Architektura

W ciągu kilku dekad ludzkość przeszła rewolucyjną przemianę: z gatunku żyjącego w bliskim związku z przyrodą stała się społecznością skupioną głównie w miastach, na skalę porównywalną jedynie z przejściem od łowiectwa i zbieractwa do rolnictwa. Ponieważ życie miejskie opiera się na ogromnym zużyciu ograniczonych zasobów i jest coraz silniej zagrożone skutkami globalnego ocieplenia, miasta przyszłości muszą stać się fitopolis – przestrzeniami, w których przyroda zostaje przywrócona, a relacje między roślinami i zwierzętami odzyskują naturalną harmonię.

Sekcja jest najważniejszym problemem projektowym budynku mieszkalnego. Analiza jej rzutu, elewacji i przekroju pozwala ocenić spójność witruwiańskiej triady na konkretnym przykładzie. Relacja układu funkcjonalnego z konstrukcją i wynikającymi z niej kosztami budowy jest czytelna w obrębie jednej sekcji. 

Up in the Air tells the story of Britain’s multistorey council housing from its beginnings to the present day. Across the decades, the high rise has symbolised the welfare state for better or worse. Here, Holly Smith takes the residents’ perspective, capturing the human side of high-rise Britain. Interrogating the complex inheritance of mid-century urban reconstruction, Smith shows how these buildings became a crucible in which the welfare state was shaped and reimagined.

Jak to się stało, że Jorge Zalszupin, nieznany w Europie architekt, migrant z Polski, został współtwórcą brazylijskiego modernizmu, w tym ikonicznych projektów, jak stoliczki Petalas, które do dziś wpisują się w kanon eleganckiego wnętrza od Nowego Jorku po Warszawę? Odpowiedź na to pytanie jest bardzo złożona, podobnie jak biografia, którą spisał sam twórca. Poznajemy jego warszawskie dzieciństwo, okoliczności wyjazdu do Rumunii, potem realia studiów w czasie wojny. Zalszupin szczerze relacjonuje rozterki z czasów powojennych, pierwsze kroki w zawodzie i decyzję o wyprawie za ocean. A następnie brazylijski etap życia, który rozwija się pod znakiem rodziny i kariery zawodowej.

Michał Łukasik podąża śladem warszawskiej architektury modernistycznej. Zdjęcia budynków jego autorstwa opowiadają historię przedwojennej Warszawy, jej estetyki. Opowieść uzupełniają eseje historyka sztuki i znawcy modernizmu Jarosława Trybusia oraz esej Aleksandry Boćkowskiej skupiający się na współczesnym użytkowaniu i pielęgnowaniu oryginalnego charakteru tamtych budynków, które przetrwały wojnę.

Merleau-Ponty dla architektów Jonathana Hale’a (w przekładzie Janusza Margańskiego) opisuje znaczenie myśli francuskiego fenomenologa dla teorii i praktyki architektury oraz planowania i projektowania miejskiego. 

Luksus kontra proste życie –  Czym jest dzisiaj luksus? Poczuciem stabilizacji, zbytkiem? Przejawem inteligencji? Marzeniem, które snujemy, stojąc na światłach obok ekskluzywnego samochodu? A może możliwością pozwolenia sobie na proste życie?

Nowa, wyczekiwana książka Grzegorza Piątka, laureata licznych nagród literackich, w tym Paszportu Polityki oraz Nike Czytelników. Wymykająca się wszelkim schematom opowieść o architekturze dla codzienności, powstającej obok wielkich dzieł i spektakularnych budynków.

Skomplikowana historia londyńskiego osiedla Heygate, zbudowanego na początku lat 70. XX w. w oparciu o projekt Toma Tinkera zainspirowała Krzysztofa Koszewskiego, by opowiedzieć o losach tego miejsca i jego mieszkańców.

This book presents highlights from eventful and contradictory history of Katowice.

Wydawnictwo poświęcone jest wizerunkom świątyń, które sam Nowosielski nazywał „ikonami cerkwi”. Ten temat stanowił ważny nurt w twórczości malarza, dowodząc jego troski o utrwalenie tradycji drewnianego budownictwa cerkiewnego, jakie pamiętał z dzieciństwa i z jakim był uczuciowo związany. „Unicestwiano w Polsce cerkwie setkami – przypominał Nowosielski w wywiadzie z 1992 roku – Bardzo cierpiałem z tego powodu. Niszczono bowiem coś, co bardzo silnie kochałem, do czego byłem uczuciowo przywiązany. I pomyślałem sobie, że jeśli wszystkie te cerkwie, którymi w młodości się zachwycałem, mają zniknąć z powierzchni ziemi, to niech chociaż zostanie po nich jakiś ślad w moim malarstwie. Po prostu zacząłem malować portrety cerkwi, ikony cerkwi. Częściowo tych, które widziałem, częściowo wyimaginowanych”.