Biblioteka Wielkopolska im. Stanisława Barańczaka

Słodko-gorzka nostalgia, która od zawsze towarzyszy pisarstwu Marty Podgórnik, zyskuje w Kochankach z Mocca D’Oro wiele nowych wymiarów. Trudno bowiem wierszom tym i precyzyjnemu warsztatowi gliwickiej poetki nie wierzyć i nie dać się zwieść, kiedy detaliczne, złożone z migawek historie na pierwszym planie układają się według poręcznych instrukcji osobowej pamięci, reminiscencji przeżyć i uczuć.

Dziennik podróży Bianki Rolando to zapis prawie stu pięćdziesięciu spotkań z miejscami i wypełniającym je splotem ludzkich i pozaludzkich istot, przedmiotów oraz historii.

Satyryczna nowela stylizowana na traktat naukowy autorstwa brytyjskiego pedagoga, teologa i pisarza Edwina A. Abbotta (1838–1926) w nowym, odświeżonym przekładzie Emilii Kiereś. Znaczące dzieło, które prowokuje do refleksji nad percepcją, społeczeństwem i granicami ludzkiego poznania.

Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu Stanisława Barańczaka z ilustracjami Wojciecha Wołyńskiego był jedną z najważniejszych drugoobiegowych książek poetyckich wydanych w PRL-u. Tom, opublikowany nakładem Krakowskiej Oficyny Studentów (KOS) w 1980 roku, szybko uznano za wydarzenie zarówno pod względem artystycznym, jak i politycznym.

Najnowszy tom Tomasza Bąka qq to gra paragrafowa wierszem. Talia stu sześciu znaczonych kart zmusza do podejmowania wyborów, a każda decyzja może doprowadzić nas do utraty pracy (zwolnienia dyscyplinarnego lub dobrowolnego odejścia). Stawki są więc fundamentalne, a nagrody nieprzesadnie wartościowe.

Cykl Tysiąc sztuk awangardowych to wielopostaciowa medytacja nad wierszem scenicznym i nad praktyką sceniczną wiersza.

Stany Zjednoczone, lata 30. XX wieku. W tłumie na dworcu w Chicago przypadkiem wpadają na siebie dwaj dawni przyjaciele. Za młodu rozkochani w literaturze i muzyce, pochłonięci są już zgoła innymi sprawami. Udaje im się jednak spotkać po raz kolejny, i kolejny…

Dyskurs, emocje, obrazy i skojarzenia, stereotypy czy miejsce okrucieństwa w porządku codzienności są tylko jednymi z wielu płaszczyzn, które interesują Joannę Oparek w Małych powinnościach będących poematem zbierającym głosy towarzyszące tragediom takim jak głośne sprawy Nataschy Kampusch i Elizabeth Fritzl.

Najnowsza książka Tomasza Bąka nosi czytelne znamiona eksperymentu, którego bazę stanowi „Realizm kapitalistyczny” Marka Fishera.

W Już żywym, jeszcze umarłym Łukasz Jarosz w właściwy dla siebie sposób odkrywa paradoksalną materialność wiary oraz wszystkich związanych z nią nadziei i rozczarowań.

Ostatni biały kraj to najbardziej przystępna i najmniej myląca tropy książka Ilony Witkowskiej. Trochę zabawy przy disco polo, trochę w wojnę, trochę z matką, z psem, z językiem i jeszcze trochę z uzgodnioną rzeczywistością. Nie trzeba mieć ustalonego zdania, czy te zabawy są wesołe, czy raczej prowadzą wszystkich uczestników do upadku jak prastara, a wciąż grana, gra w kółko graniaste. Jak konkluduje sama Witkowska: „ostatni biały kraj / oto tutaj / mamy obecność”. Tylko tyle czy aż tyle?

Wśród wielu możliwych odczytań najnowszy tom Marcina Czerkasowa wydaje się być również głosem pokolenia, które zachowując krytyczny dystans wobec narastającej złożoności aktualnego świata przeżyć, schyłków i kryzysów, a także przybierającej coraz wyraźniej na sile entropii, wciąż usiłuje w jakiś sposób funkcjonować na pozycji usytuowanej „wewnątrz króliczej nory”. Jak pisze Czerkasow: „przyszliśmy na świat w szczelinie”.

Fakty tysiąca i jednej nocy Oliwii Stępień to zapis życia pod presją choroby i stygmatyzacji. Wiersze przywołują wspomnienie dziecka czekającego na tani obiad w karczmie, nastolatki z zeszytem do notowania przewinień matki, pacjentki, która zna wszystkie kody ICD i nazwy dziesiątek neuroleptyków.