Katalog

Nourhan Maayouf’s I Was Going to Work is a hybrid sci-fi picture book by the Cairo-based artist, in which the proto-cyborg citizens of Happy Land Nation establish new-fashioned diurnal rhythms against the ever-present backdrop of a monorail to nowhere and its pillars, idle and idolatrous.

Sleigh Ride, a kinetically wondrous prose tale from poet Joe Fletcher, a father and his convalescing son plunge in carpentered, stallion-drawn sleigh slashing through lush forest, advancing through a sequence of diorama-like settings. The books ten chapters are interspersed with gouache collages by Kraków artist Mikołaj Moskal (REMMUS), rooted and riverine, functioning as curtains swept aside to reveal each chapter of Fletcher’s exhilarating nocturne.

e. irem az’ The Blond Daisy is a booklet composed of two multi-section poems, including the eponymous poem, about irem’s late grandmother, Zinet Tosun, and her Allah, at once universally boundless and simultaneously present in diurnal labor; and “perhaps it all started with,” which resurfaces smothering intergenerational trauma, zeroing in on domestic thresholds as simultaneously a seal but also potential escape route.

In Birthday Boy, the Italian poet and artist Marco Antonini constructs a cup-and-string phone between vulnerable adulthood and lingering childhood memories of eucalyptus, avocado (“which was edible: / the pit or the pulp?”), popcorn (ceiling), the boxes of mysterious moves, argent dust, and a loop of buckets of sudsy water sloshed into the gutter. 

Attuned to the moods of mud, lancing of light, and shivers of vine across the seasons, and with a healthy interest in the idiosyncrasies of his fellow allotmenteers, Rossiter adopts a typological approach softened by empathic curiosity. Throughout, he seeks to locate himself while reflecting on what it means to be a foreigner sinking hands into local soil.

Napaść na fotografa, tajemnicze porwanie, zagadkowy płot w środku lasu… O co tu chodzi? Jedno nie ulega wątpliwości: sprawa śmierdzi z daleka. Trzeci tom trzymającego w napięciu cyklu o dociekliwym jeżu detektywie.

Po wyprawie do prastarego lasu, gdzie spotkali Dziada Borowego i Szyszymorę, oraz po powrocie z tajemniczej krainy pełnej magii nasi przyjaciele przypadkiem znajdą się... w labiryncie korytarzy ukrytych pod dnem jeziora!

Księga Łabędzi łączy w sobie wszystkie najlepsze cechy pisarstwa Alexis Wright: głębokie zrozumienie rzeczywistości, w której zmuszona jest funkcjonować ludność aborygeńska, dziką energię i humor, niosące nadzieję nawet w najmroczniejszych chwilach, i wreszcie – doskonale skonstruowaną opowieść, czerpiącą z mitów, legend i baśni, w której oprócz Oblivii Ethylene przewija się cały korowód niezwykłych postaci, takich jak ciocia Bella Donna, Kapitan Zatoki, Czerwona, Mechanik, gadająca małpa o imieniu Rigoletto, trójka dżinnów z doktoratami, i wiecznie obecne w tle, prowadzące nas przez całą historię, łabędzie.

To nie był nikt wyjątkowy. Zwykły chłopak, zbyt słaby, by walczyć na froncie, więc trafił do KL Stutthof. Nie wiadomo, czy kiedykolwiek kogoś zabił. Nie należał do NSDAP. Twierdził, że tylko stał na wieży wartowniczej, że nie wiedział, co się dzieje w krematoriach, a nawet że próbował pomagać więźniom. Ale czy sama praca w obozie nie czyniła go winnym?

Julka przyplątała się nam. Tak jak innym przyplątuje się k o t albo pies, którego zawsze chciałem mieć. Ale niestety Julka nie była PSEM.

W latach trzydziestych XX wieku Béla Hamvas rozmyślał nad duchową tradycją ludzkości i materialnymi pozostałościami dawnych kultur. Wynikiem tego był cykl jedenastu esejów tworzących tom Archai, czyli początki. Każdy ze szkiców poświęcony jest innemu artefaktowi z Europy i obu Ameryk. 

[…] Ten baśniowy świat jest pełen literackiego uroku, bo też trzeba wyraźnie i z recenzencką satysfakcją powiedzieć, że Baśnie i podania świnoujskie napisane są z literackim talentem, co wyczuwa się od pierwszej linijki ich lektury. Książka odznacza się wartką narracją, ciekawą, intrygującą, wciągającą czytelnika fabułą i pięknym językiem, doskonale skorelowanym stylistycznie z tokiem opowiadań, czasem – z lekkim sztafażem dawności, ale też nieunikającym nieraz słów należących do złóż najnowszej polszczyzny.

Ta opowieść jest wymyślona. Ale chłopiec podobny do jej bohatera istnieje naprawdę. W lutym 2015 roku – razem z innymi uciekinierami z Erytrei – Tandżin dotarł na włoską wyspę Lampedusę. Miał wtedy jedenaście lat.

Lulu Miller przez lata szukała sposobu, by temu zaprzeczyć. Rozglądała się za duchowym przewodnikiem, który pomógłby jej opanować życiowy chaos. Wertując książki i przeglądając archiwa, trafiła na ważnego naukowca z przełomu XIX i XX wieku – Davida Starra Jordana. W trakcie swojej kariery akademickiej Jordan odkrył tysiące gatunków ryb, konserwował cenne okazy i je katalogował. Nawet gdy w 1906 roku trzęsienie ziemi zniszczyło całą jego kolekcję, nie stracił ducha i nie przestał dążyć do celu: uporządkowania rybiego świata.