Socjologia

An insider’s account of the videogame industry telling how gaming can become a force for good

Everything To Play For asks if videogames can achieve egalitarian goals instead of fuelling hyper-materialist, reactionary agendas. Combining cultural theory and materialist critiques with accessible language and personal anecdotes, industry insider Marijam Did engages both novices and seasoned connoisseurs. From the innovations of Pong and Doom to the intricate multiplayer or narrative-driven games, the author highlights the multifaceted stories of the gaming communities and the political actors who organise among them. Crucially, the focus also includes the people who make the games, shedding light on the brutal processes necessary to bring titles to the public.

The videogame industry, now larger than the film and music industries combined, has a proven ability to challenge the status quo. With a rich array of examples, Did argues for a nuanced understanding of gaming’s influence so that this extraordinary power can be harnessed for good.

Yascha Mounk w erudycyjnej, a zarazem przystępnej książce wyjaśnia intelektualne źródła naszego współczesnego skupienia na tożsamości, pokazuje, co jest w tym podejściu błędne, i jak możemy powrócić do wiary w wspólną ludzkość.

Antygenderowe narracje są czymś więcej niż przemijającą falą retoryki politycznej wykorzystaną w jednej kampanii wyborczej skrajnej prawicy. Stanowią one złożony fenomen społeczno-kulturowy, który przekracza granice poszczególnych krajów i systemów politycznych. Ich analiza opowiedzieć może historię przemian społecznych zachodzących współcześnie w liberalnych demokracjach.

W dawnej Polsce niebo przypominało Rzeczpospolitą: aniołowie nosili kontusze, Mojżesz był hetmanem, a Jezus królem wybranym na polu elekcyjnym. Kościół nie tylko głosił wiarę – był instytucją potężniejszą od tronu, bogatszą niż król, wpływową jak magnaci. Czy duchowieństwo rzeczywiście prowadziło wiernych do zbawienia, czy raczej zarządzało gigantycznym folwarkiem?

Społeczeństwo wobec państwa na nowo odczytuje myśl Piotra Kropotkina, ukazując jego anarchizm jako ambitną próbę stworzenia genealogii nowożytnego państwa i kapitalizmu.

Dlaczego niektóre feministki decydują się walczyć o większą liczbę kobiet na stanowiskach CEO, podczas gdy inne walczą o świat bez CEO?

Aby zrozumieć te rozbieżne podejścia, Susan Ferguson w swojej książce „Kobiety i praca” przygląda się ideom, które zainspirowały kobiety do protestów, badając sposoby, w jakie feministki umieściły pracę w centrum swojej walki o emancypację. Ferguson przedstawia dwie odrębne trajektorie: „feminizm równości” i „feminizm reprodukcji społecznej”.

Zadaniem książki jest więc ponowne przyjrzenie się historii związanych ze spółdzielczością idei naukowych, które pozwalają w niej widzieć coś więcej niż wyłącznie jeden z rodzajów gospodarki uspołecznionej. W świetle tekstów zamieszczonych w niniejszej antologii spółdzielczość to oddolne „laboratorium” zmian społecznych.