Poezja

Wiersze Sommera to poezja uważności, nastawiona na język, który „buduje zdania", na ciało, które „nieznacznie drży", na świat, który się zmienia, a jednak trwa w muzyce zdarzeń i w obrazach.

Oto, czemu nie sposób nazwać Krystyny Dąbrowskiej estetką. Za dużo wie, a jeszcze więcej domyśla się o naturze ludzkiej. A przy tym pozostaje lekka, pozornie oddana drobiazgom, wolna od patosu, jakim lubi się reklamować pesymizm. To wysoki kunszt.

Są książki, które podświetlają „skórę i żebra”. Druga książka poetycka Zu Witkowskiej nie tyle przygląda się ranom, ile zamienia ból w przedmioty: krater, muszlę, rtęć. Poetka gra z nami w znikanie – jej wiersze są jednocześnie pocałunkiem „na szczęście” i potasem „na nabłonku wody”.

Ballady i anonse to zbiór tekstów, które pulsują energią slamowej sceny, a jednocześnie zachowują intymny charakter poetyckiego wyznania.

Młoda Nowa Kobieta/Nowy Człowiek, urodzona w roku 1910, wraca z krótkiego, ale owocnego pobytu w Bauhausie w Dessau (wśród studentek Bauhausu w Dessau nie było Polki, ale mogła być) z postanowieniem zrealizowania nowoczesnego filmu o Nowej Kobiecie (taki film nigdy nie powstał, ale mógł powstać). Światowy kryzys ekonomiczny, narastający faszyzm, wojna domowa w Hiszpanii i wybuch drugiej wojny światowej nie ułatwiają jej pracy.

Autora ktoś może skojarzyć z jedną lub drugą książką poetycką –
niestety, z czasem nawiedziła go ta uprzykrzona (w pewnym
wieku ponoć nagminna) plaga reminiscencji, której stawiał
opór, stroniąc od poezji, aby elementy autobiograficzne nie
rzuciły się na wiersze. Kiedy impuls sentymentalny poszukał
ujścia w zdaniach przypominających zdania prozy, bylejakość
wspomnień i „wspominków” okazała się deprymująca – niektóre
z nich próbowały się odnaleźć w pobliżu innych, nieco
mniej natrętnych elementów.

„Oddam wiersze w dobre ręce – ogłasza poeta, a Jakub Skurtys przyjmuje. Nie po to jednak, by zatrzymać je dla siebie i wziąć w posiadanie, lecz by ich wysłuchać, wykarmić je i zatroszczyć się o nie, potem zaś – nieco już inne, tycio odmienione – wypuścić w świat” – tak w recenzji wydawniczej anonsuje nową książkę wrocławskiego krytyka Piotr Bogalecki. „Darczyńca…” to jednocześnie rozprawa o wierszach Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego i filozoficzny esej o darze nowoczesnej poezji, a po części także liberacki eksperyment, który wyrasta z myśli postsekularnej, refleksji donacyjnej i chęci przeczytania twórczości autora Dziejów rodzin polskich raz jeszcze – jako językowego dobra wspólnego.

Monografia Magazynu Materiałów Literackich Cegła to artbook podsumowujący działalność redakcji od 2001 roku.
Część merytoryczną i opisową z perspektywy antropologicznej stanowi tekst prof. Anny Markowskiej, z perspektywy krytycznoliterackiej tekst prezentuje dr Jakub Skurtys. Dr Marcin Czerwiński przedstawia zaś magazyn w eksperymentalnej formie tekstowej.  Dr Karolina Wiśniewska z wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych uzupełnia część merytoryczną o tekst poświęcony łączeniu designu i literatury. Opublikowana jest również rozmowa z redaktorem prowadzącym - Karolem Pęcherzem. Całość opatrzona jest ilustracjami i opisem wszystkich dotychczasowych numerów Magazynu Materiałów Literackich Cegła.
W skład artbooka wchodzą plakaty, zbiorczy zin prezentujący pierwsze wydania magazynu z okresu 2001-2005 oraz część merytoryczna i albumowa.  

Collecting two of his most celebrated works – Rescue, written in Warsaw in the shadow of Nazi occupation, and A Treatise on Poetry – a momentous history of Poland, told in four cantos – here lie the sharpest fruits of one of the greatest poets of the 20^th century: the Nobel Laureate who narrates the rise and fall of nations, who ‘voices man’s exposed condition in a world of severe conflicts’.

Zbigniew Herbert was one of the best-known and most-translated poets of post-war Poland, opposed alike to Communism, Fascism, nationalism and the Church, yet moved, throughout his work, by ‘a powerful sense of right and wrong without a corresponding belief in a system’ (New York Times).

„Dla twojej córki” to intymne, pełne żartów rozmowy z przyjaciółmi, którzy wcale nie muszą być ludźmi. Agnieszka Wolny-Hamkało napisała tom przeciwko antropocentryzmowi – tu światem rządzą wrony, robaki mają imiona i są ważniejsze od nas samych. Błyskotliwa książka, w której dziecięcy zachwyt spotyka się z głębokim namysłem, a baśniowe ilustracje autorstwa Richie Acapulco wspólnie z fraszkami Agnieszki Wolny-Hamkało budują literacki dom pełen życia i energii, dom nie do końca bezpieczny.

Trzy kobiety – jak trzy Parki, które jednak nie przecinają nici życia bohatera tomu, lecz przeciwnie: dopiero nanizują wątki, snują osnowy, splatają w historię. A właściwie to on – chłopiec dorastający w towarzystwie przyjaciółek matki – tka opowieść: o kobiecej niezłomności, solidarności, wzajemnym wsparciu. Pierwszy po otrzymaniu Nagrody Literackiej Nike tom poetycki Jerzego Jarniewicza to hymn na cześć kobiet, przyjaźni i dzieciństwa. 

Daniel Odija – pisarz, autor powieści, dwukrotnie nominowany do Nagrody Literackiej Nike – debiutuje jako poeta.

„ale” to zbiór świeżych, pełnych słońca i życia wierszy. Autor w swojej pierwszej książce poetyckiej bada relacje pomiędzy podmiotem a otaczającym go światem. W codzienności i jej rekwizytach szuka fundamentalnych praw, emocji i wzruszeń. Podmiot obserwuje ludzi, dostrzega zmiany uczuć i pór roku. Spór o uniwersalia toczy się tu na ławce w parku, a bohaterkami są dziewczyny śmiejące się jak mewy. Oraz same mewy. Może one też się śmieją?