Literatura piękna

Sleigh Ride, a kinetically wondrous prose tale from poet Joe Fletcher, a father and his convalescing son plunge in carpentered, stallion-drawn sleigh slashing through lush forest, advancing through a sequence of diorama-like settings. The books ten chapters are interspersed with gouache collages by Kraków artist Mikołaj Moskal (REMMUS), rooted and riverine, functioning as curtains swept aside to reveal each chapter of Fletcher’s exhilarating nocturne.

e. irem az’ The Blond Daisy is a booklet composed of two multi-section poems, including the eponymous poem, about irem’s late grandmother, Zinet Tosun, and her Allah, at once universally boundless and simultaneously present in diurnal labor; and “perhaps it all started with,” which resurfaces smothering intergenerational trauma, zeroing in on domestic thresholds as simultaneously a seal but also potential escape route.

In Birthday Boy, the Italian poet and artist Marco Antonini constructs a cup-and-string phone between vulnerable adulthood and lingering childhood memories of eucalyptus, avocado (“which was edible: / the pit or the pulp?”), popcorn (ceiling), the boxes of mysterious moves, argent dust, and a loop of buckets of sudsy water sloshed into the gutter. 

Attuned to the moods of mud, lancing of light, and shivers of vine across the seasons, and with a healthy interest in the idiosyncrasies of his fellow allotmenteers, Rossiter adopts a typological approach softened by empathic curiosity. Throughout, he seeks to locate himself while reflecting on what it means to be a foreigner sinking hands into local soil.

Po wyprawie do prastarego lasu, gdzie spotkali Dziada Borowego i Szyszymorę, oraz po powrocie z tajemniczej krainy pełnej magii nasi przyjaciele przypadkiem znajdą się... w labiryncie korytarzy ukrytych pod dnem jeziora!

Księga Łabędzi łączy w sobie wszystkie najlepsze cechy pisarstwa Alexis Wright: głębokie zrozumienie rzeczywistości, w której zmuszona jest funkcjonować ludność aborygeńska, dziką energię i humor, niosące nadzieję nawet w najmroczniejszych chwilach, i wreszcie – doskonale skonstruowaną opowieść, czerpiącą z mitów, legend i baśni, w której oprócz Oblivii Ethylene przewija się cały korowód niezwykłych postaci, takich jak ciocia Bella Donna, Kapitan Zatoki, Czerwona, Mechanik, gadająca małpa o imieniu Rigoletto, trójka dżinnów z doktoratami, i wiecznie obecne w tle, prowadzące nas przez całą historię, łabędzie.

W latach trzydziestych XX wieku Béla Hamvas rozmyślał nad duchową tradycją ludzkości i materialnymi pozostałościami dawnych kultur. Wynikiem tego był cykl jedenastu esejów tworzących tom Archai, czyli początki. Każdy ze szkiców poświęcony jest innemu artefaktowi z Europy i obu Ameryk. 

Lulu Miller przez lata szukała sposobu, by temu zaprzeczyć. Rozglądała się za duchowym przewodnikiem, który pomógłby jej opanować życiowy chaos. Wertując książki i przeglądając archiwa, trafiła na ważnego naukowca z przełomu XIX i XX wieku – Davida Starra Jordana. W trakcie swojej kariery akademickiej Jordan odkrył tysiące gatunków ryb, konserwował cenne okazy i je katalogował. Nawet gdy w 1906 roku trzęsienie ziemi zniszczyło całą jego kolekcję, nie stracił ducha i nie przestał dążyć do celu: uporządkowania rybiego świata.

W opowiadaniach Xue Mo piękno miesza się z brzydotą, dobro z okrucieństwem, siła ze słabością, a wszystko to na tle surowej i bezlitosnej przyrody prowincji Gansu.

Znakomicie napisana antyutopia w kostiumie science fiction i nadzwyczaj aktualna satyra na społeczeństwo zafascynowane komputerami.

Śmieszno-gorzka opowieść o samotności, na którą skazuje nas współczesny styl życia.

Ośmioro tłumaczy przyjeżdża z różnych stron świata do położonego w Puszczy Białowieskiej domu należącego do słynnej pisarki Ireny Rey.

Suzanne McConnell, była uczennica Kurta Vonneguta, ukazuje nowe oblicze mistrza literatury amerykańskiej – jako nauczyciela pisania.

Dziwne dziewczyny Kamili Janiak to poemat rozpisany na głosy, w którym bezkompromisowa szczerość i spis z doświadczenia wybrzmiewają równie wyraźnie, co próba zarejestrowania i uporania się z rozproszeniem własnego „ja”, zaś słowo „jestem” okazuje się lepkie i (nie)poręczne.

„Powodów, dla których poetki i poeci decydują się zwrócić uwagę na to, co lokalne, okoliczne, wystające zza węgła, niknące w chaszczach lub po prostu mijane podczas spaceru z psem, jest mnóstwo. Wiadomo, że pisanie z oglądu sprawdza się, gdy chcemy schwycić kawał rzeczywistości i dać mu zaistnieć w nowym kontekście, najchętniej pośród wielu innych puzzli przeniesionych z najróżniejszych stron".