Katalog

Sprawa palestyńska stała się flagową dla globalnego Południa oraz znacznej części opinii publicznej, szczególnie młodej, w tym dla wielu Żydów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Stawką jest dziś nie tyle istnienie Izraela, ale przetrwanie narodu palestyńskiego. Gdyby wojna w Strefie Gazy zakończyła się drugą Nakbą, legitymacja działań Izraela zostałaby definitywnie podważona. W takim przypadku ani amerykańska broń, ani zachodnie media, ani niemiecka racja stanu, ani zniekształcona i zbezczeszczona pamięć o Holokauście nie będą w stanie jej uratować.

„Słyszaki” – mówią czasem głusi o słyszących.

Czy ludzi można opuścić językowo? Nie dać im prawa do języka? Albo za wszelką cenę nakłaniać do nauczenia się innego języka, którym posługuje się większość, chociaż dla wielu z nich to zadanie niewykonalne?

Historia o magii, bitwach morskich, porwanych księżniczkach, buntach niewolników, fikcyjnych królestwach i fałszywych ambasadorach, szpiegach, złodziejach klejnotów, trucicielach, kulcie diabła i seksualnej obsesji, która leży u początków nowoczesnej wolności.

Warszawa, ale przede wszystkim warszawka w latach 1946-1959. Któż znał ją lepiej od Leopolda Tyrmanda, pisarza, publicysty, jazzmana, kobieciarza, bon-vivanta, a jednocześnie trzeźwego i uważnego obserwatora otaczającej go rzeczywistości. Człowieka, który nie zgodził się przekroczyć granic dobrego smaku, przez co na wiele lat został wykreślony nie tylko z podręczników, ale i z inteligenckiej świadomości pokoleń Polaków.

Nominacja do Nagrody Literackiej Nike w 2006 roku, Nagroda Literacka Gdynia w kategorii „Proza” za rok 2006, miejsce na shortliście Independent Foreign Fiction Prize 2011.
Książka ukazała się w ponad 30 krajach, m.in. we Francji, w Niemczech, Izraelu, Rosji, Hiszpanii, Szwecji, Holandii, Wielkiej Brytanii.
Wkrótce film w reżyserii Pawła Maślony!

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, laureat najważniejszych polskich nagród literackich (m.in. Nagrody Literackiej Nike, Nagrody Gdynia, Nagrody Silesius) po kilku latach milczenia wraca ze zbiorem pięćdziesięciu pięciu wierszy. Przeszłość zagarnia swoje piękne dzieci czytać można jak wielowymiarową i wielowątkową refleksję nad istotą opowieści i sensem opowiadania. Dycki konstruuje świat niepokojący, którego pełnia odsłania się w nieustannych powrotach do źródeł pamięci i scen niemal wdrukowanych w jego poetyckie DNA.

David Lurie, wykładowca uniwersytecki, nie zamierza trzymać na wodzy swoich namiętności, gdy na jego drodze staje kolejna atrakcyjna kobieta. Tym razem za romans ze studentką przyjdzie mu jednak słono zapłacić. Wykluczony z dystyngowanego środowiska szuka schronienia u córki, na afrykańskiej prowincji. Erupcja brutalnego biologizmu, której ofiarami staną się David i Lucy, zweryfikuje ich pogląd na świat i wyobrażenie o samych sobie. Oboje zhańbieni, na różny sposób próbują poradzić sobie z traumą.

Poznaj wszystkie sekrety syrenek! Kto wie, może kiedyś spotkasz jedną z nich…

Syrenki mają włosy we wszystkich kolorach, jakie tylko możesz sobie wyobrazić! W dodatku nie muszą ich ani myć, ani czesać! Ich ogony mają przeróżne kształty i barwy. Ale uważaj! Syreny potrafią zmienić swój ogon w ludzkie nogi i wtedy trudno odróżnić te istoty od ludzi. Zwłaszcza że tak jak my uwielbiają pizzę z ananasem!

Zaraz, zaraz… ale jak syreny wypiekają pizzę na dnie oceanu? W jaki sposób zamieniają się w ludzi? I czy my też możemy zamienić się w syreny?

