Wydawnictwo Znak

Co powiedzieć osobie po stracie najbliższej osoby? Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie, kiedy brakuje nam właściwych słów? Agnieszka Taborska w książce Bez skóry podejmuje temat żałoby w sposób niezwykle osobisty, szczery i pozbawiony klisz emocjonalnych. To opowieść nie tylko o utracie ukochanej osoby, ale także o samotności, absurdzie codzienności i próbie odnalezienia sensu po tragedii.

Autorka zaczyna pisać zaledwie kilka godzin po otrzymaniu informacji o śmierci męża. Początkowo notatki są formą ratunku i jedyną możliwą terapią. Z czasem rodzi się z nich przejmująca autofikcja – intymna, inteligentna, ale także pełna czarnego humoru.

Olśniewająca rezydencja, przed nią okazała fontanna ze złotym posągiem. W środku mahoniowe łoże, a na nim wszechwładny K.J. Boone, dziś bezradny w obliczu śmierci. Nagle znikąd w jego sypialni pojawia się Jill Blaine. Młoda kobieta ma przeprowadzić Boone’a na drugą stronę i przynieść mu ukojenie. A przecież sama, umierając, zostawiła za sobą nierozwiązane sprawy.

Kiedy powstaje przełomowy lek całkowicie eliminujący ból, nie wszyscy uznają go za błogosławieństwo. Tajemnicza sekta zaczyna głosić, że cierpienie stanowi istotę człowieczeństwa. Wkrótce dochodzi do krwawego zamachu, w którym giną twórcy leku.

Dwanaście lat po tragedii ktoś zaczyna brutalnie zabijać osoby związane z tamtymi wydarzeniami, a dawno pogrzebana sprawa wraca do życia. W samym centrum śledztwa krzyżują się losy dwojga bohaterów: Tae, skazanego za udział w zamachu terrorystycznym oraz Gyeong, córki zamordowanych naukowców. Co połączy skrzywdzoną kobietę i człowieka, który zniszczył jej świat? I kto tak naprawdę stoi za kolejnymi zbrodniami?

Amerykańskie Południe stanęło w ogniu: rezydencje plantatorów płoną, a dawny porządek obraca się w popiół. W samym środku tego chaosu rządzi Rosa Millard – sprytniejsza od armii żołnierzy Babcia. Robi wszystko, by przetrwać i chronić wnuków – białego Bayarda i czarnego Ringo. Gdy świat rozpada się na kawałki, podniosłe hasła o honorze tracą na znaczeniu. Liczy się tylko ten, kto przechytrzy los. Nawet jeśli do walki stanie w krynolinie i z parasolką w dłoni.

Oto 101 opowieści o sztuce ukrytej w twojej codzienności. O pomnikach na osiedlach, mozaikach na dworcach i rzeźbach w parkach, które tylko udają zwyczajność.

John Rodriguez, zwany Kontrolerem, nowo mianowany szef agencji rządowej Southern Reach, jako kolejny próbuje rozwikłać zagadkę Strefy X. Przesłuchania, które prowadzi, nie dają jednak rezultatów. Dziwne wielogodzinne nagrania wideo wywołują w nim trudny do opisania niepokój. Do tego wszelkie postępy musi raportować tajemniczemu, nieznoszącemu sprzeciwu Głosowi. 

Do Strefy X docierają cztery kobiety. Obserwują, jak postapokaliptyczny pejzaż wchłania wszystko, co żyje. Roślinność wdziera się do opuszczonych domów. Organizmy mutują i krzyżują się ze sobą, powołując do życia nowe, nieznane dotąd formy.

Kiedy latarnik Saul pojawia się na Zapomnianym Wybrzeżu, nie wie, że niedługo wydarzy się tam coś, co zmieni wszystko. Jest pierwszą ofiarą Strefy X. To od niego się zaczęło. Był tam, gdy nie istniała jeszcze podziemna wieża.

Książka składa się z trzech części. Dwie pierwsze mają miejsce kolejno: około dwadzieścia lat i półtora roku przed powstaniem tajemniczej Strefy X. Trzecia część opowiada o pierwszej ekspedycji do Strefy X.

Co by było, gdyby? Gdyby Wittgenstein zdążył spotkać się z Traklem, zanim ten przedawkował? Gdyby Adolf Hitler dostał się do wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych? Gdyby Rilke w przeddzień pierwszej wojny światowej nie wyjechał z Paryża?

Ćwierć wieku po brawurowych Białych zębach Zadie Smith nie musi już niczego udowadniać – i właśnie dlatego pozwala sobie na pełną swobodę. Jej literacka droga zaczęła się symbolicznie: od odpalenia papierosa od Joan Didion. Dziś powraca z książką, w której literatura splata się z polityką, a popkultura z klasyką. Obok gigantów pisarstwa – Toni Morrison, Hilary Mantel czy Philipa Rotha – pojawiają się Madonna, Donald Trump i Stormzy.

„W starym hotelu” to zmysłowy, malarski portret miasta – swoista menażeria złożona z tysięcy drobnych elementów. Mitchell z czułością i precyzją opisuje zwyczajną niezwykłość swoich bohaterów: outsiderów, ekscentryków i ludzi z pogranicza, kreśląc niepowtarzalną panoramę Nowego Jorku. Legendarne portrety Mitchella, przez lata publikowane w „The New Yorker”, zyskały status klasyki amerykańskiego reportażu. 

Finalistka Nagrody Bookera i Women’s Prize for Fiction po raz kolejny zachwyca pisarskim kunsztem. "Wielkim kręgiem" pokazała, że potrafi tworzyć monumentalne powieści. "Kowbojskim tangiem" udowadnia, że jest mistrzynią różnych form opowiadania ludzkich historii i jedną z najważniejszych współczesnych pisarek.

Craig Mod wyrusza prastarym szlakiem Kumano Kōdō, ktorego kamienie szepczą pod stopami historie dawnych cesarzy, skromnych pielgrzymów i surowych rytuałów inicjacyjnych.