Literatura piękna

Pierwsza polska edycja tomu wydanych pośmiertnie esejów Itala Calvina o pisarzach (od Homera i Owidiusza do Borgesa i Queneau). Uważana jest za jego „autobiografię intelektualną". 

Tomasz Stawiszyński tym eseju mierzy się z wyzwaniami stawianymi przez społeczeństwo ponowoczesne i naszą bezradnością. Porusza tematy śmierci, żałoby i smutku podważając to, co znane i wygodne. 

Antologia ta (pierwsza tego typu publikacja na polskim rynku wydawniczym), z założenia miała być wyborem tekstów reprezentatywnych dla kształtowania się idei emancypacji kobiet w kulturze polskiej. Stanowi próbę zrekonstruowania tej tradycji myśli o kobiecie i jej miejscu w świecie, która w kulturze polskiej istniała wyraziście i ciekawie, ale uległa swoistemu wyparciu z powszechnej świadomości.

"Kongres futurologiczny", którego narratorem i bohaterem jest znany doskonale czytelnikom Lema — choćby z Wizji lokalnej, Pokoju na Ziemi i Dzienników gwiazdowych — Ijon Tichy, przedstawia antyutopijną wizję społeczeństwa przyszłości. 

"Głos Pana" który powstał tuż po powieści Solaris, to popis kunsztu pisarskiego Lema:  brak w tej książce awanturniczej akcji, ale zmagania uczonych z tajemnicą poruszają i przykuwają uwagę bardziej niż w niejednej powieści przygodowej, a dotknięcie Nieznanego prowokuje do zadania najważniejszych pytań o istotę świata i naturę człowieka.

Ijon Tichy, "kosmiczny wędrowiec", bohater opowiadań Stanisława Lema, powraca, żeby znowu przemierzać wszechświat w poszukiwaniu nowych wyzwań.

Czego możemy się nauczyć od kosmitów? W cyklu opowiadań pisanych przez ponad trzydzieści lat Stanisław Lem udowadnia, że bardzo wiele.

"Cyberiada" - zabawny melanż tradycyjnej baśni i literatury science fiction z konstruktorami w roli czarowników i cudami, które są tam tylko niebywale rozwiniętą inżynierską sprawnością - stanowi swego rodzaju przestrogę przed brakiem umiaru, etyki i zbytnią wiarą we wszechmoc inżynierii.

Po raz pierwszy po polsku ukazują się, zebrane w jednym tomie i opatrzone posłowiem Agnieszki Taborskiej, najważniejsze teksty Uniki Zürn (1916–1970). Surrealistki, pisarki, rysowniczki, pacjentki zakładów dla nerwowo chorych w Niemczech i we Francji, wieloletniej partnerki Hansa Bellmera – jako jego kochanka dotąd w pierwszym rzędzie kojarzonej.

Pośród mnogości zjawisk znajdziemy tu sentymentalizm fizyki, melancholię kombinatoryki, zmagania z teorią poznania, rojenia o nadrzędnym ładzie, biologię molekularną pustki, być może nawet geometrię miłości.

"Wilcza rzeka" to autobiograficzna, oparta na dzienniku, powieść drogi, która relacjonuje dramatyczne losy pisarki, samotnej matki, mieszkającej na stałe w Wielkiej Brytanii.

"Bezczłowiecze" to literatura faktu (jeszcze) niedokonanego. To historia o tym, jak człowiek na własne życzenie doprowadził do rozpadu kontaktów międzyludzkich poprzez zatracenie się bez reszty w świecie wirtualnym. 

"Przeszłość łączy się tu z teraźniejszością, w ciemnej materii miasta pojawiają się znienacka prześwity, krzyk ustępuje milczeniu, a podmiejskie pejzaże zazieleniają zimny, czarny i trupi krajobraz"  - Urszula Honek

Antropologiczna analiza relacji ludzi ze zmarłymi. Materiałem badawczym autorki są sny, przewidzenia, zbiegi okoliczności, przeczucia, znaki. Praca umieszczona jest w kontekście ekologii, jako środowiska, w którym istnieją zmarłe osoby.

30-lat działalności Galerii Zderzak w komiksie autorstwa Heleny Siemińskiej.