Katarzyna Wasiak, (Post)pamięć o wojnie. Współczesne interpretacje zbrodni wojennych wśród społeczności boszniackiej

Koniec lat 80. i początek 90. XX wieku dla krajów byłej Jugosławii jawiły się jako okres reinterpretacji i odbudowy własnych tożsamości etniczno-narodowych. Po rozpadzie państwa południowych Słowian jego mieszkańcy stanęli przed wieloma wyzwaniami, bowiem nie dość, że musieli odnaleźć się w całkowicie nowej rzeczywistości, to także zostali zobowiązani do deklaratywnego określenia, kim są. Do głosu doszli nacjonaliści, którzy manifestowali szowinistyczne hasała w przestrzeni publicznej. Dezorientacja społeczna w powstałej rzeczywistości sprzyjała myśleniu segregacyjnemu, doprowadzając tym samym do podziału zjednoczonego państwa i wyznaczenia, kim są „swoi”, a kim są „obcy”. Głównym problemem badawczym w niniejszej rozprawie są współczesne interpretacji zbrodni wojennych dokonanych na terenie Bośni i Hercegowiny podczas wojny w latach 1992-1995. Niniejsza analiza jest studium przypadku społeczności boszniackiej (bośniackich muzułmanów) – dokładnie drugiego pokolenia, osób urodzonych już po konflikcie. Analiza miała na celu sprawdzenie, jak pamięć o wojnie wpływa na współczesne stosunki etniczne Bośni i Hercegowinie. Autorka obserwując od kilku lat praktyki nacjonalizmu na obszarze tego małego państwa, zwłaszcza wśród społeczności Boszniaków, oraz pozostając pod wpływem inspiracji koncepcją postpamięci, postawiła sobie za cel sprawdzenie, w jaki sposób pamięć odziedziczona wpływa na kształtowanie się współczesnych stosunków międzyetnicznych w tym kraju, w którym, co ważne, obserwuje się aktualnie wzrost roli drugiego pokolenia.