Esej

To nie jest książka o odchudzaniu. Ani poradnik o zdrowym stylu życia. Ani też pocieszająca proza o „odnalezieniu siebie”. To bezwzględnie szczera historia o zmaganiach z otyłością i napiętnowaniem. Pamiętnik o traumie. O prześladowaniu i bolesnym odzyskiwaniu własnego ciała. I o wielkim tryumfie.

Instant klasyk Amy Ireland i Mayi B. Kronic w znakomitym tłumaczeniu Patryka Ciesielczyka.

Miasto otwarte, opublikowane w 2011 roku, to pierwsza powieść Teju Cole’a, która z miejsca zapewniła autorowi światowy rozgłos, a sama zyskała status kultowej. Krytycy zestawiali melancholijne pisarstwo Cole’a z twórczością W.G. Sebalda, Waltera Benjamina, a także Jamesa Joyce’a. Salman Rushdie określił go mianem jednego z najbardziej utalentowanych pisarzy swojego pokolenia.

O Człowieku, który chciał objąć cały Świat to jednocześnie artbook, traktat o szeroko rozumianym projektowaniu, a także książka o książce, niepozornym, papierowym, trójwymiarowym przedmiocie, który towarzyszy nam każdego dnia.

Ja nie miałem nic, ty nie miałaś nic to błyskotliwa opowieść o niewidzialnym dziedzictwie postfeudalizmu, inteligenckim etosie pracy, chłopskich strategiach przetrwania i ambicjach klasy średniej, która coraz głośniej domaga się nowej wizji swojego kraju. A także o podszytym lękiem indywidualizmie, który sprzyja rozwojowi antyspołecznych ruchów politycznych, o „kulturze zapierdolu”, noszącej ślady gniewnego sprzeciwu wobec pańszczyzny, i o tym, że – choć jesteśmy pracowici – „pracujemy, by nie pracować”.

Napisana z rozmachem i ogromną wrażliwością książka jest próbą przyjrzenia się poezji jako pewnemu sposobowi przeżywania świata i bycia w świecie, przy czym poetyckość jest tu rozumiana szeroko – jako pewien aspekt ludzkich praktyk komunikacyjnych.

Zanim stał się ikoną telewizji i jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów współczesnej kultury kulinarnej, był autorem obdarzonym niezwykłym talentem obserwacji. Jego twórczość wykracza daleko poza temat kulinariów, stając się opowieścią o podróżach, ludziach i kulturach.

Teksty nieznane, klasyczne i odkryte na nowo to pierwszy tak obszerny wybór. Znalazły się tutaj najsłynniejsze reportaże i eseje, fragmenty książek, zapiski z podróży oraz odnalezione po latach i wcześniej niepublikowane. To wyjątkowy portret autora, którego ciekawość świata, bezkompromisowość i literacki talent uczyniły jedną z najważniejszych postaci współczesnego non-fiction.

Pełna humoru, pasji i reporterskiej wnikliwości książka, która pozwala na nowo odkryć Anthony’ego Bourdaina – pisarza, który wierzył, że najlepszym sposobem poznawania świata są historie ludzi, których spotykamy po drodze.

Biografia Brunona Schulza, jednego z najważniejszych polskich pisarzy XX wieku, opisuje zaledwie dwa lata jego życia. Są to jednak lata przełomowe, w trakcie których Schulz rodzi się jako pisarz. Wcześniej był artystą zna­nym zaledwie wąskiemu kręgowi odbiorców sztuki. Debiutancki tom osobliwych opowiadań, zatytułowany Sklepy cynamonowe otwiera przed nim nowe perspektywy i daje mu rozgłos, o którym dotąd mógł jedynie marzyć. W przeciągu następnych miesięcy staje się jednym najczęściej omawianych przez kry­tykę pisarzy – wyrazistym punktem odniesienia dla innych. Schulz nawią­zuje wówczas nowe literackie kontakty, zaprzyjaźnia się między innymi z Witkacym i Gombrowiczem.

Co powiedzieć osobie po stracie najbliższej osoby? Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie, kiedy brakuje nam właściwych słów? Agnieszka Taborska w książce Bez skóry podejmuje temat żałoby w sposób niezwykle osobisty, szczery i pozbawiony klisz emocjonalnych. To opowieść nie tylko o utracie ukochanej osoby, ale także o samotności, absurdzie codzienności i próbie odnalezienia sensu po tragedii.

Autorka zaczyna pisać zaledwie kilka godzin po otrzymaniu informacji o śmierci męża. Początkowo notatki są formą ratunku i jedyną możliwą terapią. Z czasem rodzi się z nich przejmująca autofikcja – intymna, inteligentna, ale także pełna czarnego humoru.

Jedna z najważniejszych prac biograficznych poświęcona Józefowi Czapskiemu. Dzieło Karpińskiego zrodziło się z trzydziestu lat przyjaźni z Czapskim, uważnej lektury jego tekstów i fascynacji jego malarstwem. Postać artysty umieszczona zostaje w szerokim kontekście pejzażu intelektualnego XX wieku.