Literatura piękna

Jacqueline Harpman, autorka "Ja, która nie poznałam mężczyzn", podejmuje grę z klasyczną powieścią Virginii Woolf "Orlando".

Samanta Schweblin jak zawsze kieruje czytelnika nieoczywistymi, surrealistycznymi ścieżkami, przedstawia niezwykłą interpretację domu jako niekoniecznie bezpiecznej przystani. Siedem opowiadań, siedem domów, a w każdym czegoś brakuje – człowieka, prawdy, wspomnienia. 

Wykluczenie to przejmująca historia matki i autystycznego dziecka. Powieść, choć wydana w Austrii w 1989 r., nie straciła na aktualności ani pod względem tematyki, ani walorów formalnych.

 Lochy Watykanu to powieść z wątkiem kryminalnym, ale przede wszystkim wspaniale ukazany satyryczny obraz europejskiego mieszczaństwa u schyłku XIX wieku. Z jednej strony religijność niepodlegająca żadnym wahaniom i pytaniom, z drugiej bunt, niezależność sądu, wolność myśli.

Najobszerniejszy oraz pierwszy w historii tom opowiadań i miniatur Franza Kafki w układzie chronologicznym. Czytelnik znajdzie tu takie perły, jak Kolonia karna, Wyrok, Przemiana, Jama czy Budowa chińskiego muru, ale też mniej znane utwory, na czele z Troską ojca rodziny, Prometeuszem, Milczeniem syren, Prawdą o Sanczo Pansie.

Tom czwarty "Opowieści niesamowitych" to kolejna porcja kilkunastu klasycznych nowel grozy, tym razem autorów piszących po angielsku: brytyjskich, amerykańskich, irlandzkich i walijskich. Straszą w nich wampiry, duchy, czarownicy, demony i wróżki podmieniające dzieci, a także przeraźliwe siły z innego świata i koszmary tkwiące w ludzkiej głowie; gotycka makabra sąsiaduje z psychologiczną subtelnością, a nawet czarnym humorem. 

Siódmy tom z serii „Opowieści niesamowite” przenosi czytelnika do Włoch, które mogą się poszczycić wieloma autorami świetnych krótkich form prozatorskich, takich jak Massimo Bontempelli, Luigi Pirandello, Dino Buzzati, Alberto Moravia, Anna Maria Ortese, Giuseppe Tomasi di Lampedusa, Juan Rodolfo Wilcock, Tommaso Landolfi czy Antonio Tabucchi. Włosi rozumieją niesamowitość bardzo szeroko, bowiem „niesamowite” po włosku to nie tylko „mrożące krew w żyłach”, ale też fantastyczne, cudowne, baśniowe, a nawet wywodzące się wprost z mitologii.

Antonio Tabucchi to jeden z najbardziej znanych włoskich pisarzy II połowy XX wieku. Zmarły w 2012, laureat wielu nagród, tłumaczony na wszystkie języki europejskie, ale też japoński i kurdyjski. Mistrz krótkiej formy. W Polsce dość dobrze obecny, ale jego książki, które spotkały z żywą reakcją krytyki i czytelników, od lat są niedostępne.

To jest spacerowy przytrafialnik, czyli książka, w której możecie zobaczyć, jak przedziwne i prześmieszne rzeczy przytrafiają się psio-ludzkim tandemom. Wszyscy sobie gdzieś zmierzamy, czasami wiemy gdzie, czasami zupełnie nie. Wszystkim zdarzają się nieporozumienia, zabawne przygody, epizody tak głupie, że wstyd komuś opowiedzieć. W każdym z nas jest przecież i mądrość, i głupość.

Tak jak Cervantes napisał Don Kichota, żeby wykpić kulturę swoich czasów, tak Rushdie zabiera czytelnika na szaloną wyprawę przez kraj w przededniu moralnej i duchowej zapaści i robi to z narracyjną magią, która jest znakiem rozpoznawczym jego pisarstwa.