowej i monologowej opowiada historię i historie. 

Dzieła Mehtap Baydu, artystki pochodzenia kurdyjskiego mieszkającej w Berlinie, odnoszą się do sytuacji kobiet w opresyjnych systemach patriarchalnych. Patriarchaty – mimo różnic kulturowych i religijnych – wiele łączy: wszystkie odbierają głos kobietom oraz wszelkim mniejszościom. Baydu stara się dać kobietom siłę do przezwyciężania zjawisk, które hamują ich wolność i rozwój.

Niniejsa książka powstała w przekonaniu, ze polikryzys, choć stanowi źródło problemów i lęków, otwiera również furtkę do krytycznej refleksji nad przyszłością polskich instytucji sztuki. Przedmiotem zainteresowania uczyniliśmy praktyki, które czynią z nich obszar zaangażowania społecznego i politycznego, upodmiotowienia osób wykluczonych i marginalizowanych, a także testowania nowych modeli organizacji i zarządzania.

This book, accompanying the exhibition Liquid Tongues, held at the Polish Pavilion as part of the 61st International Art Exhibition—La Biennale di Venezia, edited by curators Ewa Chomicka and Jolanta Woszczenko, expands on the themes explored in the audio-video installation by Bogna Burska and Daniel Kotowski.

Monografia Janusza Bałdygi stanowi próbę wieloaspektowego opracowania dorobku artysty, obejmującą zarówno analizę jego postawy twórczej, jak i rekonstrukcję ewolucji form oraz strategii artystycznych, które kształtowały jego praktykę na przestrzeni kolejnych dekad.

Jak kształtowały się praktyki performatywne w powojennym Wrocławiu i jakie miejsce zajmują one w historii polskiej sztuki współczesnej? Najnowsza publikacja Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu podejmuje próbę odpowiedzi na te pytania, rekonstruując i reinterpretując złożone procesy artystyczne lat 1957–1989.