Pauza

Relacja Hugona z dziadkiem jest skomplikowana. Obaj są utalentowanymi samotnikami i mają pecha w miłości, ale przede wszystkim stanowią swoje przeciwieństwa. Willem Adema uosabia radykalnie prawicowe, tradycyjne i kapitalistyczne poglądy, podczas gdy jego wnuk coraz częściej wybiera drogę sztuki i medytacji, zatem Hugo czuje się wyobcowany – zarówno w swoich czasach, jak i w gronie całej swojej konserwatywnej rodziny. Poczucie izolacji się pogłębia, gdy umiera jego ukochana opiekunka, Beth. Hugo odnajduje zaginione przed laty pamiętniki dziadka, które rzucają zaskakujące, nowe światło na jego wojenne losy, i postanawia wykorzystać je w swoim najnowszym projekcie artystycznym. W tym samym czasie Loïs wystawia zdjęcia, na których uwieczniła go nago. Dawna muza wykorzystała go, uprzedmiotowiła i wywlokła na widok publiczny – to zdrada, z którą Hugo z trudem się godzi Mimo to nie rezygnuje z własnego projektu, który ukazuje dziadka jako zbrodniarza wojennego. Dzieło to stanie się jego artystycznym powrotem, ale doprowadzi też do nieodwracalnego zerwania z rodziną.

Pewnej nocy zadzwoniła do mnie mama. Płakała. Powiedziała, że mężczyzna, z którym mieszkała, jest pijany i znęca się nad nią psychicznie. Prawda była taka, że ten sam scenariusz powtarzał się od lat: mężczyzna pił, a pod wpływem alkoholu atakował ją, nie szczędząc jej niezwykle brutalnych słów.

Mój brat spędził znaczną część życia pogrążony w marzeniach. W ubogim świecie klasy robotniczej – gdzie przemoc społeczna często objawiała się jako ograniczenie własnych pragnień – wyobrażał sobie, że zostanie światowej sławy rzemieślnikiem artystą, będzie podróżował, dorobi się fortuny i zostanie konserwatorem zabytków, kimś w rodzaju dawnych budowniczych katedr; marzył, że jego biologiczny ojciec, który go porzucił, wróci i obdarzy go miłością. Jego marzenia zderzyły się z twardą rzeczywistością, w której przyszło mu żyć, i nie zdołał zrealizować ani jednego z własnych fantastycznych projektów.

Na greckiej wyspie przesyconej dziedzictwem antyku samotna trzydziestolatka burzy relację łączącą matkę z nastoletnią córką. Fascynacja seksualna i podziw dla Heleny – szykownej, dojrzałej artystki – przywodzą bezimienną narratorkę do Ermupoli; tam córka Heleny, Olga, początkowo wydaje się jedynie trudną do zniesienia humorzastą nastolatką, przeszkodą w swobodnym dostępie do uwielbianej kobiety. Jednak nieprzewidywalne siły ego i pożądanie biorą górę, sprowadzając narratorkę na niebezpieczną ścieżkę i zacierając granice między kochanką a ukochaną, dzieckiem a dorosłym, obcą osobą a kimś intymnie bliskim. W miarę upływu miesięcy delikatna sieć powiązań między trzema kobietami staje się coraz bardziej napięta, a złowieszcze konsekwencje ich uwikłania zaczynają wyłaniać się tuż za horyzontem kończącego się lata.

Doggerland to intensywny, precyzyjnie skonstruowany dramat rodzinny zgłębiający granice pomiędzy prawdą a kłamstwem, sztuką a komercją, dziedzictwem a walką o przetrwanie. Agnes Ravatn, z właściwą sobie precyzją i wnikliwością psychologiczną, tworzy powieść ponadczasową i niezwykle aktualną – historię o tym, co tracimy, co dziedziczymy oraz jak wiele trzeba poświęcić, by ocalić zarówno literaturę, jak i samych siebie.

"Rozmowy są nagrywane" to porywająca, zjadliwie zabawna i niezwykle aktualna satyra obyczajowa, która z chirurgiczną precyzją analizuje absurdy współczesnego środowiska pracy, rzucając jednocześnie światło na głęboko ukryte pokłady ludzkiej samotności. Katharina Volckmer, autorka o odważnym i bezkompromisowym stylu, zaprasza czytelników do londyńskiego call center, miejsca, gdzie codzienność przeplata się z komizmem i narastającym poczuciem wyobcowania.

Ingrid i Jan są małżeństwem z długim stażem. Mieszkają w pięknym domu w Oslo, mają dwóch dorosłych synów i poczucie stabilizacji, życiowej i zawodowej. 

Porywający i oryginalny debiutancki zbiór opowiadań, który wnikliwie przygląda się erotycznemu, emocjonalnemu i intelektualnemu życiu starszych kobiet. W trzynastu historiach Jane Campbell ukazuje losy „starych kobiet” w rozmaitych konfiguracjach: pierwszoosobowe narratorki konfrontują się z codziennością, a przede wszystkim z własnym doświadczeniem starzenia i sposobami radzenia sobie z jego wyzwaniami. Autorka zagłębia się w zmysłowy świat bohaterek – ich namiętność, libido i poczucie wartości – jednocześnie rozprawiając się ze stereotypami dotyczącymi wieku.

W swojej najnowszej powieści Nina Lykke pokazuje nam z typowym dla siebie sarkastycznym poczuciem humoru ostro zarysowany portret uprzywilejowanej wyższej klasy średniej, elity świata literackiego, w której wszystko jest dozwolone – o ile trzymasz się niewypowiadanych głośno, z góry ustalonych w tej grupie zasad. No bo przecież: nie jesteśmy tu dla przyjemności.

„Londyn”otrzymał Betty Trask Prize oraz Geoffrey Faber Memorial Prize. W powieści Szalaya czytelnik odnajdzie wątki inspirowane filmem „Glengarry Glen Ross” i serialami o biurowym życiu nie tylko Anglosasów. Autor nie stroni od krytyki konsumpcjonizmu czy satyry, opisując grzechy i smutki współczesności, udowadnia, jak ważną częścią naszej tożsamości okazuje się praca.

Helga Mork jest pisarką, która próbuje ustalić z samą sobą, o czym chce napisać następną książkę. Przede wszystkim interesują ją wściekłe kobiety żyjące w małych, zimnych domkach położonych daleko od cywilizacji. Autorka przechodzi menopauzę i pogodziła się z życiem w samotności w domu przy małej uliczce wysoko na wzgórzu. Rozmawia głównie ze swoją przyjaciółką Iriną, która mieszka daleko i utrzymuje Helgę w ryzach za pomocą regularnych, sarkastycznych wiadomości tekstowych.