Autoportret

W kwartalniku skupionym na architekturze i przestrzeni pytamy o odporność. Konkretnie: o realną gotowość na kryzys. Taką wypracowali Japończycy; musieli, bo ich kraj cyklicznie nawiedzają trzęsienia ziemi. W Japonii instytucje państwa, infrastruktura, budownictwo, prawodawstwo, edukacja i kultura wspólnotowa są podporządkowane minimalizowaniu liczby potencjalnych ofiar śmiertelnych i strat materialnych w razie nadejścia kataklizmu.

Z Wstępniaka Marty Karpińskiej:

Wcześniej czy później „Autoportret” musiał się skonfrontować z tematem ruin. Kulturoznawczyni Małgorzata Nieszczerzewska w rozmowie z Maciejem Rodakiem uwypukla szczególną moc obrazu rozpadającej się architektury na tle innych artefaktów kulturowych. Zrujnowana budowla wyzwala w ludziach skrajne emocje – od przerażenia po zachwyt: „W ruinie spotykają się bowiem dwa porządki: ludzka potrzeba trwałości i nieuchronność rozpadu”. Nasz kwartalnik od blisko dwudziestu pięciu lat zajmuje się refleksją nad spiralą XXI-wiecznych napięć w kontekście przestrzeni. Pojęcie ruiny – znów przywołam profesor Nieszczerzewską – pozwala „analizować architekturę, ale również zjawiska kulturowe i rozpoznawać różne kryzysy, zmierzchy i atrofie. W ruinę popadają przecież nie tylko budynki, zjawisko to dotyczy także narracji, systemów wartości, sposobów poznawania świata, a nawet podmiotów poznających”.