Katalog

Zbiór scenariuszy Ingmara Bergmana, które z różnych powodów nie doczekały się sfilmowania. Jest to pierwsze polskie wydanie tych dzieł. Wydanie zawiera posłowie przetłumaczone z wydania szwedzkiego autorstwa Maaret Koskinen. Autorem tłumaczenia jest Tadeusz Szczepański, autor monografii o Ingmarze Bergmanie.

Widzi mozaikę siedlisk i krajobrazów: słonawych lagun, piaszczystych plaż, wydm, klifów oraz skalistych archipelagów. Podąża wzrokiem za kluczami migrujących ptaków, a potem zagląda pod wodę, do świata morświnów, a także większych waleni, które czasem nadpływają w te strony. Wędruje po zamarzniętej zatoce, wchodzi do latarni morskich i studiuje trasy słynnych wypraw. Wreszcie dociera tam, gdzie granice morza i lądu się zacierają – czy to za sprawą niepowstrzymanych sił geologii, czy wyłącznie ludzkiej fantazji.

Tłem jej reporterskiej relacji jest analiza upadku afgańskiej republiki: korupcja elit, bezkarność watażków z Sojuszu Północnego, nocne naloty wojsk specjalnych na domniemanych wrogów reżimu. Właśnie tak zaczyna się historia powrotu talibów do władzy.

Akcja powieści Całe życie Sabiny Heleny Boguszewskiej z 1934 roku rozgrywa się na dwóch planach czasowych: w teraźniejszości i w subiektywnym czasie wspomnień. Czas teraźniejszy obejmuje paromiesięczny okres ostatniego stadium nieuleczalnej choroby bohaterki. Czas wspomnień natomiast rozciąga się na całe życie Sabiny. To przedśmiertny obrachunek z własnym życiem, który przywodzi na myśl film autobiograficzny, wyświetlający się w pamięci człowieka w chwili jego śmierci.

Czworo młodych literaturoznawców łączy przyjaźń oraz fascynacja dziełem Benna von Archimboldiego, którego literacka sława jest równie wielka, jak tajemnica otaczająca jego osobę: należy on do gatunku pisarzy zaginionych, których nikt nigdy nie widział. Na wieść o tym, że Archimboldi przebywa w Meksyku, w Santa Teresa, krytycy rozpoczynają poszukiwania.

Draka w Harlemie to klasyka kryminału noir. Chester Himes łączy makabrę z groteskowym humorem, a wartką akcję – z gorzkim komentarzem społeczno-politycznym. I przy okazji tworzy jeden z najbardziej sugestywnych portretów nowojorskiej społeczności Czarnych w latach pięćdziesiątych XX wieku.

Pedagogia uciśnionych – jedna z najważniejszych książek w zakresie nauk społecznych XX wieku – to przenikliwa analiza edukacji jako pola konfliktu, gdzie rozstrzyga się, kto ma prawo głosu, interpretowania rzeczywistości i decydowania o jej kształcie. 

To jedna z tych książek, które naprawdę powinien przeczytać każdy. Ta wyjątkowa historia Stanów Zjednoczonych opowiedziana jest z perspektywy jej ofiar: rdzennych amerykanów, czarnych, robotników, kobiet, imigrantów i biednych.

Howard Zinn ze skrupulatnością i swadą opisał wszystko to, o czym Amerykanie czasem woleliby nie pamiętać, ale o czym zapomnieć nie powinniśmy nigdy. Ludową historię Stanów Zjednoczonych czyta się jak kryminał.

Książka została poprzedzona wstępem Artura Domosławskiego.

Czy dramaty Szekspira mogą być kluczem do zrozumienia współczesnego świata – bezwzględnego dążenia ludzi do władzy i bogactwa, fatalnej skłonności do przemocy? Maciej Gdula przekonuje, że tak. W jego odczytaniu Szekspir, świadomy destrukcyjnych sił człowieka, uczy nas jednak przede wszystkim, jak uniknąć tragedii. Największy pisarz wszech czasów sprzeciwia się sceptycyzmowi i podejrzliwości, by przedłożyć nad nie siłę, dzięki której ludzie zdolni są przebaczać, wyzwalać się ze strachu i odbudowywać relacje z innymi.

Wypełniony fotografią numer 52 to m.in.: Wojciech J. Sobolewski / Uczo, Mikołaj Długosz, Elliott Erwitt, Agnieszka Rayss w rozmowie z Karoliną Puchałą-Rojek, Mariusz Hermanowicz w tekście Mikołaja Chmielińskiego, Daidō Moriyama, Adam Mazur, dr Bartłomiej Talaga i dr Lech Lechowicz, Jerzy Sadowski, Przemysław Jędrowski, Marcin Grela.

RELACJE I WYDARZENIA: Photo London, La Biennale di Venezia, Paper Photo Festival, Światło Gdyni. 

POLECENIA: Recenzje nowości książkowych oraz zupełnie nowy format – Instagram przeniesiony na papier.

PORTFOLIO MŁODYCH: Joanna Olichwer z projektem „Zrób się sama”.

„Książka uświetniająca okrągłą 80. rocznicę powstania Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi z powodzeniem unika najważniejszego chyba zagrożenia, jakie zazwyczaj ciąży nad tego rodzaju publikacjami. Nazbyt często bowiem przybierają one formę opasłych ksiąg pamiątkowych: kronik, które wyrażają ambicję objęcia swym zasięgiem wszystkiego, co ważne. […] Książka, którą Czytelnik trzyma w dłoniach, oparta jest tymczasem na tyleż radykalnym, ileż odświeżającym założeniu. Jej twórcy nie boją się dużych cięć i opowiadają historię Szkoły punktowo: z jednej strony zarysowuje się perspektywa, która pokazuje współczesność i potencjalną przyszłość uczelni, z drugiej zaś teksty o charakterze historycznym wyraźnie ciążą ku heroicznemu okresowi założycielskiemu i samym początkom formowania instytucji (1945–1950).” 

W centrum książki Marty Lisok znajduje się zapach – medium długo spychane na margines (nie tylko) historii sztuki. To książka o sztuce po epoce dominacji oka: o doświadczeniach, których nie da się łatwo zobaczyć, sfotografować ani zamknąć w obrazie. Zapach działa inaczej – przenika, przywołuje wspomnienia, drażni, miesza porządki. Staje się sposobem mówienia o współzależności i kruchości wspólnego świata.