Literatura piękna

Ezoteryczna historia polskiej inteligencji

Dźwięki z Ha’Tun to połączenie powieści drogi ze space operą i baśnią dla dorosłych.

W swojej nowej książce Rafał Dajbor przedstawia czytelnikom kulisy powstawania serialu i próbuje dotrzeć do źródeł jego kultowego statusu, a także zrozumieć wpływ jednej z ulubionych komedii obyczajowych Polaków na kulturę popularną.

Kingsnorth przekonuje, że świat jaki znamy zmierza ku końcowi, podczas gdy my chcemy żyć tak jak do tej pory, łudząc się, że wystarczy jedynie odejść od paliw kopalnych czy wspierać „ekorozwój”.

Zbiór esejów, w których autor dowodzi, że wiele spośród najbardziej znanych dzieł kultury można opisać kategoriami dziwaczności lub osobliwości.

Pierwsza publikacja w całości poświęcona Janinie Turek – mieszkance krakowskiego Podgórza oraz autorce prowadzonego w tajemnicy nieprzerwanie w latach 1943–2000 Dziennika.

Książka Marii Janion przedstawia drogi, którymi poruszał się wampir w kulturze europejskiej XIX i XX wieku oraz odpowiada na pytania, jakie elementy mitu wampirycznego najsilniej oddziałały na wyobraźnię człowieka.

Agnieszka Osiecka szeroko jest znana ze swojej twórczości poetyckiej, nie wszyscy jednak wiedzą, że jej pasją była także fotografia.

Stus jest poetą granicy. Granica to chyba najmocniej obecny obraz, miejsce i stan Czasu twórczości.

Debiut Opal Ćwikły to mariaż slamu z poezją drukowaną, wielkie, obsypane brokatem weselisko, na którym kłirowa podmiotka tańczy z Sylvią Plath.

Czy jest coś, czego jeszcze nie wiemy o złu? – pyta rozczytany w Szekspirze poeta.

„Dom w Zalesiu – i jego pobocza” to opowieść o sztuce: to w Zalesiu po raz pierwszy pojawił się słynny niebieski pasek Edwarda Krasińskiego, tu Anka Ptaszkowska i Mariusz Tchorek napisali Teorię Miejsca, manifest, który wszedł do podręczników historii sztuki.

Zbiór błyskotliwych tekstów amerykańskiej feministki i historyczki.

Książka dotyczy jednego roku z życia Mirona Białoszewskiego: od czerwca 1975 do czerwca 1976.

Jest to druga z wydanych powieści Pereca, krótko po "Rzeczach". O ile "Rzeczy" były napisane w klasycznym stylu Flauberta, "Motorowerek" utrzymany jest w konwencji zdecydowanie humorystycznej, w której dostrzec można wpływy prozy Raymonda Queneau.