Poezja

Druga książka poetycka Gustawa Owczarskiego.

Przemówienia, covery i featuringi Pawła Stasiewicza to cykl poetycki; utwór o wspólnotowym charakterze i rozproszonym autorstwie.

Czasem, żeby wyjść poza egologię, wystarczy z pewną lekkością potraktować życie. Kamilowi Kawalcowi udało się odszukać ton, który nadaje książce taką lekkość. Ten rosół jest słodki jak woda w bursztynie. Weźmy w nawias oświeceniowy rozsądeczek i zabawmy się ten ostatni raz. Zaprośmy do zabawy komary, psy, skórki, wiosła i pieśćmy własne i cudze sadełko. Na końcu I tak będziemy turlakami. Ktoś będzie nas turlać i turlać - i to będzie dobre. O tym turlaniu się w zieleni, wilgoci opowiada książka Kamila.
— Agnieszka Wolny-Hamkał

Obejmująca kilka epok rozwoju dwudziestowiecznej polskiej liryki, zamknięta kodą niezwykłych późnych wierszy, poezja Jarosława Iwaszkiewicza była zjawiskiem wyjątkowo bogatym. Już pierwsze tomy, sprawiające wrażenie pisanych przez dwóch różnych autorów, wskazywały sprzeczność jako siłę napędową tej twórczości, generatora istniejących w niej napięć oraz świadectwo mediacji między skrajnymi nierzadko emocjami i odmiennymi konstatacjami filozoficznymi.

Joanna Burdzel’s collection Exorcisms: The Songs of Echo is a cycle of emancipatory spells of self-discovery in which the poet, alternating between scrying surfaces of English and Polish, weaves an escape from patriarchal traps. 

The Edge of the Vessel at the Height of My Mouth gathers together twenty-five of artist Alicja Bielawska’s colored-pencil drawings of (jugs) (vases) (vessels) combined with self-reflective poetry and prose fragments about jugularity in her ceramics work—part of a constellated practice melding sculpture, installation, textiles, ceramics, and drawing.

e. irem az’ The Blond Daisy is a booklet composed of two multi-section poems, including the eponymous poem, about irem’s late grandmother, Zinet Tosun, and her Allah, at once universally boundless and simultaneously present in diurnal labor; and “perhaps it all started with,” which resurfaces smothering intergenerational trauma, zeroing in on domestic thresholds as simultaneously a seal but also potential escape route.

In Birthday Boy, the Italian poet and artist Marco Antonini constructs a cup-and-string phone between vulnerable adulthood and lingering childhood memories of eucalyptus, avocado (“which was edible: / the pit or the pulp?”), popcorn (ceiling), the boxes of mysterious moves, argent dust, and a loop of buckets of sudsy water sloshed into the gutter. 

Attuned to the moods of mud, lancing of light, and shivers of vine across the seasons, and with a healthy interest in the idiosyncrasies of his fellow allotmenteers, Rossiter adopts a typological approach softened by empathic curiosity. Throughout, he seeks to locate himself while reflecting on what it means to be a foreigner sinking hands into local soil.

Dziwne dziewczyny Kamili Janiak to poemat rozpisany na głosy, w którym bezkompromisowa szczerość i spis z doświadczenia wybrzmiewają równie wyraźnie, co próba zarejestrowania i uporania się z rozproszeniem własnego „ja”, zaś słowo „jestem” okazuje się lepkie i (nie)poręczne.

„Powodów, dla których poetki i poeci decydują się zwrócić uwagę na to, co lokalne, okoliczne, wystające zza węgła, niknące w chaszczach lub po prostu mijane podczas spaceru z psem, jest mnóstwo. Wiadomo, że pisanie z oglądu sprawdza się, gdy chcemy schwycić kawał rzeczywistości i dać mu zaistnieć w nowym kontekście, najchętniej pośród wielu innych puzzli przeniesionych z najróżniejszych stron".

Poezja, jak bywało w przeszłości, antycypowała przełom. Z PRL i z moralno-retorycznej opozycji wobec PRL zaczęła wyrywać się już w połowie lat 80. […] Przełom nastąpił nie w rezultacie wytężenia sił, lecz na odwrót – na skutek nieomal całkowitego wyczerpania zasobów materialnych i symbolicznych. W 1988 i 1989 roku obie strony wielkiego sporu były bowiem skrajnie zmęczone. Państwo wyglądało jak potwór z kreskówki, który już nie umie, nie ma siły być potworem. Z kolei naród nie chciał dłużej udawać wielkości, lecz po prostu chciał jeść. Kto mógł, wyjeżdżał na Zachód. Zużyły się języki, zaklęcia i gesty nie robiły już na nikim wrażenia, należało pójść własną ścieżką”

Tom, który wraca jak światło po sztormie: nie po to, by uspokajać, lecz by lepiej widzieć. Fenomenologia gniewu odsłania drugi biegun poetyckiej wrażliwości Adrienne Rich – gniew rozumiany jako troska i narzędzie poznania świata. Przekrojowy, nielinearny wybór pokazuje, jak prywatne doświadczenie przechodzi w mowę wspólnoty, a język staje się przestrzenią odmowy wobec narzuconych definicji ciała, ról i historii. 

Jestem tu jedna, jedna. Głosy polskich poetek to 31 rozmów z poetkami, reprezentującymi różne, często odległe poetyki i środowiska twórcze. Punktem wyjścia każdej rozmowy jest wiersz, który Kołodziejek wybrała wspólnie z jego autorką, w jakiś sposób wzorcowy dla jej poetyki.