Literatura piękna

Namacalność życia może okazać się kluczem do oswajania lęków. Piekło, które mieści się w dłoniach, przestaje być bezkresną otchłanią. Obmacany z każdej strony raj nie znika, nawet gdy nie jest nam już dłużej pisany: znajomość jego kształtu i koloru wystarczy, żeby go odtworzyć. Być może, gdyby niebo i piekło nie stanowiły przedmiotu traumy, to ich bezkształtność okazałaby się czymś wspaniałym. Tymczasem dotyk i poznanie stają się gwarantami bezpieczeństwa. Działa to trochę jak metoda redukowania stresu – tzw. 5–4–3–2–1 – polegająca na nazwaniu pięciu rzeczy, które widzisz, czterech, które słyszysz, i tak dalej. „Lubię pe:/ pierdolenie/ papierosy popular/ pigwa/ i szeleszczenie”. / z posłowia Karoliny Krasny

W Queer Er☆tica Zine: Chapter 4 – Love Hotel, na który składają się prace ponad 60 osób autorskich i artystycznych, kontynuujemy tworzenie archiwum rozkoszy, które może stać się zarówno azylem, jak i interwencją wobec dominujących narracji o queerowym cierpieniu.

Mozambik, rok 1895. Imperium Gazy chyli się ku upadkowi. Po ataku na jego kwaterę, pokonany sierżant Germano de Melo ucieka wraz ze swą tłumaczką i zarazem ukochaną Imani do jedynego szpitala, który znajduje się w zasięgu ludzkich nóg. Tymczasem wokół szaleje wojna.

Gdy w 1964 roku nagle umiera żona J.G. Ballarda, szalona współczesność zmienia się w oczach pisarza w nieznośne widowisko. Żałoba dyktuje mu niespotykaną dotąd formę literacką – fragmentaryczną i obsesyjną, obsceniczną i zimną, bezosobową i traumatyczną. Sugestywną, choć jakby pisaną szyfrem.

Wystawą okropności, wydaną w 1970 roku, zachwycali się i inspirowali pisarze, muzycy, plastycy, filmowcy i filozofowie: William Burroughs, Ian Curtis, Gary Numan, Trent Reznor, Damien Hirst, David Cronenberg, Mark Fisher.

Twórcze przetworzenie wikińskich sag i wielki popis wyobraźni islandzkiego noblisty, który można czytać jako krytykę zimnowojennego militaryzmu.

Pierwsza w Polsce książka poetycka jednego z czołowych poetów czeskich młodszego pokolenia, wspaniale przełożona przez Zofię Bałdygę. Publikacja dofinansowana przez Ministerstwo Kultury Czech.

"Niedźwiedź, syn niedźwiedzia" to druga powieść Aleksandry Tarnowskiej. Mieszkająca w Turcji autorka doskonale oddaje tamtejszy klimat i obyczaje, wciągając czytelnika od pierwszej strony w świetnie opowiedzianą, przejmującą historię.

Ingrid i Jan są małżeństwem z długim stażem. Mieszkają w pięknym domu w Oslo, mają dwóch dorosłych synów i poczucie stabilizacji, życiowej i zawodowej. 

Wiersze, kongenialnie przełożone przez Aleksandrę Lasotę, mówią o dotkliwym doświadczeniu wojny i emocji z nią związanych. To bardzo dobra poezja o wysokich wartościach artystycznych.

Thriller polityczny rozgrywający się w Peru czasów wojny domowej i zarazem przejmująca opowieść o zwykłych ludziach stających w obliczu przemocy.

Félix Chacaltana Saldívar, zastępca prokuratora okręgowego, zawsze rygorystycznie trzyma się przepisów i nie zna większych przyjemności nad solidnie napisany raport oraz rozmowy z dawno zmarłą matką. Pewnego dnia ów pozbawiony większych ambicji biurokrata musi zająć się dziwną i brutalną zbrodnią: w małej wiosce znalezione zostaje zwęglone i okaleczone ciało.

W 88% światem nadal rządzą kobiety, a mężczyzn, traktowanych jak zagrożenie dla cywilizacji i bezpieczeństwa, izoluje się w Centrach. Od wydarzeń opisanych w pierwszej części minęło kilkadziesiąt lat i choć na kartach książki pojawiają się dobrze znane postaci takie jak Medea, Lars czy Eva, to akcja skupia się wokół nowych bohaterek: Wendy i Purr.