OTWARTY TRON SZTUKA WSPÓŁCZESNA WOBEC FENOMENU JANA PAWŁA II :: Red. Agnieszka Tarasiuk

    Dostępny

    50,00 zł

    IlośćCenaOszczędzasz
    2 50,00 zł Aż do 15,00 zł
    Redakcja:
    Agnieszka Tarasiuk
    Wydawca:
    Dom Pracy Twórczej w Wigrach
    2011
    Oprawa:
    Twarda
    Liczba stron:
    294

    Otwarty tron. Sztuka współczesna wobec fenomenu Jana Pawła II jest katalogiem nieistniejącej wystawy, która miała odbyć się w Domu Pracy Twórczej w Wigrach – instytucji, która do niedawna mieściła się w pokamedulskim zespole klasztornym w Wigrach. Wystawa nie doszła do skutku ze względu na likwidację Domu Pracy Twórczej w Wigrach i przejęcie klasztoru przez Kościół katolicki. Tytuł wystawy (wers z profetycznego wiersza Juliusza Słowackiego) wskazuje, że projekt dotyczy nie tyle osoby Karola Wojtyły i jego nauczania, co artystycznych, a także społecznych reakcji na pontyfikat.

    Książka ma niezwykły kształt graficzny, za który odpowiedzialni są Jerzy Gruchot i Wojciech Koss z Full Metal Jacket. Jest bogato ilustrowana zdjęciami prac i niezrealizowanych projektów oraz zrobionymi specjalnie z myślą o wystawie fotografiami Igora Omuleckiego. Nad programem ekspozycji pracował zespół kuratorski złożony z przedstawicieli różnych dyscyplin: Tadeusz Bartoś – filozof, Sarmen Beglarian i Sebastian Cichocki – kuratorzy sztuki współczesnej, Jagoda Hernik Spalińska – historyk teatru i literatury, Roman Pawłowski – krytyk teatralny. Zespół pracował pod kierunkiem Agnieszki Tarasiuk, która jest również redaktorką książki.

    Fragment tekstu Sebastiana Cichockiego opisującego projekt wystawy i książkę:
    Wystawa Otwarty tron stanowić miała zbiór opowieści, przedmiotów i artefaktów, nawiązujących do duchowej amnezji, pustki oraz zanikających śladów związanych z kultem Jana Pawła II. Interesował nas drugi obieg „plastycznego” kultu papieskiego i jego artefaktów, a raczej, uściślając istnienie dwóch takowych równoległych obiegów. Oba szczycić się mogły statusem nurtów subwersywnych i „opozycyjnych” – pierwszy, masowy, związany jest z praktykami religijnymi (jest „prawdziwy”, ale niszowy, bo stojący w jawnej opozycji do oficjalnych estetyk kultury wysokiej), a drugi, hermetyczny, elitarny, związany ze sztuką współczesną (a więc zajmujący krytyczne stanowisko wobec „ludowych” i „amatorskich” materializacji kultu papieskiego). Poszukiwaliśmy śladów napięć i konfliktów między oboma środowiskami, ale tematem wystawy Otwarty tron nie jest bynajmniej dynamika ideologicznego sporu. Miejsce wystawy – z jednej strony ryzykowne, a z drugiej „legitymizujące” ją – symbolicznie związane z papieskimi podróżami, to pokamedulski klasztor w Wigrach, który Jan Paweł II odwiedził podczas swej siódmej pielgrzymki do ojczyzny w czerwcu 1999 roku. W miejscu tym przecinają się różne formy pamięci/pamiętania oraz modele mitologizowania tej postaci.  (...) Chcemy pokazać ślady po kulcie, za pomocą wystawy szczątkowej, tylko zarysowanej, będącej zaledwie impulsem do dalszych badań. Jeśli nie może ona odbyć się w miejscu, do którego była przeznaczona – w pokamedulskim klasztorze nad Wigrami – możemy skorzystać z nowych możliwości, jakie daje zrealizowanie jej w formacie książki. To ekscytująca sytuacja, szansa na stworzenie „mobilnego muzeum” papieskiego które, jak mamy nadzieję, dotrze do innej, szerszej grupy odbiorców niż tylko ta, której dane byłoby udać się w określonym czasie z pielgrzymką do klasztoru. Sytuacja ta umożliwia również produkcję nowych prac artystycznych (należącą do innej kategorii – wymykającej się dotychczasowym, jednoznacznym konwencjom), które trafić mogą do krytycznego panteonu dzieł dedykowanych postaci Jana Pawła II.