Życie w społeczeństwie

Publikacja łączy różnorodne formy i perspektywy. Znajdziemy w niej eseje poświęcone m.in. wodzie, żywności i relacjom człowieka z przyrodą, analizy techniczne dotyczące energii i gospodarki, rozmowy o finansach i praktykach dewzrostowych, a także konkretne propozycje rozwiązań w obszarach edukacji, kultury i marketingu. Całość uzupełniają głosy krytyczne odnoszące się do aktualnych sporów społeczno-gospodarczych, takich jak Centralny Port Komunikacyjny, rynek pracy, mieszkalnictwo czy ochrona przyrody.

Michaił Bakunin urodził się w rodzinie rosyjskiej arystokracji. W wieku 26 lat przeprowadził się do Europy zachodniej, gdzie w związku ze swoimi poglądami popadł w konflikt z rosyjską ambasadą. Został mu odebrany tytuł szlachecki i skazano go zaocznie na ciężkie roboty na Syberii za działalność wywrotową.

Gomułka powiedział kiedyś: “o studentów trzeba dbać jak o pieczarki: trzymać w ciemni i karmić gó***m”. Czy studentom cokolwiek się należy, czy powinni dziękować władzy za to, że łaskawie coś od niej otrzymują?

Kultura państwa nie jest prostym odbiciem życia jego mieszkańców; zależy od struktury społecznej i warunków, jakie ono tworzy. Jego rola w sferze kultury polega nie na wytwarzaniu wartości duchowych, lecz na budowaniu instytucji, które umożliwiają ludziom ich tworzenie i wpływ na społeczeństwo. W zbiorze Bezsilna Europa. Osiem esejów politycznych Robert Musil analizuje te mechanizmy, pokazując, że w polityce nadrzędny interes państwa często przeważa nad tym, co najlepsze w jednostkach, i ujawnia rolę instytucji w kształtowaniu kultury oraz umożliwianiu obywatelom rozwijania wartości duchowych.

Eric Vuillard w uhonorowanej Nagrodą Goncourtów powieści przygląda się wydarzeniom, które doprowadziły Hitlera na polityczny szczyt, a w efekcie wywołały najtragiczniejszy konflikt zbrojny w dziejach ludzkości. Każdy z szesnastu rozdziałów jest perełką literacką. Vuillard posiada umiejętność wnikania w umysły nie tylko postaci historycznych i fikcyjnych, ale również w umysły czytelników. Mimo niewielkiej objętości, płynie z tej opowieści niesamowita moc. Porządek dnia nie daje się zapomnieć.

When did Europe's ghosts return? And how can we dispel them? In Eiscafé Europa, Enis Maci weaves together memory, politics, literature, and history, creating a tapestry of a threadbare continent.

Średniowiecze bywa postrzegane jako epoka krwi i przemocy, czas wikingów, świętych i królów, a także jako okres, w którym patriarchalny porządek systemowo marginalizował i uciszał kobiety. Gdy jednak zajrzeć głębiej pod powierzchnię utartych wyobrażeń, szybko okazuje się, że tak zwane „wieki ciemne” wcale nie były ani jednorodne, ani pozbawione złożoności.

Fareed Zakaria pokazuje, że choć początek XXI wieku, naznaczony populizmem, konfliktami i globalnymi wstrząsami, wydaje się epoką bezprecedensowego chaosu, w istocie wpisuje się w długą historię rewolucji, które kształtowały nowoczesny świat. Analizując zarówno przełomy XVII–XIX wieku, jak i cztery współczesne rewolucje — globalizacyjną, technologiczną, tożsamościową i geopolityczną — dowodzi, że mimo obecnej polaryzacji liberalny porządek może zostać odnowiony.

Tom ułożony przez Katarzynę Kuczyńską-Koschany i Wiesława Ratajczaka zbiera szkice znakomitych autorów zogniskowane wokół problemu „kultura śródziemnomorska jako źródło” i stanowi ważny głos w dyskusjach o współczesności – przede wszystkim polskiej, ale wpisanej też w całość tego uniwersum, które wywodzi się z szeroko rozumianych tradycji starożytnych.

„Anarchizm nie oznacza braku instytucji w ogóle, lecz tylko takich, które zmuszają ludzi do podporządkowania się przemocy” — pisał Lew Tołstoj. Ta niehierarchiczna idea jest atakowana przez rządy od stuleci. Władza nie chce utraty swoich przywilejów i robi wiele, by zrównać anarchizm z chaosem czy brakiem porządku. Czy tak jest naprawdę?

Pokolenie Z stało się pierwszym pokoleniem w historii, które dorastało z urządzeniem w kieszeni odwracającym uwagę od otoczenia, a wciągającym do alternatywnego wszechświata, który był ekscytujący, uzależniający, niestabilny i – jak się okazało – niewłaściwy dla dzieci i młodzieży.

Wszyscy znamy to uczucie, gdy bardzo pragniemy kolejnego kawałka czekolady albo tego, aby dobra książka, film lub gra wideo trwały wiecznie. Pojawienie się tego pragnienia to moment, gdy szala przyjemności przechyla się w stronę bólu.

Polityki oporu to przenikliwa w rozpoznaniach, przejmująca w wymowie, świetnie napisana książka o relacjach ciała i władzy, o mikrofizyce emancypacji i niszach wyzwolenia, widzianych w perspektywie przeplotu somaestetyki i myśli politycznej.