Katalog

K.Ł.M. to książka o potrzebie zauważenia – nie przez pryzmat gotowych etykiet, lecz przez uważność drugiej osoby. O tym, jak między kłamstwem a miłością powstaje przestrzeń, w której można próbować mówić własnym głosem.

Gęgaloma w naszych domach to instrukcja obsługi Nowego Wspaniałego Świata z pięknymi ilustracjami, które w słabszych jednostkach mogą budzić przerażenie. To elementarz, dzięki, któremu staniemy się lepszymi ludźmi. Przepraszam, staniemy się Gęsią.

Napisana z rozmachem i ogromną wrażliwością książka jest próbą przyjrzenia się poezji jako pewnemu sposobowi przeżywania świata i bycia w świecie, przy czym poetyckość jest tu rozumiana szeroko – jako pewien aspekt ludzkich praktyk komunikacyjnych.

Zanim stał się ikoną telewizji i jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów współczesnej kultury kulinarnej, był autorem obdarzonym niezwykłym talentem obserwacji. Jego twórczość wykracza daleko poza temat kulinariów, stając się opowieścią o podróżach, ludziach i kulturach.

Teksty nieznane, klasyczne i odkryte na nowo to pierwszy tak obszerny wybór. Znalazły się tutaj najsłynniejsze reportaże i eseje, fragmenty książek, zapiski z podróży oraz odnalezione po latach i wcześniej niepublikowane. To wyjątkowy portret autora, którego ciekawość świata, bezkompromisowość i literacki talent uczyniły jedną z najważniejszych postaci współczesnego non-fiction.

Pełna humoru, pasji i reporterskiej wnikliwości książka, która pozwala na nowo odkryć Anthony’ego Bourdaina – pisarza, który wierzył, że najlepszym sposobem poznawania świata są historie ludzi, których spotykamy po drodze.

Co nas czeka fotograficznego w najbliższym kwartale? Nowy numer Kwartalnika Fotografia to konkretna dawka krytyki, inspirujących rozmów i projektów wizualnych.

W numerze m.in.:

Okładka i materiał: Kuba Ryniewicz (w rozmowie z Jakubem Wojtaszczykiem)

Rozmowy z twórcami i twórczyniami: Agata Grzybowska w rozmowie z Anną Sańczuk

Krytyka i wystawy: tekst Adama Mazura o wystawie w Muzeum Tatrzańskim, kuratorowanej przez Łukasza Gorczycę (Czarno-białe podzwonne).

Prezentacje i portfolio: przegląd portfoliów, wybrane projekty wizualne oraz przegląd profili na Instagramie. Przemysław Jędrowski pisze o Karolu Radziszewskim (Zamalowani), a Krzysztof Pijarski o Pawle Starcu (Od nowa).

Stałe i nowe cykle: historie powstania jednego zdjęcia, nowy cykl o kulisach powstawania konkretnych projektów wizualnych, a także felietony, recenzje książek i wydawnictw fotograficznych oraz Archiwum KF.

Boskie trele to zbiór szkiców poświęconych francuskiej kulturze przełomu XVIII i XIX wieku, życiu codziennemu w czasach Wielkiej Rewolucji oraz istotnym postaciom doby Oświecenia ukazanym od nieoczywistej strony. W książce Moniki Milewskiej przeczytamy o kościele ufundowanym przez deistę Woltera nieswojemu Bogu, pogrzebie, który Mozart urządził dla ukochanego szpaka, o kartkach na mięso i pain de l’égalité – firmowym chlebie rewolucji wypiekanym w imię zrównania wszystkich członków społeczeństwa, a także o wojnach (w tym wypadku zwłaszcza napoleońskich) jako osobnej formie turystyki.

Biografia Brunona Schulza, jednego z najważniejszych polskich pisarzy XX wieku, opisuje zaledwie dwa lata jego życia. Są to jednak lata przełomowe, w trakcie których Schulz rodzi się jako pisarz. Wcześniej był artystą zna­nym zaledwie wąskiemu kręgowi odbiorców sztuki. Debiutancki tom osobliwych opowiadań, zatytułowany Sklepy cynamonowe otwiera przed nim nowe perspektywy i daje mu rozgłos, o którym dotąd mógł jedynie marzyć. W przeciągu następnych miesięcy staje się jednym najczęściej omawianych przez kry­tykę pisarzy – wyrazistym punktem odniesienia dla innych. Schulz nawią­zuje wówczas nowe literackie kontakty, zaprzyjaźnia się między innymi z Witkacym i Gombrowiczem.

