Literatura piękna

Zamiast uładzonego przekładu bezwzględny rygor kwantyfikacji i precyzyjne odsłowienie słowa.

– Patryk Ciesielczyk

Catherine Lacey brawurowo i dowcipnie prowadzi nas przez historię Mary, bawiąc się elementami satyry na współczesność i fantastyki naukowej. Jej książka to błyskotliwa refleksja nad teraźniejszością i próba odnalezienia odpowiedzi na fundamentalne pytania: czym jest tożsamość? Czym jest miłość? Czy naprawdę można poznać drugiego człowieka? I czy w dzisiejszym świecie nadal można po prostu się zakochać?

Relacja Hugona z dziadkiem jest skomplikowana. Obaj są utalentowanymi samotnikami i mają pecha w miłości, ale przede wszystkim stanowią swoje przeciwieństwa. Willem Adema uosabia radykalnie prawicowe, tradycyjne i kapitalistyczne poglądy, podczas gdy jego wnuk coraz częściej wybiera drogę sztuki i medytacji, zatem Hugo czuje się wyobcowany – zarówno w swoich czasach, jak i w gronie całej swojej konserwatywnej rodziny. Poczucie izolacji się pogłębia, gdy umiera jego ukochana opiekunka, Beth. Hugo odnajduje zaginione przed laty pamiętniki dziadka, które rzucają zaskakujące, nowe światło na jego wojenne losy, i postanawia wykorzystać je w swoim najnowszym projekcie artystycznym. W tym samym czasie Loïs wystawia zdjęcia, na których uwieczniła go nago. Dawna muza wykorzystała go, uprzedmiotowiła i wywlokła na widok publiczny – to zdrada, z którą Hugo z trudem się godzi Mimo to nie rezygnuje z własnego projektu, który ukazuje dziadka jako zbrodniarza wojennego. Dzieło to stanie się jego artystycznym powrotem, ale doprowadzi też do nieodwracalnego zerwania z rodziną.

Pewnej nocy zadzwoniła do mnie mama. Płakała. Powiedziała, że mężczyzna, z którym mieszkała, jest pijany i znęca się nad nią psychicznie. Prawda była taka, że ten sam scenariusz powtarzał się od lat: mężczyzna pił, a pod wpływem alkoholu atakował ją, nie szczędząc jej niezwykle brutalnych słów.

Mój brat spędził znaczną część życia pogrążony w marzeniach. W ubogim świecie klasy robotniczej – gdzie przemoc społeczna często objawiała się jako ograniczenie własnych pragnień – wyobrażał sobie, że zostanie światowej sławy rzemieślnikiem artystą, będzie podróżował, dorobi się fortuny i zostanie konserwatorem zabytków, kimś w rodzaju dawnych budowniczych katedr; marzył, że jego biologiczny ojciec, który go porzucił, wróci i obdarzy go miłością. Jego marzenia zderzyły się z twardą rzeczywistością, w której przyszło mu żyć, i nie zdołał zrealizować ani jednego z własnych fantastycznych projektów.

Lewy bilet Thomasa Pynchona po mistrzowsku udaje wypełniony ekscentrycznymi przygodami (i dancigowymi piosenkami!) czarny kryminał z epoki, lecz w istocie prowokuje swoich czytelników do konfrontacji z naszą współczesnością. Tak jak bohaterowie tej powieści żyjemy pośród bezliku narzucanych z zewnątrz sensów, sprzecznych i być może nieprawdziwych. Zamiast im ufać, możemy jednak - niczym oni - wybrać chaos, anarchię, próbę wyjścia z mrocznych zakamarków Systemu. Tam, gdzie być może czeka światło.

Kastor i Polluks to kronika zbiorowego losu pierwszych powojennych i ostatnich przedwojennych osadników wsi Szwederswo (później Szalejów) na Dolnym Śląsku, a zarazem tableau, które skupia w sobie pojedyncze żywoty maluczkich, prowadzących proste, choć pełne wyzwań życie w tej nowej rzeczywistości, nieukształtowanej jeszcze i meandrującej jak wałęsające się po wsi psy.

Waldkauz jest historią pełną tajemnic, historią o męskiej przyjaźni i powinnościach względem najbliższych, o odkupieniu, miłości i o tym, co kryje się w ciemnościach oddzielonych od naszego świata tylko cienką, półprzepuszczalną błoną. Wilhelm Pisulla zna mowę ptaków i rozmawia z utopcami, ale nawet on nie potrafi odnaleźć pożartego przez bestię wojny syna.

Światoczuły to Hrabal pośród bohaterów swojej prozy, na tle dobrze znanego czytelniczkom i czytelnikom świata przedstawionego, ale też Hrabal nieco inny niż w zbiorowej wyobraźni, wychodzący poza fikcję, zwierzający się z egzystencjalnego smutku i rozczarowania samym sobą.

Satyryczna nowela stylizowana na traktat naukowy autorstwa brytyjskiego pedagoga, teologa i pisarza Edwina A. Abbotta (1838–1926) w nowym, odświeżonym przekładzie Emilii Kiereś. Znaczące dzieło, które prowokuje do refleksji nad percepcją, społeczeństwem i granicami ludzkiego poznania.

Pięć pejzaży Pawła zobrazowanych jest w gatunku kartograficzno-meblarskim. Narrator lub Narratorka obserwuje i zapisuje to, co widzi, właściwie nie nasłuchuje (dzięki Bogu!). Mebluje mapę światów – tam leży coś, a tam dalej leży coś innego. Kreśli wskazówki dotarcia do raju; wystarczy za wioską skręcić po łuku w prawo. Zakłada, co zabawne, że w teorii moglibyśmy chcieć za tą mapą podążać. – z posłowia plfszszsz, grrrt, mmnnnn Marty Michalskiej.