Sztuki wizualne

“Before the Bombs” is a photo exhibition and a photographic zine with the same name. 

Nici historii oraz wątków politycznych stanowią podstawę publikacji poświęconej wystawie o relacjach Polski i Ukrainy od końca XVII wieku do współczesności. Zawiera on 75 dzieł, autorstwa 57 artystów. 

Książka "Paweł Kwiek: Zrobić niemożliwe światło” jest poświęcona przede wszystkim realizacjom tego artysty z lat 80., 90. oraz tych powstałych na początku XXI w. 

Katalog do wystawy o tym samym tytule. Teksty zamieszczone w publikacji pozwolą spojrzeć na sztukę Bogny Burskiej z różnych punktów widzenia, z perspektywy badaczy teatru, sztuk wizualnych czy filmu.

Jaki jest status obrazu w badaniach społecznych? Publikacja wypełnia lukę w naukowych opracowaniach dotyczących metodologii badań wizualnych oraz strategii ich wykorzystywania w analizach i zmianie współczesnej rzeczywistości społeczno-kulturowej.

"Pan Marcin" to fabularny, rysunkowy artbook Poli Dwurnik. Opowiada o nocnej rozmowie z poetą Marcinem Świetlickim, napotkanym przez artystkę w katowickim klubie jazzowym "Hipnoza".

Od opowieści o pierwowzorach postaci serialu Mad Men, przez fascynującą relację z pracy przy kampanii prezydenckiej Hillary Clinton, po nauki, jakie na temat projektowania autor wyciągnął z serialu Rodzina Soprano – głos Bieruta jest zaskakujący, błyskotliwy, wnikliwy.

Czy w Polsce jest dziś za dużo obrazów? Albo czy mnogość obrazów na naszych ekranach i ulicach świadczy o ich potędze? I jak opowiadać o obrazach w języku, który na ten temat mówił dotąd tak niewiele?

Katalog towarzyszył 53. Międzynarodowemu Biennale Sztuki w Wenecji, gdzie reprezentantem polski był Krzysztof Wodiczko.

Polska kultura wizualna wciąż jest obszarem słabo rozpoznanym i niedowartościowanym. Obraz historycznie ustępuje znaczenia słowu, nieczęsto stając się przedmiotem rozważań teoretycznych, wizje i widzenia są raczej domeną literatury, kompetencje wizualne społeczeństwa polskiego są zwykle nisko oceniane, a jego praktyki bywają określane jako estetyczna nędza, nadmiar lub nuda.

Polska kultura wizualna wciąż jest obszarem słabo rozpoznanym i niedowartościowanym. Obraz historycznie ustępuje znaczenia słowu, nieczęsto stając się przedmiotem rozważań teoretycznych, wizje i widzenia są raczej domeną literatury, kompetencje wizualne społeczeństwa polskiego są zwykle nisko oceniane, a jego praktyki bywają określane jako estetyczna nędza, nadmiar lub nuda.