Literatura piękna

Odczytane z rękopisów listy, po raz pierwszy publikowane wyklejanki i drobiazgowe przypisy Ryszarda Krynickiego składają się na fascynujący, bogaty i wielowymiarowy portret literackiej przyjaźni Wisławy Szymborskiej i Stanisława Barańczaka. Książka jest efektem pracy w archiwum Wisławy Szymborskiej zdeponowanym w Bibliotece Jagiellońskiej, gdzie znajduje się około 80 listów Stanisława Barańczaka do Wisławy Szymborskiej.

Wnyki dla światła Justyny Kulikowskiej raz są oślepiające jak blask kul dyskotekowych, a innym razem bezpośrednie niczym pogo na betonie; bywają ciche, ale też brutalne. W swoim najnowszym tomie poetka bada naturę uwikłania i zdrady, a kolejne wiersze i powracające frazy tworzą osobistą mitologię. Można powiedzieć, że Kulikowska uprawia sztukę poetycką kintsugi – eksponuje pęknięcia zamiast je ukrywać; nie zapisuje impresji, nie śledzi cieni ani nie czeka na promienie słońca. Wręcz przeciwnie: wnyki dla światła zastawia z porażającą precyzją, ale równocześnie z niewielką nadzieją na powodzenie podstępu. Jej wiersze są jak pułapki na to, co ulotne i niewidzialne: na zachwyt, traumę, stratę i język.

Już z chwilą ogłoszenia Kwiatów Zła drukiem w czerwcu 1857 roku, wiersze Charles’a Baudelaire’a czytano w atmosferze skandalu. Autor sam dostarczał krytykom powodów do opowieści, drażniąc czytelnicze przyzwyczajenia i przeciwstawiając się obyczajom paryskich mieszczan. Wytoczony wkrótce proces o obrazę moralności publicznej, zakończony przegraną poety, nałożeniem kary grzywny oraz nakazem usunięcia z tomu sześciu wierszy, na całe dekady ukształtował recepcję jego dzieła.

Opublikowana w 1957r. Mała anatomia obrazu to niezwykłe świadectwo ciągłego poszukiwania artystycznej głębi. Stanowi ona nie tylko zapis z próby odnalezienia fundamentalnych połączeń pomiędzy różnymi obszarami sztuki i wiedzy, ale także przykład twórczej introspekcji, która rzuca most między pożądaniem, ekspresją i wiedzą. Tutaj każde poruszenie ciała, każdy szept umysłu i puls pragnienia stają się tropem, za którym Bellmer podąża bez śladu wysiłku. Jest to dzieło literackie, które staje się rzeźbą, rzeźba, która jest pożądaniem i pożądanie, które jest wiecznie trwającym spektaklem ciała i gestu, choreografią. Bellmer w swoich poszukiwaniach śmiało sięga do rozwiązań naukowych, inżynieryjnych oraz artystycznych. Każda dziedzina wnosi tutaj coś do procesu twórczego i poznawczego. W próbie uchwycenia samej zasady zmienności i multiplikacji wszystkie  perspektywy mogą prowadzić do twórczych rozwiązań. Takie podejście ma w sobie coś z demiurgicznej kreacji, która niesie w sobie dziecięcą lekkość gry oraz światotwórczą powagę bóstwa.

Niniejszy reportaż opowiada o serii krwawych starć między muzułmanami i hindusami, do których doszło w trzech dystryktach indyjskiego stanu Uttar Pradeś w 2013 roku.
W porównaniu z innymi podobnymi wydarzeniami zamieszki w Muzaffarnagarze były tragiczne, lecz stosunkowo niewielkie – zginęło kilkadziesiąt osób, a dziesiątki tysięcy zostało zmuszonych do opuszczenia swych domów.

Lucas Corso, „najemnik bibliofilstwa” i bohater rodem z noir, przyjmuje zlecenia związane z odnalezieniem tajemniczej Księgi Dziewięciorga Wrót oraz potwierdzeniem autentyczności rękopisu Trzech muszkieterów, nie wiedząc, że wciągną go one w śmiertelnie niebezpieczną intrygę pełną morderstw, satanicznych tropów i zagadkowych postaci. Klub Dumas Artura Péreza-Reverte to fascynujące połączenie kryminału, powieści płaszcza i szpady oraz erudycyjnej pochwały miłości do książek, zekranizowane w filmie Romana Polańskiego „Dziewiąte wrota”.

Brawurowa opowieść o polskich chłopskich emigrantach w dziewiętnastowiecznej Ameryce i ich potomkach. O wygnaniu i powrocie. O życiu na wsi i w mieście. O dziedziczeniu traum i poszukiwaniu ziemi obiecanej. Żyjący współcześnie bohater o biblijnym imieniu Set nie potrafi się odnaleźć w rzeczywistości. 

Napisana w 1906 roku niewielka książka była pomyślana jako wprowadzenie do japońskiej estetyki i sztuki życia dla zachodnich czytelników. Japoński autor opowiada o historii i znaczeniu picia herbaty w społeczeństwach Wschodu, rozwijając przy tym wątki dotyczące filozofii, religii i estetyki. 

Słynny esej z 1933 roku poświęcony japońskiej estetyce, tłumaczony na wiele języków, studiowany na wydziałach architektury i historii sztuki na całym świecie. Japoński pisarz próbuje zdefiniować w nim podstawy japońskiej estetyki, odwołując się do kategorii cienia jako metafory wieloznaczności, ulotności i przemijalności. 

OHNE ENDE to narracja o artystycznym i konspiracyjnym życiu dwóch wyjątkowych osób twórczych – Claude Cahun i Marcel Moore. Partnerek w pracy i w życiu, które w drugiej połowie lat 30. XX wieku zamieszkały w domu La Rocquaise na wyspie Jersey. Ich codzienność przenikała się z działalnością twórczą: pisaniem, fotografią, pracą nad spektaklami, a także produkcją i dystrybucją materiałów konspiracyjnych. Po latach zaangażowania politycznego zostały zdemaskowane, uwięzione, a następnie skazane na karę śmierci. Książka stawia pytania o motywacje, wzajemne wsparcie, hierarchię wartości i formy wyrażania miłości w ich niezwykłej relacji.

W nieokreślonym momencie w przyszłości, pod czujnym okiem państwa policyjnego, twórcy i byli małżonkowie, Aki i Lenita, robią wszystko, żeby się od siebie oddalić mentalnie. Tymczasem życie toczy się swoim trybem. Ich książki są publikowane i otrzymują nagrody, albo nie. Na początku roku słońce wychodzi zza góry i opromienia mieszkańców Isafjördur, ze Starej Piekarni unosi się zapach wypieków , a studenci sztuki z Reykjaviku zajmują opuszczoną fabrykę krewetek. Wtedy nagle zaczyna migotać prąd…