Nowości

"Rozmowy są nagrywane" to porywająca, zjadliwie zabawna i niezwykle aktualna satyra obyczajowa, która z chirurgiczną precyzją analizuje absurdy współczesnego środowiska pracy, rzucając jednocześnie światło na głęboko ukryte pokłady ludzkiej samotności. Katharina Volckmer, autorka o odważnym i bezkompromisowym stylu, zaprasza czytelników do londyńskiego call center, miejsca, gdzie codzienność przeplata się z komizmem i narastającym poczuciem wyobcowania.

Lata 50. XX wieku, holenderska kolonia na Karaibach, centrum społecznych i etnicznych zawirowań. Sita, młoda dziewczyna z Indii Wschodnich, zmaga się ze śmiercią matki i stara się chronić przed błędami ojca. Próbuje też opiekować się młodszym bratem i wykuwać własne życie w sztywnej, konserwatywnej kulturze. Codzienność dziewczyny w tropikalnym otoczeniu staje się jeszcze trudniejsza po odejściu jej najlepszej przyjaciółki i w obliczu niechcianej ciąży.

Namacalność życia może okazać się kluczem do oswajania lęków. Piekło, które mieści się w dłoniach, przestaje być bezkresną otchłanią. Obmacany z każdej strony raj nie znika, nawet gdy nie jest nam już dłużej pisany: znajomość jego kształtu i koloru wystarczy, żeby go odtworzyć. Być może, gdyby niebo i piekło nie stanowiły przedmiotu traumy, to ich bezkształtność okazałaby się czymś wspaniałym. Tymczasem dotyk i poznanie stają się gwarantami bezpieczeństwa. Działa to trochę jak metoda redukowania stresu – tzw. 5–4–3–2–1 – polegająca na nazwaniu pięciu rzeczy, które widzisz, czterech, które słyszysz, i tak dalej. „Lubię pe:/ pierdolenie/ papierosy popular/ pigwa/ i szeleszczenie”. / z posłowia Karoliny Krasny

Monografia Janusza Bałdygi stanowi próbę wieloaspektowego opracowania dorobku artysty, obejmującą zarówno analizę jego postawy twórczej, jak i rekonstrukcję ewolucji form oraz strategii artystycznych, które kształtowały jego praktykę na przestrzeni kolejnych dekad.

Jak kształtowały się praktyki performatywne w powojennym Wrocławiu i jakie miejsce zajmują one w historii polskiej sztuki współczesnej? Najnowsza publikacja Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu podejmuje próbę odpowiedzi na te pytania, rekonstruując i reinterpretując złożone procesy artystyczne lat 1957–1989.

Miesięcznik poświęcony dramaturgii współczesnej – teatralnej, filmowej, radiowej i telewizyjnej

Według Polskiej Akademii Nauk niemal połowie z dwustu pięćdziesięciu pięciu średnich miast w Polsce grozi społeczno-ekonomiczna zapaść. Wyludnienie, upadający przemysł, bezrobocie, problemy mieszkaniowe, utrudniony dostęp do ochrony zdrowia, smog, układy polityczne, coraz starsi mieszkańcy. 

Książka opowiada o architekturze pierwszej powojennej dekady, zwłaszcza okresu realizmu socjalistycznego. Koncentruje się przede wszystkim na samych architektach, to oni bowiem dokonywali przekładu form języka doktryny na język praktyki architektonicznej. 

Zrównanie Strefy Gazy z ziemią nie jest wyłącznie kryzysem humanitarnym – mamy do czynienia z katastrofą ekologiczną. Zniszczenia, jakich Izrael od 7 października 2023 roku dokonuje w Palestynie, wyznaczają nową fazę sięgającej XIX wieku historii kolonializmu i rabunkowego pozyskiwania zasobów.

Ars longa, vita brevis – sztuka długa, życie krótkie – sentencja Hipokratesa, pierwotnie odnosząca się do medycyny, weszła trwale do kultury jako fundament myślenia o sztuce.

Bezformie to bez wątpienia manifest pewnego sposobu myślenia, ale też: szkoła interpretacji, testująca teoretycznie wyrafinowane, poststrukturalistyczne języki opisu dzieł sztuki nowoczesnej.

Od swych renesansowych źródeł po późną nowoczesność „atlas” pozostaje niedookreśloną kategorią, balansującą między nauką a sztuką, pojęciem problematycznym i nieustannie się przeobrażającym. W tym niedookreśleniu, swoistej anarchiczności, kryje się pytanie: czy atlasy służyły i służą kolonizowaniu, podporządkowywaniu sobie świata, czy może raczej destrukcji pewnych obrazów, klisz, wyobrażeń?

Atlas (polskiego) bezformia to tekstowo-wizualny rekonesans, mający na celu rozpoznanie i przetestowanie możliwych znaczeń i ścieżek bezformia w polskim kontekście. Jak bowiem tu i teraz rozumieć kategorię, która historycznie powiązana była tak silnie z surrealizmem i myślą Georges’a Bataille’a? Czym mogłoby być polskie bezformie?

Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty to portret wielokrotny jednego z najbardziej tajemniczych stanów ludzkiej psychiki, a zarazem wyjątkowa próba językowego oswojenia pustki. 

Fotografie. Powieść rzeka z dopływami to pierwsze wydanie gromadzące 206 opowieści, które Janusz Anderman w latach 1998–2010 co miesiąc publikował na łamach „Gazety Wyborczej”.