Co powiedzieć osobie po stracie najbliższej osoby? Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie, kiedy brakuje nam właściwych słów? Agnieszka Taborska w książce Bez skóry podejmuje temat żałoby w sposób niezwykle osobisty, szczery i pozbawiony klisz emocjonalnych. To opowieść nie tylko o utracie ukochanej osoby, ale także o samotności, absurdzie codzienności i próbie odnalezienia sensu po tragedii.

Autorka zaczyna pisać zaledwie kilka godzin po otrzymaniu informacji o śmierci męża. Początkowo notatki są formą ratunku i jedyną możliwą terapią. Z czasem rodzi się z nich przejmująca autofikcja – intymna, inteligentna, ale także pełna czarnego humoru.

Olśniewająca rezydencja, przed nią okazała fontanna ze złotym posągiem. W środku mahoniowe łoże, a na nim wszechwładny K.J. Boone, dziś bezradny w obliczu śmierci. Nagle znikąd w jego sypialni pojawia się Jill Blaine. Młoda kobieta ma przeprowadzić Boone’a na drugą stronę i przynieść mu ukojenie. A przecież sama, umierając, zostawiła za sobą nierozwiązane sprawy.

Kiedy powstaje przełomowy lek całkowicie eliminujący ból, nie wszyscy uznają go za błogosławieństwo. Tajemnicza sekta zaczyna głosić, że cierpienie stanowi istotę człowieczeństwa. Wkrótce dochodzi do krwawego zamachu, w którym giną twórcy leku.

Dwanaście lat po tragedii ktoś zaczyna brutalnie zabijać osoby związane z tamtymi wydarzeniami, a dawno pogrzebana sprawa wraca do życia. W samym centrum śledztwa krzyżują się losy dwojga bohaterów: Tae, skazanego za udział w zamachu terrorystycznym oraz Gyeong, córki zamordowanych naukowców. Co połączy skrzywdzoną kobietę i człowieka, który zniszczył jej świat? I kto tak naprawdę stoi za kolejnymi zbrodniami?

Amerykańskie Południe stanęło w ogniu: rezydencje plantatorów płoną, a dawny porządek obraca się w popiół. W samym środku tego chaosu rządzi Rosa Millard – sprytniejsza od armii żołnierzy Babcia. Robi wszystko, by przetrwać i chronić wnuków – białego Bayarda i czarnego Ringo. Gdy świat rozpada się na kawałki, podniosłe hasła o honorze tracą na znaczeniu. Liczy się tylko ten, kto przechytrzy los. Nawet jeśli do walki stanie w krynolinie i z parasolką w dłoni.

Para zakochanych, Asle i Alida, przybywa do Bjørgvin, by znaleźć miejsce, w którym mogliby znaleźć pracę i zacząć wszystko od nowa. Alida jest w zaawansowanej ciąży, Asle zaś zrobi wszystko, by nie musiała spędzić nocy w deszczu na przejmującym zimnie. Nikt jednak nie chce udzielić schronienia podejrzanej parze, spodziewającej się w dodatku nieślubnego dziecka.

We dwoje snują się bez końca po bjørgvińskich uliczkach, zmuszeni do stawienia czoła obojętności i zamkniętym drzwiom, a ich miłość – w tym gniewnym dialogu z tradycją biblijnej przypowieści – zostaje poddana próbie, przy której blakną wspomnienia o dawnym szczęściu.

Tove Ditlevsen otwarcie zaczerpnęła z własnych doświadczeń i uczyniła z Lise swoje alter ego. Pokój Vilhelma stał się dzięki temu w dwójnasób poruszającą (auto)powieścią o miłości, szaleństwie i strachu, o czułości, złości i zdradzie. Ta ostatnia książka autorki ukazała się jesienią 1975 roku, po jej pierwszej próbie samobójczej. Ditlevsen odebrała sobie życie pół roku później, a Pokój Vilhelma stanowi niezwykle mocne zamknięcie jej literackiego dorobku.

Powstałe w 1821 roku państwo meksykańskie od zarania było targane problemami wewnętrznymi, a wkrótce stanęło w obliczu zagrożenia ze strony Stanów Zjednoczonych i Francji. Na początku lat sześćdziesiątych XIX wieku Francuzi zaatakowali kraj, by obalić republikański rząd i ustanowić cesarstwo. Tron – rzekomo w imieniu milionów Meksykanów – zaproponowali arcyksięciu Maksymilianowi, młodszemu bratu cesarza Austro-Węgier Franciszka Józefa I. Gdy Habsburg przybył do Meksyku w 1864 roku, okazało się, że jego władza ma się opierać przede wszystkim na francuskich bagnetach, kiedy zaś tych zabrakło, Maksymilian stanął przed plutonem egzekucyjnym.