Literatura piękna

Rzeczy robione specjalnie to pomysły na wycieczki, ale tylko w głowie, dla wszystkich tych, którzy choć raz czuli się jak nurek uwięziony pod lodem, to niebezpieczne przygody wewnętrzne, w których dzieje się nic i wszystko, to wreszcie sprawy, o których nigdy się nie myśli, czyli myśli się o nich zawsze.

Młody Timmy O’Brien trafił do Wietnamu zaraz po studiach. Przeżył, choć jakie to życie, skoro wojenne wspomnienia nieustannie przenikają codzienność?

„Antologia poetek nowogreckich” to pierwsza w Polsce antologia poezji kobiecej i pierwsze przekłady najbardziej uznanych greckich poetek. Obszerny wstęp przygotował dr. hab, Prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego Michał Bzinkowski, który także objął opieką naukową wydawnictwo HARMOLIPI. Znacząca większość przekładów w „Antologii” jest autorstwa Leszka Paula [Leszek Paul], wiersze Jenny Mastoraki oraz Kateriny Gogou przelożyła Amelia Szalewska.

Isabel wiedzie samotne życie na holenderskiej prowincji – uporządkowane niczym odziedziczona przez nią porcelana. Wszystko ma tu swoje miejsce, rytm i przeznaczenie. W rodzinnym domu czas płynie niezmiennie wśród brzęku naczyń i szeptów przeszłości. Do czasu gdy zamieszkuje w nim dziewczyna brata Isabel – Eva. Głośna, radosna i bezwstydnie żywa.

To jego ostatnia robota: Philip Marlowe ma śledzić młodą kobietę, nie zna jednak powodu, dla którego zleceniodawcy zależy na tym, żeby nie spuszczać jej z oka. Detektyw wyjeżdża z Los Angeles i trafia do nadmorskiego kurortu Esmeralda. Szybko zdaje sobie sprawę, że prawdopodobnie gra po niewłaściwej stronie. W dodatku jego też ktoś śledzi.

Chciałabym zrozumieć, co się wydarzyło. I w jakiej kolejności. Wydobyć z pamięci. Wszystkie pytania bez odpowiedzi. Kim byliśmy? Czym jest miłość? Chyba trochę miłości musi zostać, skoro kiedyś istniała?

Pierwsza miesiączka, pierwsze pocałunki, pierwsze orgazmy. Lęk, niepewność własnego ciała, pierwsze metafizyczne pytania. Nieszczęśliwa matka, która wpędza dziewczynkę w poczucie winy. Ojciec, który fascynuje i zawstydza. Ucieczka w literaturę. Pisanie. Narratorka wysnuwa opowieść ze strzępów wspomnień, urwanych zdań, zachowanych listów.

Bohater to lajfstajlowy komiks dla aktywnych i cieszących się życiem. Wesołe przygody ziemniaka skrzyżowanego z mrówkojadem rysowane na rachunkach za gaz przez Małgorzatę Halber. 

W Nieskończone Teraz Taras Gembik tworzy intymną medytację nad samotnością, wiarą i poszukiwaniem sensu — dzieło powstające przez dziesięć lat. Przemieszczając się między Ukrainą, Polską a Czechami, te dwadzieścia pięć wierszy śledzi dziesięcioletnią podróż ku samopoznaniu.

In The Infinite Now, Taras Gembik crafts an intimate meditation on solitude, faith, and the search for meaning, ten years in the making. Moving between Ukraine and Poland, these twenty-five poems trace a decade-long journey of self-discovery. Through stark winter evenings and quiet conversations, Gembik’s verses explore ancient and universal questions of existence and identity: the nature of God, the comfort of walls and communion with others, the circular path of memory.

Szklane miasto, Duchy i Zamknięty pokój – trzy opowieści o samotności, zagubieniu i poszukiwaniu tożsamości – zostały przełożone na język komiksu przez wybitnych artystów: Davida Mazzucchelliego, Paula Karasika i Lorenzo Mattottiego. To mroczna, hipnotyzująca podróż przez labirynt Nowego Jorku, gdzie noir spotyka egzystencjalny dramat.

Komiksowa twórczość Marcina Pryta to osobny, wyrazisty rozdział w historii polskiego komiksu niezależnego lat 90. Punkowa estetyka, opuszczone fabryki, wszechobecne poczucie wyobcowania – wszystko to zderza się tu z oszczędną kreską, balansującą na granicy surowego realizmu i groteski, oraz z niezwykłą, poetycką wrażliwością autora. Opowieści zebrane w tym tomie to dziś klasyka – świadectwo epoki i jednocześnie głęboko osobista narracja.

Spadki, relacje i rodzinne projekcje – to z tej materii jesteśmy zbudowani. Ta poruszająca propozycja poetycka ukazuje, jak każdy stan materii przemawia własnym głosem.

„Pisał dla ludzi, którzy chcą targnąć się na swoje życie i podpalić świat. Bo człowiek u Jahnna jest zwierzęciem, moralność — pustym słowem, poznanie — czynnością cielesną, nadzieja — niewybaczalną głupotą”, posumował jego pisarstwo krytyk Maximilian Probst.

Autor opowiada o mapach Mirona Białoszewskiego – tych, które oglądał, o których napisał i które narysował. Przez pryzmat twórczości poety wyznacza – po pierwsze – węzłowe okresy w polskich dziejach odbioru map: wojnę i okupację oraz czasy stalinowskie. Po drugie problematyzuje przedstawienia tematyczno-gatunkowe, które ulegały największym przeobrażeniom w wieku XX: mapy kosmosu i plany szybko rozwijających się miast.