Instytut Wydawniczy Książka i Prasa

To pierwsze całościowe opracowanie życia i działalności jednego z najwybitniejszych ideologów polskiego agraryzmu - Stanisława Miłkowskiego. To doktryna, która mimo upływu czasu pozostaje aktualną refleksją nad znaczeniem pracy, demokracji, ekologii i wspólnoty w życiu społecznym i politycznym, a jej założenia wciąż inspirują współczesną debatę o przyszłości Polski i wsi.

Ocena ZSRR i stosunek do ZSRR były jedną z najważniejszych różnic dzielących komunistów i socjalistów, nie tylko w Polsce. Socjaliści czy socjaldemokraci (znaczenia tych nazw faktycznie nie odróżniano) od 1918 roku odrzucili model państwa, w którym cała władza należy do jednej partii, nie ma wolności obywatelskich, wolności prasy, swobody związków zawodowych, samorządów, nie istnieją konkurencyjne wybory. Komuniści natomiast twierdzili, że dla zwycięstwa nowego ustroju konieczne jest sparaliżowanie klas posiadających, ich partii, gazet, stowarzyszeń, niekomunistycznych związków zawodowych

Rozprawa ma charakter zdecydowanie interdyscyplinarny, a w moim głębokim przekonaniu może stanowić ważną inspirację dla humanitarnego aktywizmu w obszarze walki o prawa człowieka, co ma sens nie tylko wąsko polityczny, ale również kulturowy. Praca ma walory nowatorskie i sporo wnosi do polskiego dorobku nauk o kulturze.
— z recenzji Mirosława Pęczaka

Zebrane w książce teksty Michała Rydlewskiego, mimo zróżnicowanego stopnia nasycenia naukowym metajęzykiem, pozostają spójne tematycznie i metodologicznie. Autor koncentruje swoją refleksję na kulturze ponowoczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem jej polskiego wymiaru, oraz na kondycji współczesnego społeczeństwa w Polsce. Przedstawione diagnozy i wnioski są trafne, bezkompromisowe i momentami boleśnie szczere.

W Polsce trwa restauracja faszyzmu. Jest ona możliwa dzięki tabuizowaniu historii polskiego antysemityzmu, w tym polskiego pomocnictwa w Zagładzie. Żydów w Polsce już nie ma, „zapadli się w ziemię”. Dlatego polscy odnowiciele faszyzmu potrzebują nowych wrogów. Stały się nimi osoby nieheteroseksualne i transpłciowe, niepasujące do patriarchalnej wizji narodu. Stały się nimi zwabione w pułapkę, torturowane i wydawane na śmierć osoby na granicy polsko-białoruskiej. Oto nowe gatunki „życia niewartego życia”. Dzisiejszy faszyzm polski to szczucie na osoby queerowe i osoby migranckie w imię dobra Narodu. To skazywanie ich na śmierć. To młode osoby queerowe, które targnęły się na swoje życie. To ludzie w drodze, którzy umarli w Puszczy Białowieskiej z zimna, pragnienia lub głodu. Faszyzm już tu jest i zabija.

Antygenderowe narracje są czymś więcej niż przemijającą falą retoryki politycznej wykorzystaną w jednej kampanii wyborczej skrajnej prawicy. Stanowią one złożony fenomen społeczno-kulturowy, który przekracza granice poszczególnych krajów i systemów politycznych. Ich analiza opowiedzieć może historię przemian społecznych zachodzących współcześnie w liberalnych demokracjach.

Książka Jeana-Numa Ducange’a przypomina, że dojście do władzy nazizmu nie było nieuniknione, a wracając do rewolucyjnych doświadczeń dowodzi, że istniały inne możliwości.

W Europie pogłębia się „kryzys zadłużenia publicznego”. Książka Damiena Milleta i Erica Toussainta jest próbą uchwycenia natury obecnego kryzysu w Europie, ale autorzy starają się też zarysować kontury skutecznej strategii jego pokonania.

Historia ruchu Azow jest jednak pod wieloma względami historią całej postkomunistycznej Europy. Największym hołdem w stronę sowieckiej i rosyjskiej spuścizny w tej części świata było (ponowne) zaakceptowanie nacjonalizmu i dawnych organizacji nacjonalistycznych, takich jak OUN, reinterpretacja tożsamości narodowych w celu (ponownego) wzmocnienia władzy, a także przekonanie, że najbardziej godną podziwu cechą obywatela jest patriotyzm. Ruch Azow, choć z pewnością stanowi skrajny przejaw tego nurtu, nie wyrósł znikąd.

Książka ta odpowiada na fundamentalne pytanie naszych czasów: w jakim społeczeństwie żyjemy. Jej autor, jeden z najważniejszych intelektualistów współczesnej Brazylii, udzielił już odpowiedzi na to pytanie w swoich poprzednich książkach, a zwłaszcza w swojej najważniejszej pracy Epoka kapitału nieproduktywnego – jednej z moich ulubionych książek. Logika akumulacji kapitału uległa zmianie, zapowiadał w niej Ladislau Dowbor. Kapitalizm wkroczył w nową epokę: epokę kapitalizmu nieproduktywnego. Epokę, w której „inwestowanie w finanse przynosi większe zyski niż inwestowanie w produkcję”.

Przełomowa w swoim podejściu do tematu książka łączy perspektywę odgórną z analizą odbioru, opierając się na teorii hegemonii, podejmując przy tym próbę emocjonalnego zrozumienia polityki pamięci i nacjonalizmu. Przedstawia szczegółowe studium przypadku polskiej polityki pamięci począwszy od roku 2015, kiedy do władzy doszło Prawo i Sprawiedliwość, oferując przy tym wgląd w to, jak pamięć ta wykorzystywana jest do budowania poparcia wśród ruchów nacjonalistycznych i populistycznych. Koncentrując się na regionie Podlasia, charakteryzującym się liczną społecznością białoruską oraz historią powojennych starć partyzanckich, podkreśla przy tym złożoną zależność pomiędzy pamięcią, tożsamością oraz polityką we współczesnej Polsce.

Niniejsza książka stanowi wyczerpującą analizę radykalnie prawicowego populizmu w Niemczech, prezentując historyczny zarys rozwoju tego zjawiska oraz jego współczesne oblicze. Przedmiotem opracowania są trzy najważniejsze niemieckie skrajnie prawicowe organizacje: radykalnie prawicowa, populistyczna partia AfD (Alternatywa dla Niemiec), Pegida (Patriotyczni Europejczycy Przeciwko Islamizacji Zachodu) oraz Ruch Identytarystyczny.