Konrad Góra, Wiersze zebrane (2008-2025)

„Góra jest stylistycznie trudny, więc łatwo go zbagatelizować. Jest męczący, bo opowiada językiem pokonanych o klęsce, więc łatwo go obśmiać. Zamiast pisać o katastrofie klimatycznej i wspólnocie gatunków, próbuje »pulsować jak jeż pod pyskiem zerwanego kundla«, a jego wargi »kundlą się górna z dolną i cuchną wierszem tak starym, że używa[m] w nim słów: czynić, kochać, pomordować«. A co najgorsze: jest polityczny w sposób jawny, organiczny, przechodząc od pieniaczego bełkotu do skundlonego języka, od manifestu do oskarżenia, od obrażania prezydentów Wrocławia do ludycznych eposów na cześć szlifbruków i drobnych spryciarzy. To, co wniósł w polszczyznę lat dwutysięcznych, przełamując jej ironiczne i melancholijne tropy, uwalniając się krok po kroku z oniryzmu ośmielonej wyobraźni i poststrukturalnych zgryzot języka, to plebejski humor, przaśny żart i gniewny afekt, tony patosu i grozy, żar wiersza, który spala się błyskawicznie w strupiałym świecie, a jednak nadal, dwadzieścia lat później, piecze. Przyszedł Góra jako beznarodowiec, ale – co często umykało w lekturze programowego wiersza z debiutu – przyszedł też jak »trumienny krawiec« i »cmentarny geodeta«, »ubogim duchem« nieść wiersze, w których roi się od organicznej śmierci. Nie dają one zapomnieć o tym, że nasz świat to wielka, bagnista nekropolia, w której rozkładają się ścierwa, a jej celem jest »nie dopuścić życia/ do owoców śmierci«”.

„Góra nigdy nie był jednak antykapitalistycznym intelektualistą, nie odwoływał się do modnych nazwisk czy problemów filozoficznych. Przeciwnie – jego impuls liryczny dobiega z płaszczyzny oddolnej organizacji życia, od poruszeń ciała i woli, czyli odruchów sumienia, które nie godzą się na różne policyjne siły zniewalające, tak na poziomie lokalnym (polityka miejska, chów przemysłowy i myślistwo, suburbizacja i marginalizacja biednych oraz mniejszości, faszyzacja życia publicznego), jak i globalnym”.

Jakub Skurtys (z posłowia)

Na Wiersze zebrane (2008–2025) składają się utwory ze wszystkich wydanych do tej pory tomów Konrada Góry: Requiem dla Saddama Husajna i inne wiersze dla ubogich duchem (2008), Pokój widzeń (2011), Siła niższa (full hasiok) (2012), Nie (2016), Kalendarz majów (2019), Dzień został w nocy. Wiersze miłości i z nienawiści (2021), W Chinach żeby ogłosić wiersz. Drugie echo wściekłych lat: wiersze, próby i tytuły utracone prozą, eksperymentem i zaniechaniem 2021–2024 (2025).