Nowości

Sarah Scoles nie straszy nas jednak wizją nadchodzącej wojny atomowej. Rozmawia z amerykańskimi naukowcami, którzy zajmują się konserwacją i modernizacją bomb, by pokazać, że broń jądrowa istnieje i prawdopodobnie nadal będzie istnieć, a ktoś musi nad nią pracować. Bo największym paradoksem amerykańskiego arsenału nuklearnego jest to, że powstał po to, by – po Hiroszimie i Nagasaki – nie musiał być użyty nigdy więcej.

Kultura państwa nie jest prostym odbiciem życia jego mieszkańców; zależy od struktury społecznej i warunków, jakie ono tworzy. Jego rola w sferze kultury polega nie na wytwarzaniu wartości duchowych, lecz na budowaniu instytucji, które umożliwiają ludziom ich tworzenie i wpływ na społeczeństwo. W zbiorze Bezsilna Europa. Osiem esejów politycznych Robert Musil analizuje te mechanizmy, pokazując, że w polityce nadrzędny interes państwa często przeważa nad tym, co najlepsze w jednostkach, i ujawnia rolę instytucji w kształtowaniu kultury oraz umożliwianiu obywatelom rozwijania wartości duchowych.

W ciągu kilku dekad ludzkość przeszła rewolucyjną przemianę: z gatunku żyjącego w bliskim związku z przyrodą stała się społecznością skupioną głównie w miastach, na skalę porównywalną jedynie z przejściem od łowiectwa i zbieractwa do rolnictwa. Ponieważ życie miejskie opiera się na ogromnym zużyciu ograniczonych zasobów i jest coraz silniej zagrożone skutkami globalnego ocieplenia, miasta przyszłości muszą stać się fitopolis – przestrzeniami, w których przyroda zostaje przywrócona, a relacje między roślinami i zwierzętami odzyskują naturalną harmonię.

Gwarno w dowcipny sposób prezentuje osiemnaście języków mniejszości narodowych i etnicznych w Polsce oraz osiem wybranych polskich gwar. Poprzez ciekawostki, piosenki, zabawy, przysłowia i ilustracje pokazuje kulturowe bogactwo kraju. Książka przybliża także podstawowe zagadnienia językowe, takie jak różne alfabety, dwujęzyczność, rozwój i zanikanie języków czy neologizmy, ukazując językową różnorodność jako wartość i wspólne dziedzictwo warte poznania i ochrony.

Znakomicie napisana antyutopia w kostiumie science fiction i nadzwyczaj aktualna satyra na społeczeństwo zafascynowane komputerami.

Pełen uroku humorystyczny portret dorosłych. Co tak naprawdę myślą dorośli? Co robią, kiedy nikt ich nie widzi? Dlaczego zachowują się tak, a nie inaczej? Co ukrywają przed dziećmi, a czasem i przed innymi dorosłymi?

Śmieszno-gorzka opowieść o samotności, na którą skazuje nas współczesny styl życia.

Opracowanie w formule podręcznika tradycyjnej fotografii czarno-białej, swym zakresem obejmujące: optykę, chemię procesu fotograficznego, zasady oświetlenia i najważniejsze reguły kompozycji.

Czy zastanawiało Cię kiedyś, jak żyją wilki? Dzięki tej książce odkryjesz ich świat: od tajemniczego wycia po tropy, które zostawiają na śniegu.

Ośmioro tłumaczy przyjeżdża z różnych stron świata do położonego w Puszczy Białowieskiej domu należącego do słynnej pisarki Ireny Rey.

Suzanne McConnell, była uczennica Kurta Vonneguta, ukazuje nowe oblicze mistrza literatury amerykańskiej – jako nauczyciela pisania.

Dziwne dziewczyny Kamili Janiak to poemat rozpisany na głosy, w którym bezkompromisowa szczerość i spis z doświadczenia wybrzmiewają równie wyraźnie, co próba zarejestrowania i uporania się z rozproszeniem własnego „ja”, zaś słowo „jestem” okazuje się lepkie i (nie)poręczne.

„Powodów, dla których poetki i poeci decydują się zwrócić uwagę na to, co lokalne, okoliczne, wystające zza węgła, niknące w chaszczach lub po prostu mijane podczas spaceru z psem, jest mnóstwo. Wiadomo, że pisanie z oglądu sprawdza się, gdy chcemy schwycić kawał rzeczywistości i dać mu zaistnieć w nowym kontekście, najchętniej pośród wielu innych puzzli przeniesionych z najróżniejszych stron".

Poezja, jak bywało w przeszłości, antycypowała przełom. Z PRL i z moralno-retorycznej opozycji wobec PRL zaczęła wyrywać się już w połowie lat 80. […] Przełom nastąpił nie w rezultacie wytężenia sił, lecz na odwrót – na skutek nieomal całkowitego wyczerpania zasobów materialnych i symbolicznych. W 1988 i 1989 roku obie strony wielkiego sporu były bowiem skrajnie zmęczone. Państwo wyglądało jak potwór z kreskówki, który już nie umie, nie ma siły być potworem. Z kolei naród nie chciał dłużej udawać wielkości, lecz po prostu chciał jeść. Kto mógł, wyjeżdżał na Zachód. Zużyły się języki, zaklęcia i gesty nie robiły już na nikim wrażenia, należało pójść własną ścieżką”