Mancuso Stefano, Fitopolis. Miasto, które żyje

W ciągu zaledwie kilku dekad dawne, ugruntowane przez tysiąclecia sposoby życia człowieka uległy głębokim i gwałtownym przemianom. Gatunek, który jeszcze niedawno funkcjonował w ścisłej relacji z przyrodą i zamieszkiwał obszary o zróżnicowanym krajobrazie, stopniowo, krok po kroku, a może raczej kilometr po kilometrze, zawężał przestrzeń swojej aktywności, aż większość ludzi skupiła się w miastach. Skalę tej transformacji można porównać jedynie z rewolucją sprzed około 12 tysięcy lat, kiedy społeczności łowiecko-zbierackie przekształciły się w osiadłych rolników.

Funkcjonowanie i rozwój życia miejskiego opierają się na nieustannym, coraz szybszym przepływie energii i zasobów, które, jak wiemy, nie są niewyczerpane. Dodatkowo postępujące globalne ocieplenie może znacząco zmienić warunki środowiskowe w obszarach zurbanizowanych, prowadząc do powstawania zjawisk niekorzystnych dla ich mieszkańców. Z tych powodów przywracanie przyrody do przestrzeni życia człowieka stało się dziś koniecznością. Miasta przyszłości, zarówno te dopiero powstające, jak i poddawane rewitalizacji — muszą przekształcić się w fitopolis: miejsca, w których relacje między roślinami a zwierzętami układają się w naturalną, zrównoważoną harmonię. Trudno wskazać temat ważniejszy dla przyszłości gatunku ludzkiego.