Paweł Sołtys Monolok

Monolok - „Bo to przecież różnie bywało, czasem świat, czyli Grochów, wyglądał, jakby ktoś przy przycinaniu baczków ciachnął ucho. A czasem jak niezamiecione włosy ułożone w dziwne podłogowe pukle. I pięknie, i strasznie trochę”.

Stary fryzjer z Grochowa przywołuje twarze tych, których strzygł, kobietę, którą kochał, oraz miasto znikające pod kolejnymi warstwami nowoczesności. Opowiada tak, jakby gładził czas brzytwą: niespiesznie, pewną ręką, czasem pod prąd. Przyszedł na świat w czterdziestym roku, w Warszawie, „ani dobry rok, ani dobre miejsce”. Później sierociniec, szkoła fryzjerska, miłość, praca, ludzie i miasto. Jedno wspomnienie pociąga za sobą następne, a jego własna biografia splata się z historiami tych, którzy — bez względu na pochodzenie — siadali w jego fotelu: doliniarz obok profesora, ślusarz obok literata. I płyną opowieści: o gołębiarzach i kociarach, o siostrach wróżących z kart, zakopanych dzwonach, płonących łabędziach, niedowidzącym listonoszu i kobiecie trafionej piorunem. Cały ten świat mieści się w jednym, małym-wielkim fragmencie Warszawy.

Monolok, ten osobliwy traktat o strzyżeniu, jest liryczną balladą o rzeczywistości, która przetrwała już tylko w pamięci, i hymnem na cześć samego opowiadania. „Bo nawet jeśli wszystko zmyślone, to przecież zostało”.