Życie w społeczeństwie

Mała historia znikania. Opowieść o Rzece to literacka wędrówka wzdłuż wysychającej rzeki i jednocześnie w głąb pamięci, krajobrazu oraz relacji człowieka z przyrodą.

To książka na styku reportażu, eseju filozoficznego i osobistego dziennika drogi. Historia o wodzie jako żywej istocie, o przemocy przestarzałego prawa i infrastruktury, o pamięci krajobrazu i o potrzebie nowej opowieści — takiej, która pozwoli nam myśleć i czuć razem z rzeką, zamiast z nią walczyć.

Tom, który oddajemy w ręce czytelniczek i czytelników, gromadzi różnorodne głosy – dramatopisarek, performerów, aktorek i autorów – którzy nie tylko opowiadają własne historie, ale także podważają utrwalone wyobrażenia o ciele, sprawności i normie. To książka, która wyrasta z potrzeby widzialności i sprawczości, a zarazem z krytycznej refleksji nad mechanizmami wykluczenia obecnymi w teatrze, sztuce i społeczeństwie.

Historia XVI i XVII-wiecznych tapiserii, związana z antwerpskim środowiskiem malarzy, kartonistów, tapisjerów i kolekcjonerów, to cel napisania tej książki.

Sprawy zdrowia, higieny, zwalczania chorób i epidemii były dla pozytywistów kluczowe. Według ich przekonania postęp cywilizacyjny zakłada nie tylko wykształcenie, ale i zdrowie całego społeczeństwa. I to niezależnie od jego rozwarstwienia. Dlatego problemy chorób i ich leczenia mieszczą się w założeniach pracy u podstaw. Obecność tematów maladycznych nie dziwi więc w publicystyce pozytywistów. Zastanawiać może natomiast zasadnicza przemiana w wyborze bohaterów i głównych postaci w ówczesnej prozie. Lekarz, obok inżyniera, to nowa i z reguły pozytywna kreacja literacka.

To nie jest antologia dramatów. To jest książka, która w formie dramatycznej, dialogowej i monologowej opowiada historię i historie. 

Niniejsa książka powstała w przekonaniu, ze polikryzys, choć stanowi źródło problemów i lęków, otwiera również furtkę do krytycznej refleksji nad przyszłością polskich instytucji sztuki. Przedmiotem zainteresowania uczyniliśmy praktyki, które czynią z nich obszar zaangażowania społecznego i politycznego, upodmiotowienia osób wykluczonych i marginalizowanych, a także testowania nowych modeli organizacji i zarządzania.

Reportaż śledczy o brawurowej akcji przeciwko zorganizowanej przestępczości

Zebrane w tej książce eseje to efekt wieloletniej, osobistej spłaty długu, jaki moja wyobraźnia zaciągnęła w spekulującej teologicznie literaturze. Ale jest to również nostalgiczny protest przeciw wymieraniu języków Księgi, które przez wieki współtworzyły wielkie literackie dzieła.

Rzecz o tym, jak zachodnie rządy i elity przyczyniły się do zniszczenia Gazy oraz uciszenia głosów upominających się o prawa Palestyńczyków.

Didier Fassin, opierając się na szerokim zestawie międzynarodowych źródeł, przedstawia zapis pierwszych sześciu miesięcy wojny prowadzonej przez armię izraelską po atakach z 7 października 2023 roku. Autor pokazuje, jak większość zachodnich rządów nie tylko przyzwoliła na zniszczenie Gazy – jej domów, szpitali, szkół, infrastruktury i społeczności cywilnej – ale często także aktywnie się do tego przyczyniła.

Zrównanie Strefy Gazy z ziemią nie jest wyłącznie kryzysem humanitarnym – mamy do czynienia z katastrofą ekologiczną. Zniszczenia, jakich Izrael od 7 października 2023 roku dokonuje w Palestynie, wyznaczają nową fazę sięgającej XIX wieku historii kolonializmu i rabunkowego pozyskiwania zasobów.

Bezformie to bez wątpienia manifest pewnego sposobu myślenia, ale też: szkoła interpretacji, testująca teoretycznie wyrafinowane, poststrukturalistyczne języki opisu dzieł sztuki nowoczesnej.