Literatura piękna

Ćpun to surowa, przejmująca, autobiograficzna relacja z amerykańskiego powojennego podziemia, bezpośrednia kronika życia na marginesie: William Lee prowadzi czytelnika przez szpitalne odwyki i czarne rynki Nowego Jorku, Nowego Orleanu i Meksyku, gdzie, jako heroinista i homoseksualista, opisuje własne doświadczenia z bezlitosną szczerością i antropologiczną precyzją.

W Prawdziwym życiu Sebastiana Knighta Nabokov zawarł gorzkie refleksje nad rolą artysty w społeczeństwie wrogim duchowi twórczemu i poruszył problem niejednoznaczności ludzkiej tożsamości. To subtelna, zawiła i przewrotna opowieść detektywistyczna z elementami realizmu magicznego, ukazująca jednocześnie konflikt między rzeczywistością a metafizyką oraz trudność poznania prawdy o drugim człowieku.

Łużyn jako chłopiec był nieatrakcyjny, roztargniony, wycofany i ponury. Nie rozumieli go rodzice, a rówieśnicy wyśmiewali, dlatego uciekał w świat szachów. Posiadał ogromny talent i szybko stał się arcymistrzem – lecz za jaką cenę?! W jego obsesyjnym umyśle gra w szachy stopniowo wypiera rzeczywistość, która zaczyna się rozpadać w trakcie decydującej rozgrywki o mistrzostwo. Wymyślona przez niego linia obrony szachowej załamuje się pod naporem nieoczekiwanej i nieprzewidywalnej strategii przeciwnika.

Proza Dostojewskiego balansuje między realnością a wyobraźnią, ukazując bohaterów zmagających się z własnymi słabościami. Białe noce opowiadają o niespełnionej miłości samotnego marzyciela, a Gracz – o niszczącej sile hazardu i emocjonalnych uwikłaniach, czerpiących z osobistych doświadczeń autora.

Proces to powieść uniwersalna, wielowarstwowa i otwarta na rozmaite interpretacje – od obrazu absurdu, przez elementy surrealizmu i oniryzmu, po krytykę totalitaryzmu, religijną alegorię czy refleksję nad odpowiedzialnością jednostki za własne życie. Świat rzeczywisty przenika się tu ze światem snu, lecz przedstawiona tragedia pozostaje jak najbardziej realna.

Utwór irlandzkiego pisarza, po raz pierwszy wydany u schyłku epoki wiktoriańskiej, należy dziś do światowego kanonu literatury i uznawany jest za klasyczną powieść gotycką. To jedyna opublikowana powieść Oscara Wilde’a, która przyniosła mu rozgłos i ugruntowała jego wizerunek jako estety i prowokatora. Sam autor przyznawał, że odnajduje w sobie coś z Basila Hallwarda, Lorda Henry’ego Wottona i Doriana Graya – bohaterów, za pomocą których wyraził własne poglądy na sztukę i życie.

Riddley Walker to imponujący popis wyobraźni, wizjonerskiej narracji i psychologicznej głębi. Napisana surowym, sugestywnym językiem, przywołującym skojarzenia z estetyką Mad Maxa, jest jednocześnie wymagająca i olśniewająca – to książka, do której chce się wracać, by za każdym razem odkrywać ją na nowo.

Arcyzabawna nowela autorki Mleczarza. W prozie Anny Burns znajdziemy wszystko: życie i śmierć, życie po śmierci i życie mimo śmierci, miłość, prawdę i oszustwo, bohaterów dobrych, złych oraz takiego, który był przekonany o swojej dobroci – dopóki nie zaczął w to wątpić

Porywający i oryginalny debiutancki zbiór opowiadań, który wnikliwie przygląda się erotycznemu, emocjonalnemu i intelektualnemu życiu starszych kobiet. W trzynastu historiach Jane Campbell ukazuje losy „starych kobiet” w rozmaitych konfiguracjach: pierwszoosobowe narratorki konfrontują się z codziennością, a przede wszystkim z własnym doświadczeniem starzenia i sposobami radzenia sobie z jego wyzwaniami. Autorka zagłębia się w zmysłowy świat bohaterek – ich namiętność, libido i poczucie wartości – jednocześnie rozprawiając się ze stereotypami dotyczącymi wieku.

Ćwierć wieku po brawurowych Białych zębach Zadie Smith nie musi już niczego udowadniać – i właśnie dlatego pozwala sobie na pełną swobodę. Jej literacka droga zaczęła się symbolicznie: od odpalenia papierosa od Joan Didion. Dziś powraca z książką, w której literatura splata się z polityką, a popkultura z klasyką. Obok gigantów pisarstwa – Toni Morrison, Hilary Mantel czy Philipa Rotha – pojawiają się Madonna, Donald Trump i Stormzy.

Powieść Doulatabadiego, która z powodu cenzury czekała w Iranie dekadę na publikację, to całkowite odarcie świętej obrony z wzniosłego religijno-nacjonalistycznego charakteru, jaki się jej przypisuje. To refleksja nad tożsamością narodową w śmiertelnym, pięćdziesięciostopniowym upale irańsko-irackiego pogranicza. To zabójcze pragnienie w trakcie bezsensownej wojny pozycyjnej, gdzie ziemię niczyją stanowi kontener wody. W końcu – to postmodernistyczna metaopowieść o dziennikarzach, pisarzach i wszystkich, którzy w trakcie wojen walczą piórem. Ale czy na pewno powinni?

Śmierć i wiosna przez wielu krytyków uważana jest za największe osiągnięcie literackie Mercè Rodoredy – stylistycznie wysmakowane, niezwykle muzyczne, a przy tym misternie skonstruowane – w którym makabra zderza się z oszałamiająco poetyckim językiem.

Mira lubi chodzić na cmentarz. Obserwuje odwiedzających i dekoruje groby nieznanych osób. Chyba zbyt często towarzyszy jej wstyd; podejrzewa, że coś z nią nie tak. Pewnego dnia jej matka odkrywa coś dziwnego. 

Ailey Pearl Garfield dorasta na Południu Stanów Zjednoczonych. Spędza czas w miasteczku Chicasetta, gdzie przez wiele pokoleń mieszkali jej przodkowie. Każdy zakątek, dom, nagrobek, każdy skrawek pola tej okolicy niesie ze sobą znaczenie, a ziemia Georgii wciąż zdaje się pamiętać liczne zbrodnie, bolesne milczenie i odwagę tych, który zdecydowali się stawić opór potomkom białych osadników.