Nowości

Ars longa, vita brevis – sztuka długa, życie krótkie – sentencja Hipokratesa, pierwotnie odnosząca się do medycyny, weszła trwale do kultury jako fundament myślenia o sztuce.

Bezformie to bez wątpienia manifest pewnego sposobu myślenia, ale też: szkoła interpretacji, testująca teoretycznie wyrafinowane, poststrukturalistyczne języki opisu dzieł sztuki nowoczesnej.

Od swych renesansowych źródeł po późną nowoczesność „atlas” pozostaje niedookreśloną kategorią, balansującą między nauką a sztuką, pojęciem problematycznym i nieustannie się przeobrażającym. W tym niedookreśleniu, swoistej anarchiczności, kryje się pytanie: czy atlasy służyły i służą kolonizowaniu, podporządkowywaniu sobie świata, czy może raczej destrukcji pewnych obrazów, klisz, wyobrażeń?

Atlas (polskiego) bezformia to tekstowo-wizualny rekonesans, mający na celu rozpoznanie i przetestowanie możliwych znaczeń i ścieżek bezformia w polskim kontekście. Jak bowiem tu i teraz rozumieć kategorię, która historycznie powiązana była tak silnie z surrealizmem i myślą Georges’a Bataille’a? Czym mogłoby być polskie bezformie?

Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty to portret wielokrotny jednego z najbardziej tajemniczych stanów ludzkiej psychiki, a zarazem wyjątkowa próba językowego oswojenia pustki. 

Fotografie. Powieść rzeka z dopływami to pierwsze wydanie gromadzące 206 opowieści, które Janusz Anderman w latach 1998–2010 co miesiąc publikował na łamach „Gazety Wyborczej”.

Ciała do słuchania to mixtape szkiców o najnowszej muzyce popularnej. Konrad Sierzputowski pokazuje, jak struktury dźwiękowe przekształcają śpiewające i słuchające ciała w miejsca politycznego oporu i seksualnej transgresji. 

Wznowienie kultowej już książki, łączącej elementy rozważań filozoficznych z opisem ważnego zjawiska popkultury, próbującej rozstrzygnąć paradoksy horroru w filmie, literaturze oraz najogólniej w życiu człowieka.

W Queer Er☆tica Zine: Chapter 4 – Love Hotel, na który składają się prace ponad 60 osób autorskich i artystycznych, kontynuujemy tworzenie archiwum rozkoszy, które może stać się zarówno azylem, jak i interwencją wobec dominujących narracji o queerowym cierpieniu.

Mozambik, rok 1895. Imperium Gazy chyli się ku upadkowi. Po ataku na jego kwaterę, pokonany sierżant Germano de Melo ucieka wraz ze swą tłumaczką i zarazem ukochaną Imani do jedynego szpitala, który znajduje się w zasięgu ludzkich nóg. Tymczasem wokół szaleje wojna.

Gdy w 1964 roku nagle umiera żona J.G. Ballarda, szalona współczesność zmienia się w oczach pisarza w nieznośne widowisko. Żałoba dyktuje mu niespotykaną dotąd formę literacką – fragmentaryczną i obsesyjną, obsceniczną i zimną, bezosobową i traumatyczną. Sugestywną, choć jakby pisaną szyfrem.

Wystawą okropności, wydaną w 1970 roku, zachwycali się i inspirowali pisarze, muzycy, plastycy, filmowcy i filozofowie: William Burroughs, Ian Curtis, Gary Numan, Trent Reznor, Damien Hirst, David Cronenberg, Mark Fisher.

Jak podczas okupacji wyobrażano sobie odrodzoną Polskę? Książka prof. Kazimierza Przybysza przynosi zaskakujące dziś odpowiedzi na to pytanie. Nowa Polska w wielu programach politycznych miała być krajem z częściowo upaństwowioną gospodarką, planowaniem gospodarczym, radykalną reformą rolną. O przedwojennej dyktaturze niemal wszyscy, nie tylko komuniści, pisali najgorsze rzeczy. Dla wykształconego na "polityce historycznej" ostatnich lat czytelnika każda strona tej książki i każdy dokument to wielka niespodzianka.

Twórcze przetworzenie wikińskich sag i wielki popis wyobraźni islandzkiego noblisty, który można czytać jako krytykę zimnowojennego militaryzmu.

"Któregoś dnia okaże się, że wszyscy od zawsze byli przeciwko" to zapis tego bolesnego dojścia do prawdy, zapis moralnych zmagań z tym, co znaczy – gdy jest się obywatelem USA i zarazem ojcem – próbować odnaleźć poczucie sensu i nadziei w czasie rzezi, to wreszcie książka-oskarżenie i pisany z bólem serca list o rozstaniu z Zachodem.