Sztuka

Street Art. Polska to nie jest opracowanie teoretyczne ani nie rości sobie pretensji do stawiania diagnoz. To raczej niepowtarzalne spotkanie z artystami i artystkami, którzy zgodzili się podzielić z autorem swoimi osobistymi przemyśleniami, odczuciami i marzeniami. Powstała z kilkudziesięciu rozmów z polskimi twórcami książka prezentuje ich sylwetki, a także ich najsłynniejsze i ulubione dzieła. To zatem zaproszenie na jedyne w swoim rodzaju osobiste spotkanie z Cekasem, Chazmem 718, Czarnobylem, Egonem Fietke, Etnograffem, Graffunkiem, Jay Popem, Krik Kongiem, Lumpem, M-city, NeSpoon, Oteckim, Natalią Rak, Sainerem, SC Szymanem, Seikonem, Sepem, Someartem, Moną Tusz, Zbiokiem, a także nieodżałowanym, zmarłym w 2019 roku, Tonem.

„Książka uświetniająca okrągłą 80. rocznicę powstania Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi z powodzeniem unika najważniejszego chyba zagrożenia, jakie zazwyczaj ciąży nad tego rodzaju publikacjami. Nazbyt często bowiem przybierają one formę opasłych ksiąg pamiątkowych: kronik, które wyrażają ambicję objęcia swym zasięgiem wszystkiego, co ważne. […] Książka, którą Czytelnik trzyma w dłoniach, oparta jest tymczasem na tyleż radykalnym, ileż odświeżającym założeniu. Jej twórcy nie boją się dużych cięć i opowiadają historię Szkoły punktowo: z jednej strony zarysowuje się perspektywa, która pokazuje współczesność i potencjalną przyszłość uczelni, z drugiej zaś teksty o charakterze historycznym wyraźnie ciążą ku heroicznemu okresowi założycielskiemu i samym początkom formowania instytucji (1945–1950).” 

Tom, który oddajemy w ręce czytelniczek i czytelników, gromadzi różnorodne głosy – dramatopisarek, performerów, aktorek i autorów – którzy nie tylko opowiadają własne historie, ale także podważają utrwalone wyobrażenia o ciele, sprawności i normie. To książka, która wyrasta z potrzeby widzialności i sprawczości, a zarazem z krytycznej refleksji nad mechanizmami wykluczenia obecnymi w teatrze, sztuce i społeczeństwie.

Wystawa najnowszych obrazów Tymka Borowskiego pochodzących z lat 2024-2025, w których artysta rozwija wątki od jakiegoś czasu obecne w jego malarstwie. Ich głównym motywem są pojedyncze napisy, słowa, zdania jak również dłuższe fragmenty niezrozumiałego z pozoru tekstu powstałe w wyniku szybkiego, bezmyślnego wpisywania ciągu dowolnych znaków na klawiaturze. Mogą kojarzyć się z automatycznie wygenerowanymi hasłami, wymyślonymi na szybko nazwami plików lub bezładem myśli, gdy nie potrafimy się jasno wyrazić.

Historia XVI i XVII-wiecznych tapiserii, związana z antwerpskim środowiskiem malarzy, kartonistów, tapisjerów i kolekcjonerów, to cel napisania tej książki.

Publikacja „Hedera helix” stanowi artystyczny zapis wielowątkowych poszukiwań wokół motywu bluszczu pospolitego, będącego punktem wyjścia do rozważań nad relacją natury, architektury i ludzkiej obecności. Książka jest efektem interdyscyplinarnego projektu badawczego, łączącego perspektywę botaniczną z refleksją z zakresu teorii sztuki i projektowania.

„Fitoglosje. Słownik roślinno-ludzkich spoufaleń” to publikacja wieńcząca interdyscyplinarny projekt badawczy „Postindustrialny słownik roślinno-ludzki”. Książka stanowi próbę uchwycenia i nazwania zawiłych relacji łączących mieszkańców Górnego Śląska z florą porastającą tereny poprzemysłowe.

Jerzy Jaworowski (1919–1975) zaprojektował kilkaset okładek oraz wiele serii wydawniczych dla PIW-u, Wydawnictw Artystycznych i Filmowych, Iskier oraz – Czytelnika. Należał do zespołu redakcji graficznej tej oficyny obok wybitnych twórców: Jana Samuela Miklaszewskiego, Jana Młodożeńca, Mariana Stachurskiego, Andrzeja Heidricha i Jana Bokiewicza. 

Sprawy zdrowia, higieny, zwalczania chorób i epidemii były dla pozytywistów kluczowe. Według ich przekonania postęp cywilizacyjny zakłada nie tylko wykształcenie, ale i zdrowie całego społeczeństwa. I to niezależnie od jego rozwarstwienia. Dlatego problemy chorób i ich leczenia mieszczą się w założeniach pracy u podstaw. Obecność tematów maladycznych nie dziwi więc w publicystyce pozytywistów. Zastanawiać może natomiast zasadnicza przemiana w wyborze bohaterów i głównych postaci w ówczesnej prozie. Lekarz, obok inżyniera, to nowa i z reguły pozytywna kreacja literacka.