Autoportret

Autoportret 54 (3/2016) - Transformacja

Autoportret 53 (2/2016) - Konserwacja/rekonstrukcja

Autoportret 52 (1/2016) - Człowiek w sieci

Jubileuszowy numer Autoportretu zatytułowaliśmy „Mity modernizmu”. Chcemy w nim pokazać obrazy i teksty, które już od wieku nawiedzają naszą wyobraźnię, zagnieździły się i żyją w języku, i ciągle – niezależnie od diagnoz o śmierci czy agonii modernizmu – mają coś do powiedzenia na temat naszej nowoczesności.

Autoportret 47 (4/2014) - Niesamowitość

Autoportret 49 (2/2015) - Krajobraz

Wieś jest tematem mało obecnym w polskim dyskursie przestrzennym, tymczasem właśnie ona przechodzi w ostatniej dekadzie zmiany, które radykalnie modyfikują jej charakter i dewastują krajobraz.

Nowy numer „Autoportretu. Pisma o dobrej przestrzeni” koncentruje się na zjawisku przedmieść i przestrzeni między miastem a wsią, które socjologowie nazywają międzymiastem.

Nie chodzimy po twardej ziemi. Powłoka naszej planety zawsze była w ruchu: zderzały się płyty kontynentalne, wypiętrzały góry i nowe archipelagi, wybuchały wulkany. Od kilku dekad procesy ziemskie jednak przyspieszają: powłoki pękają, pojawiają się osuwiska, nieustannie podnoszą się temperatura i poziom oceanów, lodowce topnieją, rzeki występują z brzegów lub wysychają. Grunt się chwieje i zapada, a coraz więcej dowodów naukowych wskazuje na to, że sposoby, w jakie budujemy, konsumujemy i korzystamy z zasobów, zagrażają życiu na naszej planecie.

Pod koniec lat 70. XX wieku Charles Jencks ogłosił śmierć modernizmu. Dekadę później upadł mur berliński i skończyła się epoka, która stworzyła warunki do realizacji osiedli mieszkaniowych rozumianych jako projekt nie tylko urbanistyczny, ale i społeczny. Większość osiedli powstałych w tamtym czasie wciąż istnieje, mieszkają w nich setki milionów ludzi na całym świecie. Wbrew stereotypom funkcjonującym w zbiorowych wyobrażeniach każde z nich ma do opowiedzenia inną historię o swojej przeszłości i teraźniejszości, każde na swój sposób zmieniło miejską strukturę urbanistyczną i społeczną. Z modernistyczną zabudową sąsiaduje gęsta tkanka współczesnych bloków, których budowę dyktuje najczęściej logika rynków inwestycyjnych.

W numerze rozważamy wpisaną w drewno ambiwalencję naturalne–sztuczne. Dostrzegamy rodzaj moralnego imperatywu naturalności drewna, wywodzący się jeszcze z nowoczesnych postulatów szczerości materiału. Do miana przełomowej technologii w kontekście skali zastosowania drewna w konstrukcjach pretenduje obecnie CLT (drewno klejone krzyżowo) – nowy Święty Graal architektury.

Myślenie jest nierozerwalnie związane z tym, jak nasze ciała (czyli my) odnajdują się w przestrzeni i jak te doświadczenia w nas się zapisują – wraz z emocjami, pragnieniami, lękami, snami. Czucie przestrzeni w dużym stopniu czyni nas tym, kim jesteśmy.