Poezja

Ostatni biały kraj to najbardziej przystępna i najmniej myląca tropy książka Ilony Witkowskiej. Trochę zabawy przy disco polo, trochę w wojnę, trochę z matką, z psem, z językiem i jeszcze trochę z uzgodnioną rzeczywistością. Nie trzeba mieć ustalonego zdania, czy te zabawy są wesołe, czy raczej prowadzą wszystkich uczestników do upadku jak prastara, a wciąż grana, gra w kółko graniaste. Jak konkluduje sama Witkowska: „ostatni biały kraj / oto tutaj / mamy obecność”. Tylko tyle czy aż tyle?

Wśród wielu możliwych odczytań najnowszy tom Marcina Czerkasowa wydaje się być również głosem pokolenia, które zachowując krytyczny dystans wobec narastającej złożoności aktualnego świata przeżyć, schyłków i kryzysów, a także przybierającej coraz wyraźniej na sile entropii, wciąż usiłuje w jakiś sposób funkcjonować na pozycji usytuowanej „wewnątrz króliczej nory”. Jak pisze Czerkasow: „przyszliśmy na świat w szczelinie”.

Fakty tysiąca i jednej nocy Oliwii Stępień to zapis życia pod presją choroby i stygmatyzacji. Wiersze przywołują wspomnienie dziecka czekającego na tani obiad w karczmie, nastolatki z zeszytem do notowania przewinień matki, pacjentki, która zna wszystkie kody ICD i nazwy dziesiątek neuroleptyków.

To nie jest antologia dramatów. To jest książka, która w formie dramatycznej, dialogowej i monologowej opowiada historię i historie. 

Namacalność życia może okazać się kluczem do oswajania lęków. Piekło, które mieści się w dłoniach, przestaje być bezkresną otchłanią. Obmacany z każdej strony raj nie znika, nawet gdy nie jest nam już dłużej pisany: znajomość jego kształtu i koloru wystarczy, żeby go odtworzyć. Być może, gdyby niebo i piekło nie stanowiły przedmiotu traumy, to ich bezkształtność okazałaby się czymś wspaniałym. Tymczasem dotyk i poznanie stają się gwarantami bezpieczeństwa. Działa to trochę jak metoda redukowania stresu – tzw. 5–4–3–2–1 – polegająca na nazwaniu pięciu rzeczy, które widzisz, czterech, które słyszysz, i tak dalej. „Lubię pe:/ pierdolenie/ papierosy popular/ pigwa/ i szeleszczenie”. / z posłowia Karoliny Krasny

W Queer Er☆tica Zine: Chapter 4 – Love Hotel, na który składają się prace ponad 60 osób autorskich i artystycznych, kontynuujemy tworzenie archiwum rozkoszy, które może stać się zarówno azylem, jak i interwencją wobec dominujących narracji o queerowym cierpieniu.

Pierwsza w Polsce książka poetycka jednego z czołowych poetów czeskich młodszego pokolenia, wspaniale przełożona przez Zofię Bałdygę. Publikacja dofinansowana przez Ministerstwo Kultury Czech.

Wiersze, kongenialnie przełożone przez Aleksandrę Lasotę, mówią o dotkliwym doświadczeniu wojny i emocji z nią związanych. To bardzo dobra poezja o wysokich wartościach artystycznych.

„Mikstura” to kompilacyjna publikacja papierowa, którą wychodzimy poza cyfrową formę magazynu. Wydanie składa się z tekstów opublikowanych w numerach 1-10 (z haczykiem na numer 11).

Ao Manao to książka napisana przez Krzysztofa Pietralę, a zaprojektowana i zilustrowana przez Honzę Zamojskiego. Wydana w 110-lecie publikacji Cathay (zbioru „chińskich” wierszy Ezry Pounda) jest cendrarsiańską podróżą przez Chiny i dalej kraje Azji Południowo-Wschodniej. Przez czas. A ten w upale tropików, niczym water buffalo, zanurza głęboko grzbiet w zimnym nurcie rzeki. Przez nudę i sjestę. Poezję i etnologię. Duriana i zieloną papaję. Pantone 2755 i Pantone Fluo 805. Sięgając do tradycji poetyckiego kubizmu, Ao Manao łączy wszystkie te światy w barwną miksturę. W jeden tom. Yum.   

On a spring-like, far-too-warm January morning, I happened upon the magic humpback snail between the pebbles of a small cove. The sea at the gulf stood still as an inland body of water, no meltemi to ripple its surface…

Combustion Suite doubles as rekindled refraction of Combustion, a piece by choreographer Wendy Osserman—Kresge’s “dance-mother” and kindred collaborator of decades—limited to a single performance due to the pandemic. The premature halt compelled Kresge, one of its dancers, to summon these poems from the experiential ash in which they held their breath.