Katharina Volckmer, Rozmowy są nagrywane

Sprośna i zjadliwie zabawna satyra na środowisko pracy stworzona przez obrazoburczą młodą autorkę z udziałem jednego z najbardziej ujmujących i niespokojnych narratorów ostatnich czasów.

Jimmie pracuje w londyńskim call center, gdzie przyjmuje skargi od niezadowolonych klientów biura podróży. Poruszane przez zawiedzionych podróżnych problemy bywają absurdalne, jak niepokój, że choroba skóry może przyciągnąć rekiny na plaży w Mykonos, przez narzekania na kolejki do basenów hotelowych na Malediwach, po skargi na pokój, z którego okien – położonych zbyt blisko siebie – pewien wdowiec zmuszony jest oglądać zakochaną parę przypadkowych turystów. Całymi dniami Jimmie słucha narzekań ludzi „psujących sobie wakacje przez własne nadmierne oczekiwania”.

Jednak dzisiejszy dzień będzie inny – ostrzega go współpracowniczka Elin. Jimmie jest na celowniku, a jego szef, Simon, bezceremonialnie poszedł za nim do firmowej toalety podczas „nieautoryzowanej” przerwy Jimmiego, aby poprosić go o „pilne” spotkanie. Co więcej, jego partner z wcześniejszej pokątnej schadzki toaletowej tydzień wcześniej został awansowany i nie nosi już jednej z kolorowych bluz pracowniczych, tylko jako asystent kierownika paraduje w normalnym ubraniu, bez wskazującego na niższy status zawodowy kaptura. To wszystko powoduje coraz większe rozedrganie i frustracje głównego bohatera.

Z niezwykłą zręcznością i ciętym dowcipem Katharina Volckmer krytykuje i wyśmiewa korporacyjne stosunki w miejscu pracy i rozmowy przy dystrybutorze wody, tworząc wnikliwy i poruszający portret głębokiej samotności.