Prawie 1/4 lądów i niemal 700 milionów ludzi pod jedną flagą. W XX wieku władza imperium brytyjskiego rozciąga się na kilka kontynentów i zostawia rany, które po 100 latach nadal będą krwawić. Jego ambicja jest niepohamowana, a apetyt nieposkromiony. Imperium pożera słabszych, okalecza bezbronnych i rządzi bezlitośnie – w imię Ich Królewskich Mości.
Potęga imperium brytyjskiego rośnie od XVIII wieku. Wyzysk, deportacje, kary cielesne, napaści seksualne, tortury, zabójstwa, obozy koncentracyjne, wojny. Terror. Tak wygląda „misja cywilizacyjna”, którą wyspiarze niosą w świat. Brytyjczycy – naród w swoich oczach wybrany – używają przemocy, by zbudować swój raj na piekle innych.

Chociaż Maria Michałowska nie jest artystką powszechnie znaną, trudno stwierdzić, że jej twórczość wymaga „odkrycia”, choćby dlatego, że w 2014 roku, jeszcze za życia tej twórczyni, podjęto próbę opracowania całości jej dorobku, jaką była publikacja prezentująca większość jej prac. Ponadto Michałowska była uczestniczką Grupy Wrocławskiej, w związku z czym brała udział w licznych wystawach tego nie homogenicznego kolektywu w Polsce i za granicą, a w towarzyszących im katalogach umieszczano niektóre z jej realizacji. Część z nich jeszcze przed śmiercią Michałowskiej włączono do kolekcji muzealnych. […]

Ostatnia powieść jednego z najwybitniejszych pisarzy amerykańskich

Profesor Sy Baumgartner zanurzony jest w tęsknocie za ukochaną Anną. Echo jej głosu wciąż mu towarzyszy i wciąż na nowo wywołuje wspomnienia. Pierwsze spotkanie. Długie rozmowy. Pełen namiętności związek. Tragiczna, nagła śmierć ukochanej.

W swoim reportażu Marta Hożewska wnikliwie opisuje realia jednego z najsłynniejszych targowisk we Wrocławiu, przeplatając swoją opowieść barwnymi historiami zarówno sprzedawców, jak i ich klientów. We wstępie do książki pisze: Zanurzyłam się w to miejsce kipiące zupełnie innym życiem niż wrocławski Rynek i zobaczyłam w nim zaskakujące małe uniwersum. Pokazuję ludzi mieszkających w wielkim mieście i lubiących żyć po swojemu. Opowiadam o stosunku do rzeczy i posiadania, o przedmiotach, które są zapisem życia codziennego w różnych krajach, o „poniemieckim” we Wrocławiu, o niemarnowaniu i upcyklingu, o młynie-palimpseście oraz o targu – pulsie miasta, w który nie wszyscy chcą się wsłuchać.

Twórczość Karoliny Jaklewicz można postrzegać jako minimalistyczne inscenizacje, za którymi kryje się cały obszar znaczeń i emocji. Artystka zazwyczaj układa swoje prace w cykle, te zaś często przenikają się ze sobą, albo stanowią konsekwencję jej wcześniejszych artystycznych poszukiwań. Obrazy ewoluują jedne w drugie, elementy wcześniejszych dzieł ulegają modyfikacji i pojawiają się w kolejnych, usytuowane w nowych kontekstach. Wrocławska malarka swe poszukiwania umieszcza w polu geometrii – postępują one ku redukcji formy, operują płaszczyzną barwną, dążąc przede wszystkim do zobrazowania przestrzeni. […]

Żadne inne dzieło Kafki nie odsłania pisarza tak bardzo, jak jego intymne listy do Mileny Jesenskiej.

Widzieli się dwa razy w życiu – pierwszy raz, żeby się zakochać; drugi – by się rozstać. Pisali do siebie niemal codziennie przez cztery lata, aż do śmierci Franza.

On - śmiertelnie chory, zagubiony, pełny lęków i namiętności, jeszcze mało znany pisarz.

Ona - dziesięć lat młodsza, nieszczęśliwie zamężna, początkująca dziennikarka. Jako jedna z pierwszych osób dostrzegła jego geniusz.