Poezja

„Mikstura” to kompilacyjna publikacja papierowa, którą wychodzimy poza cyfrową formę magazynu. Wydanie składa się z tekstów opublikowanych w numerach 1-10 (z haczykiem na numer 11).

Ao Manao to książka napisana przez Krzysztofa Pietralę, a zaprojektowana i zilustrowana przez Honzę Zamojskiego. Wydana w 110-lecie publikacji Cathay (zbioru „chińskich” wierszy Ezry Pounda) jest cendrarsiańską podróżą przez Chiny i dalej kraje Azji Południowo-Wschodniej. Przez czas. A ten w upale tropików, niczym water buffalo, zanurza głęboko grzbiet w zimnym nurcie rzeki. Przez nudę i sjestę. Poezję i etnologię. Duriana i zieloną papaję. Pantone 2755 i Pantone Fluo 805. Sięgając do tradycji poetyckiego kubizmu, Ao Manao łączy wszystkie te światy w barwną miksturę. W jeden tom. Yum.   

On a spring-like, far-too-warm January morning, I happened upon the magic humpback snail between the pebbles of a small cove. The sea at the gulf stood still as an inland body of water, no meltemi to ripple its surface…

Combustion Suite doubles as rekindled refraction of Combustion, a piece by choreographer Wendy Osserman—Kresge’s “dance-mother” and kindred collaborator of decades—limited to a single performance due to the pandemic. The premature halt compelled Kresge, one of its dancers, to summon these poems from the experiential ash in which they held their breath.

Zine of ink drawings by Murat Cem Mengüç prompted by parallels between the Late Devonian mass extinction and our own accelerating Traumacene, a premeditated ecocide.

Nowa książka poetycka Przemysława Suchaneckiego

W swojej trzeciej książce poetyckiej Kinga Skwira konstruuje świat wewnętrzny oparty na redukcji: oszczędny, ale czujny, usiany mnóstwem subtelnych napięć. Intensywność Zacznijcie beze mnie bierze się nie z eskalacji, lecz z dyscypliny dawkowania – z uważności wobec momentów przejścia, rozpadu, ledwie uchwytnych przesunięć sensu.

Druga książka poetycka Gustawa Owczarskiego.

Przemówienia, covery i featuringi Pawła Stasiewicza to cykl poetycki; utwór o wspólnotowym charakterze i rozproszonym autorstwie.

Czasem, żeby wyjść poza egologię, wystarczy z pewną lekkością potraktować życie. Kamilowi Kawalcowi udało się odszukać ton, który nadaje książce taką lekkość. Ten rosół jest słodki jak woda w bursztynie. Weźmy w nawias oświeceniowy rozsądeczek i zabawmy się ten ostatni raz. Zaprośmy do zabawy komary, psy, skórki, wiosła i pieśćmy własne i cudze sadełko. Na końcu I tak będziemy turlakami. Ktoś będzie nas turlać i turlać - i to będzie dobre. O tym turlaniu się w zieleni, wilgoci opowiada książka Kamila.
— Agnieszka Wolny-Hamkał

Obejmująca kilka epok rozwoju dwudziestowiecznej polskiej liryki, zamknięta kodą niezwykłych późnych wierszy, poezja Jarosława Iwaszkiewicza była zjawiskiem wyjątkowo bogatym. Już pierwsze tomy, sprawiające wrażenie pisanych przez dwóch różnych autorów, wskazywały sprzeczność jako siłę napędową tej twórczości, generatora istniejących w niej napięć oraz świadectwo mediacji między skrajnymi nierzadko emocjami i odmiennymi konstatacjami filozoficznymi.