Nowości

Jesień 1989 roku. Dwa dni po upadku muru berlińskiego małżeństwo pięćdziesięciolatków – Inge i Walter Bischoffowie – porzuca cały dobytek i wyrusza w podróż życia ze wschodnioniemieckiej Gery na Zachód. Tymczasem ich dwudziestokilkuletni syn Carl ze skrzynką narzędzi w bagażniku i z głową pełną wierszy i wyobrażeń o „poetyckiej egzystencji” ucieka do Berlina, gdzie przyłącza się do grupy artystów, odszczepieńców, anarchistów i dzikich lokatorów, którzy prowadzą piwniczny pub, szemrane interesy i partyzancką walkę o pustostany. W podziemnej knajpce niczym w łodzi podwodnej Carl dryfuje wśród chaosu na zakręcie historii, nie tracąc nadziei, że ponownie spotka jedyną kobietę, którą kochał.

Na greckiej wyspie przesyconej dziedzictwem antyku samotna trzydziestolatka burzy relację łączącą matkę z nastoletnią córką. Fascynacja seksualna i podziw dla Heleny – szykownej, dojrzałej artystki – przywodzą bezimienną narratorkę do Ermupoli; tam córka Heleny, Olga, początkowo wydaje się jedynie trudną do zniesienia humorzastą nastolatką, przeszkodą w swobodnym dostępie do uwielbianej kobiety. Jednak nieprzewidywalne siły ego i pożądanie biorą górę, sprowadzając narratorkę na niebezpieczną ścieżkę i zacierając granice między kochanką a ukochaną, dzieckiem a dorosłym, obcą osobą a kimś intymnie bliskim. W miarę upływu miesięcy delikatna sieć powiązań między trzema kobietami staje się coraz bardziej napięta, a złowieszcze konsekwencje ich uwikłania zaczynają wyłaniać się tuż za horyzontem kończącego się lata.

Frenetyczny, imponujący językowym bogactwem i literackimi nawiązaniami strumień świadomości, Iliada naszych czasów, powieść porównywana przez krytyków z dziełami Jamesa Joyce’a, Ezry Pounda i Gustave’a Flauberta.

Karpentaria opowiada zarówno o mieście, o znamiennej nazwie Desperance, jak i kopalni, która może jeszcze bardziej niż samo senne miasto, stała się areną głównego pojedynku między siłami natury a nowoczesną potrzebą destrukcji. Z jednej strony mamy dwa skonfliktowane, ale potrafiące się zjednoczyć w potrzebie klany Aborygenów – rodziny Phantomów i Midnightów. Z drugiej napływowych białych, którzy nie zawsze rozumieją ziemie, na których żyją, i stają się coraz bardziej chciwi, co prowadzi do nieuniknionego starcia.

Doggerland to intensywny, precyzyjnie skonstruowany dramat rodzinny zgłębiający granice pomiędzy prawdą a kłamstwem, sztuką a komercją, dziedzictwem a walką o przetrwanie. Agnes Ravatn, z właściwą sobie precyzją i wnikliwością psychologiczną, tworzy powieść ponadczasową i niezwykle aktualną – historię o tym, co tracimy, co dziedziczymy oraz jak wiele trzeba poświęcić, by ocalić zarówno literaturę, jak i samych siebie.