Literatura piękna

Opublikowana w 1957r. Mała anatomia obrazu to niezwykłe świadectwo ciągłego poszukiwania artystycznej głębi. Stanowi ona nie tylko zapis z próby odnalezienia fundamentalnych połączeń pomiędzy różnymi obszarami sztuki i wiedzy, ale także przykład twórczej introspekcji, która rzuca most między pożądaniem, ekspresją i wiedzą. Tutaj każde poruszenie ciała, każdy szept umysłu i puls pragnienia stają się tropem, za którym Bellmer podąża bez śladu wysiłku. Jest to dzieło literackie, które staje się rzeźbą, rzeźba, która jest pożądaniem i pożądanie, które jest wiecznie trwającym spektaklem ciała i gestu, choreografią. Bellmer w swoich poszukiwaniach śmiało sięga do rozwiązań naukowych, inżynieryjnych oraz artystycznych. Każda dziedzina wnosi tutaj coś do procesu twórczego i poznawczego. W próbie uchwycenia samej zasady zmienności i multiplikacji wszystkie  perspektywy mogą prowadzić do twórczych rozwiązań. Takie podejście ma w sobie coś z demiurgicznej kreacji, która niesie w sobie dziecięcą lekkość gry oraz światotwórczą powagę bóstwa.

Niniejszy reportaż opowiada o serii krwawych starć między muzułmanami i hindusami, do których doszło w trzech dystryktach indyjskiego stanu Uttar Pradeś w 2013 roku.
W porównaniu z innymi podobnymi wydarzeniami zamieszki w Muzaffarnagarze były tragiczne, lecz stosunkowo niewielkie – zginęło kilkadziesiąt osób, a dziesiątki tysięcy zostało zmuszonych do opuszczenia swych domów.

Lucas Corso, „najemnik bibliofilstwa” i bohater rodem z noir, przyjmuje zlecenia związane z odnalezieniem tajemniczej Księgi Dziewięciorga Wrót oraz potwierdzeniem autentyczności rękopisu Trzech muszkieterów, nie wiedząc, że wciągną go one w śmiertelnie niebezpieczną intrygę pełną morderstw, satanicznych tropów i zagadkowych postaci. Klub Dumas Artura Péreza-Reverte to fascynujące połączenie kryminału, powieści płaszcza i szpady oraz erudycyjnej pochwały miłości do książek, zekranizowane w filmie Romana Polańskiego „Dziewiąte wrota”.

Brawurowa opowieść o polskich chłopskich emigrantach w dziewiętnastowiecznej Ameryce i ich potomkach. O wygnaniu i powrocie. O życiu na wsi i w mieście. O dziedziczeniu traum i poszukiwaniu ziemi obiecanej. Żyjący współcześnie bohater o biblijnym imieniu Set nie potrafi się odnaleźć w rzeczywistości. 

Napisana w 1906 roku niewielka książka była pomyślana jako wprowadzenie do japońskiej estetyki i sztuki życia dla zachodnich czytelników. Japoński autor opowiada o historii i znaczeniu picia herbaty w społeczeństwach Wschodu, rozwijając przy tym wątki dotyczące filozofii, religii i estetyki. 

Słynny esej z 1933 roku poświęcony japońskiej estetyce, tłumaczony na wiele języków, studiowany na wydziałach architektury i historii sztuki na całym świecie. Japoński pisarz próbuje zdefiniować w nim podstawy japońskiej estetyki, odwołując się do kategorii cienia jako metafory wieloznaczności, ulotności i przemijalności. 

OHNE ENDE to narracja o artystycznym i konspiracyjnym życiu dwóch wyjątkowych osób twórczych – Claude Cahun i Marcel Moore. Partnerek w pracy i w życiu, które w drugiej połowie lat 30. XX wieku zamieszkały w domu La Rocquaise na wyspie Jersey. Ich codzienność przenikała się z działalnością twórczą: pisaniem, fotografią, pracą nad spektaklami, a także produkcją i dystrybucją materiałów konspiracyjnych. Po latach zaangażowania politycznego zostały zdemaskowane, uwięzione, a następnie skazane na karę śmierci. Książka stawia pytania o motywacje, wzajemne wsparcie, hierarchię wartości i formy wyrażania miłości w ich niezwykłej relacji.

