Nowości

Borysław Czyżak przygląda się Gruppie z bliska: jej narodzinom w mroku stanu wojennego, rozkwitowi, rozpadowi i swoistemu renesansowi. Przypomina także o jej mniej znanych członkach – Małgorzacie Rittersschild czy Macieju Wilskim – którzy w pierwszych latach wystawiali z kanoniczną szóstką. Jego bogato ilustrowana monografia to pierwsze tak całościowe spojrzenie na fenomen Gruppy.

Może warto przyjąć, że każdy z nas jest w jakiś sposób nie taki i nie da się go wyjaśnić ani wypowiedzieć do końca – i właśnie z tego powodu nikt z nas nie jest szczególnie wyjątkowy? Może dziwność jest czymś, co ze sobą dzielimy, a zgoda na nią sprawiłaby, że świat stałby się luźniejszym i radośniejszym miejscem? 

Aldona Kopkiewicz odpowiada na te pytania, opisując własne doświadczenie – czterdziestolatki, poetki, Polki, córki, wnuczki, partnerki. W autobiograficznym eseju zachęca nas, byśmy sami odpowiedzieli na pytanie, gdzie kończy się „ona” – maska, konstrukt społeczny, awatar realnej osoby, a zaczyna prawdziwe „ja”.

W opowiadaniach ze zbioru Alaskę masz we krwi, uhonorowanego Nagrodą im. Flannery O’Connor, Melinda Moustakis czerpie z dziedzictwa własnej rodziny osadników, by po mistrzowsku opisać surowe krajobrazy amerykańskiej Północy i równie surowe relacje międzyludzkie. Dekonstruuje legendę Alaski, kreśląc mapę blizn jej najwytrwalszych mieszkańców. 

Nasza humanistyczna i progresywna kultura dostarcza wielu wzniosłych i uniwersalnych idei, takich jak miłość bliźniego, gościnność, tolerancja, prawa człowieka. Ale czy rzeczywiście są one uniwersalne? Trzeba spojrzeć na nie okiem obcych i innych, by dostrzec, że jasna strona humanizmu ma swój mroczny rewers. Różnie go można nazwać: barbarzyństwem, kolonializmem, imperializmem, faszyzmem, rasizmem, nihilizmem. Równość bowiem jest projektem, dyskryminacja – faktem. Czy posthumanizm zmieni tę sytuację?

Sarah Kofman ma sześćdziesiąt lat, gdy z odwagą wpisuje w swoje filozoficzne dzieło wspomnienie z dzieciństwa spędzonego w ukryciu w latach 1942–1944. Miała siedem lat, gdy policja w obławie zgarnęła z domu przy rue Ordener w Paryżu jej ojca, rabina małej synagogi polskich Żydów. Ojciec zginął w Auschwitz. Sarah wraz z matką znalazły schronienie u francuskiej katoliczki, „pani z rue Labat”. To początek historii, zapisanej pomiędzy dwiema ulicami, dwoma językami (jidysz i francuskim) oraz dwoma światami oddzielonymi przepaścią.

W książce Za późno na przebudzenie 

W książce „Za późno na przebudzenie” Slavoj Žižek rysuje nową drogę dla radykalnej polityki emancypacyjnej, która mogłaby zawrócić ludzkość z drogi ku samozagładzie. Pokazuje dlaczego liberalna lewica nie jest w stanie zaproponować rozwiązania oraz obnaża podstępną propagandę faszystowskiej prawicy, która zawłaszcza niegdyś postępowe idee. Žižek w swoim bezkompromisowym stylu diagnozuje obecną geopolitykę. I pokazuje, jak dla zmiany przyszłości musimy skupić się najpierw na zmianie przeszłości.

rysuje nową drogę dla radykalnej polityki emancypacyjnej, która mogłaby zawrócić ludzkość z drogi ku samozagładzie. Pokazuje dlaczego liberalna lewica nie jest w stanie zaproponować rozwiązania oraz obnaża podstępną propagandę faszystowskiej prawicy, która zawłaszcza niegdyś postępowe idee. Žižek w swoim bezkompromisowym stylu diagnozuje obecną geopolitykę. I pokazuje, jak dla zmiany przyszłości musimy skupić się najpierw na zmianie przeszłości.

Argentyna, rok 1956. Zwolennicy obalonego rok wcześniej Juana Dominga Perona organizują nieudane powstanie zbrojne przeciwko rządzącej krajem dyktaturze. W ramach represji straceni zostają nie tylko zaangażowani w bunt wojskowi, ale również grupa przypadkowych obywateli, których oprawcy wywożą na podstołeczne śmietnisko José León Suárez i rozstrzeliwują jeszcze przed wprowadzeniem stanu wojennego.

Zrozumieć Trójmiasto to dygresyjna opowieść o okolicznościach powstawania unikatowego tworu, jakim jest Zespół Miast Zatoki Gdańskiej. O zrealizowanych i niezrealizowanych założeniach i planach. O dylematach, z którymi podczas pracy zmagali się urbaniści.

Jest to zarazem pierwsza próba kompleksowego spojrzenia na osiem dekad rozwoju trójmiejskiej myśli urbanistycznej. Barbara Bańkowska patrzy na ten okres przez pryzmat twórców idei, planów i dzieł, które miały wpływ na obecny obraz Trójmiasta. Krytyczną analizę rozwoju zespołu miast nadmorskich autorka oparła na niepublikowanych wcześniej źródłowych materiałach archiwalnych oraz osobistych doświadczeniach i wspomnieniach. W rezultacie powstała „mozaika urbanistyczna” ukazująca nowy, panoramiczny obraz przekształceń Trójmiasta.