Albumy

Bezprecedensowa próba ujęcia globalnej sztuki XX i początku XXI wieku. Wybitni badacze wizualności i historyczki sztuki skoncentrowani wokół prestiżowego czasopisma "October” skrupulatnie omawiają następujące po sobie lata, przybliżając najważniejsze wydarzenia – tak artystyczne, jak i polityczne – całego stulecia.

Obszerna i pięknie wydana książka towarzysząca wystawie Edwarda Krasińskiego, która odbyła się w Zachęcie w 1998 roku. Zawiera liczne zdjęcia oraz teksty teoretyczne na temat artysty i jego twórczości.

Książka „Pracownie do wglądu” jest podsumowaniem projektu internetowego Anny Stankiewicz, Agnieszki Jankowskiej-Marzec i Martyny Nowickiej (www.pracowniedowgladu.pl). Znalazły się w niej fotografie i rozmowy z artystkami i artystami z krakowskich pracowni.

W książce zawarto 46 wywiadów, z czego 31 przeprowadziła Agnieszka Jankowska-Marzec, a 15 Martyna Nowicka. Autorką fotografii pracowni zamieszczonych w publikacji jest Anna Stankiewicz. Książkę zaprojektował Kuba Sowiński.

Album dokumentujący cały proces powstawania wystawy.

Publikacja W poszukiwaniu straconego końca: Cliffhanger! Powstała z okazji solowej wystawy Łukasza Stokłosy organizowanej przez galerię KRUPA oraz Krupa Art Foundation.

W żargonie telewizyjnym, cliffhanger jest zabiegiem narracyjnym, polegającym na zakończeniu odcinka lub sezonu serialu w momencie najbardziej intensywnego spiętrzenia dramatycznych wątków. Serial zawisa wówczas nad metaforyczną przepaścią w celu wygenerowania u widzów koktajlu ciekawości i frustracji, który skłoni ich do oglądania dalej. Efektowne i kampowo dramatyczne zakończenia odcinków Dynastii, produkowanej w latach 80. w USA, były kluczowym czynnikiem pompującym jej popularność. Dynastia była fenomenem pop-kulturowym również w Polsce. Serial, emitowany w TVP w pierwszej połowie lat 90., czyli w czasach ultra-gwałtownej transformacji systemowej, epatował mirażem neoliberalnego bogactwa i sukcesu.

Styl zakopiański był fenomenem w historii polskiej architektury i sztuki użytkowej. Jego twórca – Stanisław Witkiewicz – na przełomie XIX i XX wieku, w Zakopanem – małej wówczas wiosce pod Tatrami – formułował teoretyczne zasady swej nowej idei i projektował piękne, drewniane wille, obiekty sakralne i rzemiosło artystyczne. Z Witkiewiczem współdziałali przedstawiciele polskiej elity kulturalnej owego czasu, a także górale – cieśle i snycerze, którzy wprowadzali w życie koncepcje artysty. To do ich właśnie góralskiej architektury i sztuki ludowej nawiązał Witkiewicz, tworząc swoje projekty i dążąc do przekształcenia swych wizji w polski styl narodowy.

Książka Leonardo. Zbliżenia, której autorem jest Stefano Zuffi, daje możliwość bliższego oglądu arcydzieł mistrza włoskiego renesansu. Pracom, reprodukowanym także we fragmentach pozwalających dostrzec nawet najdrobniejsze elementy, towarzyszą zwięzłe komentarze, dzięki którym możemy lepiej zrozumieć treści dzieł i ich aspekty formalne. 

Publikacja towarzyszy wystawie Lary i penaty. O budowaniu poczucia bezpieczeństwa w architekturze w Pawilonie Polskim na 19. Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji.

Album prezentuje unikalne fotografie autorstwa Adama Hawałeja, który towarzyszył próbom zespołu teatralnego przygotowującego się do premiery Kartoteki rozrzuconej w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Poznajemy w ten sposób nową twarz Tadeusza Różewicza – nie tylko poety, pisarza i dramaturga, ale także reżysera, wcielającego swoje literacko-teatralne koncepcje w sceniczne życie. W wywiadzie otwierającym książkę autor zdjęć tak podsumowuje swoją pracę: Ponieważ obchodzimy stulecie urodzin Różewicza, często sięgam do zdjęć, które miałem możliwość mu zrobić. Przy tej okazji odkrywam również siebie jako fotografa. Myślę, że przy »Kartotece rozrzuconej«, mimo trudnych warunków technicznych, niewiele mi umknęło. Fotograf żyje chwilą. To, co udaje mu się pochwycić w locie, jest niepowtarzalne i szybko zaciera się w pamięci. Przyjemnie jest myśleć, że dzięki zdjęciom, zrobionym podczas prób »Kartoteki rozrzuconej«, tamte chwile nadal żyją, choć dziś są już częścią historii: mojej z Różewiczem, ale także teatru i literatury.

Pogrzeb jest wyjątkowo skonwencjonalizowanym rytuałem. Charakter wydarzenia zazwyczaj nie odpowiada stylowi życia zmarłej osoby. Brakuje nam stylów śmierci skorelowanych ze stylami życia. Drobnym krokiem w stronę indywidualizacji obrzędowości funeralnej jest zestaw alternatywnych symboli śmierci i żałoby. Książeczka zawiera ich solidny pakiet. Niektórym towarzyszy refleksja zaproszonych bliskich oraz dalszych.

Z ogromną radością dzielę się z Państwem efektami pracy uczestniczek i uczestników kilkumiesięcznych mistrzowskich warsztatów fotograficznych Reinterpretacje, które miałem przyjemność poprowadzić na zaproszenie Instytutu Teatralnego im. Z. Raszewskiego w Warszawie. Od samego początku przyświecał nam cel, by spojrzeć na teatr w nowy sposób, dotrzeć do osób, przestrzeni i przedmiotów, które na co dzień są niedostępne albo w ogóle nie kojarzą się z teatrem, a są z nim związane.