W nieokreślonym momencie w przyszłości, pod czujnym okiem państwa policyjnego, twórcy i byli małżonkowie, Aki i Lenita, robią wszystko, żeby się od siebie oddalić mentalnie. Tymczasem życie toczy się swoim trybem. Ich książki są publikowane i otrzymują nagrody, albo nie. Na początku roku słońce wychodzi zza góry i opromienia mieszkańców Isafjördur, ze Starej Piekarni unosi się zapach wypieków , a studenci sztuki z Reykjaviku zajmują opuszczoną fabrykę krewetek. Wtedy nagle zaczyna migotać prąd…

Słusznym, aczkolwiek symplistycznym w ujęciu, jest pogląd, że drobnomieszczaństwo, zagrożone postępami proletariatu, dostarcza tak zwanej podstawy masowej faszyzmowi, będącemu formą ustrojową, w której wyrażają się najpełniej dążenia monopolistycznego kapitalizmu doby dzisiejszej. Jednakże, nawet po wprowadzeniu niezbędnych precyzji i poprawek, które by wymieniony pogląd podniosły do godności teorii, pozostanie w niej nieuwzględnione zagadnienie warunków zwycięstwa faszyzmu.

Filozofia wina to najpopularniejsze, najczęściej czytane dzieło wybitnego węgierskiego pisarza i filozofa Béli Hamvasa. Książka napisana latem 1945 r. nic nie straciła na swojej aktualności i wciąż zachwyca szerokie rzesze czytelników, którzy odnajdują w niej dwie warstwy znaczeniowe. Ta najgłębsza to esej o filozofii życia. Napisany w zaledwie rok po wojnie stanowi pisarski przełom – jest powrotem do pogody ducha, wolności, beztroski, więzi z Bogiem, wiary w Opatrzność, jakie znamy z Księgi gaju laurowego, a szczególnie z eseju Pod tamaryszkiem. 

Bezmatek to brutalna opowieść o pragnieniu życia i ucieczce od śmierci, a także historia wielkiej, szalonej i zachłannej miłości, jaka może zdarzyć się tylko między matką a córką.

Wyobraźnia László Krasznahorkaiego nie zna granic – węgierski mistrz prozy oprowadza nas po gabinecie krzywych luster, w których możemy dostrzec nasze skrywane lęki. A świat trwa to przejmująca próba uchwycenia kondycji współczesnego człowieka: zagubionego, osamotnionego w gąszczu sprzecznych narracji, unikającego prawdy i niezdającego sobie sprawy, że duchowa katastrofa, której się obawia, już się dokonała.

Freda jest Podręczną w Republice Gilead – może opuszczać dom Komendanta tylko raz dziennie, a na targu rozpoznaje towary wyłącznie po obrazkach, bo Podręcznym zakazano czytać. Co miesiąc musi biernie uczestniczyć w rytuale zapłodnienia, bo w czasach malejącej dzietności tylko ciężarne mają jakąkolwiek wartość.

Wciąż jednak pamięta, choć brzmi to jak wspomnienie z innej rzeczywistości, że kiedyś miała męża, córkę, pracę, własne pieniądze i swobodę mówienia. Tego świata już nie ma…

Publikowany w kultowym „Produkcie” cykl Michała „Śledzia” Śledzińskiego stał się znakiem rozpoznawczym magazynu i komiksem, który odmienił polską scenę alternatywnego komiksu młodzieżowego. Osiedle Swoboda bez wahania uznaję za najważniejszą polską serię komiksową przełomu stuleci – pisał w „Gazecie Wyborczej” Wojciech Orliński.

Jakie lekcje wynosimy z pankroka? W debiutanckiej książce poetyckiej Sylwia Chutnik czujnie przygląda się codzienności: napiętym mięśniom, potłuczonej porcelanie, wierszom czytanym, gdy wali się świat, i żałobie, obecnej w zapachu wody brzozowej na poduszce. Podmiotka rozmawia z sąsiadkami, z powiatowymi lesbijkami, z babcią – z kobietami, których nikt nie chciał słuchać. W Pobitych garach odnajdujemy głos znany z prozy i publicystyki Chutnik – wnikliwy, uważny, dowcipny – jednocześnie spowija go zupełnie nowa wrażliwość. To poezja po przejściach, poezja rozczarowań, ale też małych powszednich zachwytów. Chutnik pisze o sile wspólnoty, o kociej sierści, o kotwicy i syrence wydziaranej niebieskim tuszem na skórze dziadka. I niby handpokowe tatuaże zdobiące ciało, wierszom towarzyszą ilustracje Julek Sierańska. Pobite gary to wreszcie opowieść o życiu wbrew – na przekór patriarchatowi i homofobii. Chutnik jest kłirówą i ma obowiązki kłirowe!