Planowanie dziedzictwa
„Dziedzictwo eksploatowane jest obecnie dla wielu celów, nie tylko turystycznych. Dwie jego cechy oferują wiele ciekawych możliwości zarządzania przestrzenią. Po pierwsze, dziedzictwo jest formą komunikacji i to nie tylko między poszczególnymi epokami. Komunikacja ta zazwyczaj odbywa się między rządzącymi i rządzonymi, choć nie zawsze łatwo ustalić, kto z kim się w rzeczywistości porozumiewa. Po drugie, treść tej komunikacji dotyczy tożsamości w obu znaczeniach tego słowa, czyli kształtowania wyjątkowego charakteru danego miejsca, odróżniającego je od innych, ale także identyfikowania się z innymi ludźmi. Nic więc dziwnego, że dziedzictwo jest zapewne najważniejszym, a z pewnością najbardziej powszechnie stosowanym narzędziem w tworzeniu miejsc”.
Ku nowej filozofii dziedzictwa
„Czas nie jest sprzymierzeńcem dzieła sztuki. Powoduje nieuchronny proces starzenia, niesie ryzyko pogarszania się stanu technicznego dzieła i, co za tym idzie, osłabiania wyrazu artystycznego. Dzieło sztuki traci świeżość i blask nowości. Ażeby temu procesowi stawić czoło – gdyż zapobiec mu nie sposób – od tysiącleci działali artyści zajmujący się, oprócz własnej działalności twórczej, „odświeżaniem”, „odnawianiem” czy restaurowaniem dzieł swoich kolegów, żyjących i tworzących w poprzednich epokach lub pokoleniach. Działalność tych restauratorów uważana była zawsze za twórczą. Nie istniało rozróżnienie pomiędzy współczesnymi twórcami i konserwatorami dzieła sztuki. Wszyscy umieli działać na obu polach, z tym samym talentem i tą samą wiedzą”.
Tibilisi. O Gruzji, ludziach i dziełach
Książka pomyślana jako swoisty przewodnik po mieście i zarazem esej o gruzińskiej tożsamości, w którym symboliczna topografia stolicy opowiada o kraju, jego dziedzictwie i współczesności. 9 wybranych miejsc bądź budowli — takich jak plac Tatarski, katedra Sioni, opera czy narodowy panteon na Mtacmindzie — stanowi punkt wyjścia do przedstawienia najważniejszych momentów historycznych i ich znaczenia, twórców i dzieł kanonicznych dla gruzińskiej kultury.
Travelling images. Małgorzata Mirga-Tas
Angielska wersja językowa.
Album towarzyszący wystawie Małgorzaty Mirgi-Tas, polsko-romskiej artystki i aktywistki społecznej, specjalizującej się w tworzeniu z materiałów i ubrań monumentalnych instalacji, obrazów i kolaży.
Książka zawiera przegląd prac artystki, skupionych na zagadnieniach transnarodowej tożsamości współczesnych Romów, ale też sięgających do ich historii w Polsce. Jednym z kluczowych dzieł jest przygotowany specjalnie na tę wystawę cykl „Siukar Manusia” – o Romach z Nowej Huty.
Wędrujące obrazy. Małgorzata Mirga-Tas
Album towarzyszący wystawie Małgorzaty Mirgi-Tas, polsko-romskiej artystki i aktywistki społecznej, specjalizującej się w tworzeniu z materiałów i ubrań monumentalnych instalacji, obrazów i kolaży.
Książka zawiera przegląd prac artystki, skupionych na zagadnieniach transnarodowej tożsamości współczesnych Romów, ale też sięgających do ich historii w Polsce. Jednym z kluczowych dzieł jest przygotowany specjalnie na tę wystawę cykl „Siukar Manusia” – o Romach z Nowej Huty.
Unwanted capital. Architecture and urban planning in Krakow during the German occupation of 1939–1945
This exceptional book contains over 300 illustrations, working also as a corpus of existing knowledge about the heritage of the Third Reich in Krakow. It addresses a little-known and intentionally overlooked episode from the city’s history. The catalogue features photographs of Krakow’s landmarks transformed through the presence of the scenography of the Nazi ideology – the flags of the Third Reich at the Wawel Royal Castle, the demolished statue of Mickiewicz, the Krakow Market Square, renamed Adolf Hitler Platz, almost invisible from under the swastika flags. The courtyard of the Wawel Royal Castle during the celebrations of Adolf Hitler’s birthday, the National Museum serving as a German house and casino, the Collegium Maius renamed the Institut für Deutsche Ostarbeit.
Pokusa miejsca. Przeszłość i przyszłość miast
Pierwsza przełożona na polski publikacja autorstwa prof. Josepha Rykwerta, światowej sławy historyka sztuki i krytyka architektury, profesora emerytowanego University of Pennsylvania.
Turcja, Wielki Step i Europa Środkowa
Adam Balcer przekonuje, że szczególnie niedoceniany jest dziś wpływy Imperium Osmańskiego, a jeszcze mniejsza jest świadomość roli Europy Środkowej jako pomostu między Morzem Bałtyckim i Skandynawią a Bliskim Wschodem i Azją Środkową.
Dissonant heritage? The architecture of the Third Reich in Poland
Heritage can often be difficult, as best evidenced by the former Auschwitz concentration camp or the Palace of Culture and Science. In Poland, however, the most problematic is the heritage left behind by the Third Reich. The complexity of this issue is demonstrated in the latest book by the International Cultural Centre.
Photobloc. Central Europe in Photobooks
Anglojęzyczny album jest próbą stworzenia kanonu środkowoeuropejskich photobooków oraz pierwszym tak obszernym polskim opracowaniem syntezującym wiedzę na ich temat. W książce znalazły się eseje najlepszych znawców tematyki w Polsce – Łukasza Gorczycy i Adama Mazura, tekst Thomasa Wieganda analizujący propagandowe wykorzystanie photobooków w NRD czy szkic Adriany Dumitran poświęcony jednej z najciekawszych postaci rumuńskiej fotografii XX wieku – Hedzie Löffler.
Czas przełomu. Sztuka awangardy w Europie Środkowej 1908-1928
Książka podzielona została na 12 rozdziałów poświęconych m.in. środkowoeuropejskiemu kubizmowi, konstruktywizmowi i teorii unizmu, zaangażowaniu i reakcji artystów na wybuch I wojny światowej, nowoczesnej fascynacji miastem czy awangardowej typografii. Uzupełnieniem przewodnika są mapy prezentujące Europę Środkową przed i po I wojnie światowej, jak i syntetyczny kalendarium najważniejszych wydarzeń na polu awangardowej sztuki na początku XX wieku.
Koszycka Moderna
Obszerny album pozwala zgłębić prawdziwy fenomen międzywojennych Koszyc.
O demokracji, pamięci i Europie Środkowej
Świat opisywany i obserwowany przez autora to świat w kryzysie – jednostki, podmiotu, państwa. Eseje czytane dzisiaj stają się zatem głosem w dyskusji o współczesności – wyważonym, otwartym na dialog, pozbawionym nostalgii – a także próbą poszukiwania wspólnych wartości, wyrastającą z tęsknoty, ale pozbawioną złudnej nadziei.